Πάτρα: Στιγμές συγκίνησης στο «Μηχανουργείο»- Επιζώντες και συγγενείς θυμάτων της Βότση παρόντες στην παράσταση «Δράκος Χρόνος»

Αναμνήσεις, συγκίνηση, ακόμη και δάκρυα. Η παράσταση «Δράκος Χρόνος» σε κείμενο του δημοσιογράφου και συγγραφέα Κώστα Μπουλμπασάκου και σκηνοθεσία Γεράσιμου Ντάβαρη, ξύπνησε μνήμες και όχι μόνο επί σκηνής.

Τριάντα και πλέον χρόνια μετά την έκρηξη που σημάδεψε ανεξίτηλα την Πάτρα, το θέατρο γίνεται τόπος όχι μόνο αφήγησης ενός τραγικού γεγονότος, αλλά και σημείο εκκίνησης για  να ανοίξει ξανά ο διάλογος με το συλλογικό τραύμα μιας πόλης.

Στις θέσεις των θεατών πέρα από πολίτες της Πάτρας στην ψυχή των οποίων έχει εγγραφεί με ανεξίτηλο τρόπο η τραγωδία του 1991, βρέθηκαν και άνθρωποι που έζησαν με πολύ οδυνηρό τρόπο την περιπέτεια που συγκλόνισε την Πάτρα.

Ανάμεσά τους και  δύο επιζώντες από την έκρηξη, ο Δημήτρης Ζαρκαδάκης και ο Τάκης Παπαδάτος, υπεύθυνος της εταιρείας ταχυμεταφορών, που μετατράπηκε σε μια άμορφη μάζα. Στο κοινό εντοπίσαμε στην παράσταση της Κυριακής και τον Βασίλη Βέρρα, αδελφό της Γεωργίας Βέρρα, θύματος της έκρηξης, μαζί και με άλλα μέλη της οικογένειάς της.

Στην πρεμιέρα της περασμένης Πέμπτης, παρόντες ήταν  ο αδελφός του 23χρονου  Δημήτρη Σειτανίδη που έχασε τη ζωή του στην έκρηξη της Βότση και ο Σπύρος Βέρροιος ο οποίος μετέφερε νεκρούς και τραυματίες αμέσως μετά την έκρηξη (καθόλη τη διάρκεια της παράστασης δεν μπορούσε να κρύψει τη συγκίνηση και τα δάκρυά του από την αναμόχλευση των αναμνήσεων).

Στο κοινό της πρεμιέρας και ο Δημήτρης Μήτσης, ένας από τους φωτογράφους που κατέγραφαν τις σπαρακτικές εικόνες εκείνης της ημέρας.

Επίσης στο κοινό της παράστασης διακρίναμε τους ποιητές που έγραψαν ποιήματα ειδικά για την παράσταση, Γιάννη Παππά, Γιάννη Χρυσανθόπουλο, τον ποιητή Διονύση Καρατζά (από ποίημα του οποίου προέκυψε και ο τίτλος της παράστασης )και την  εκπαιδευτικό, ποιήτρια και εκπληκτική φωτογράφο Μαρία Κοσσυφίδου αλλά και τους δικηγόρους Θάνο Αμπατζή και Γιώργο Πολυχρονόπουλο, την θεατρολόγο Ευανθία Στιβανάκη κ.α.

Ο «Δράκος Χρόνος» είναι  μια εμπεριστατωμένη δημοσιογραφική έρευνα για το πιο συγκλονιστικό γεγονός που σημάδεψε την πόλη μας, την έκρηξη στην οδό Βότση, στις 19 Απριλίου 1991. Η έρευνα προσεγγίζει το θέμα, μέσα από δημοσιεύματα εκείνης της εποχής, των εφημερίδων Ριζοσπάστης, Τα Νέα, Το Βήμα, Μακεδονία, Γεγονότα και Πελοπόννησος, στοιχεία από τηλεοπτικό ρεπορτάζ και ραδιοφωνικές ενημερωτικές εκπομπές, ενώ εμπλουτίζεται με μαρτυρίες αυτοπτών μαρτύρων και την προσωπική εμπειρία του ίδιου του συγγραφέα, ο όποιος βρέθηκε στο σημείο της έκρηξης από τους πρώτους δημοσιογράφους, καταγράφοντας λεπτό προς λεπτό τα γεγονότα.

Ο «Δράκος Χρόνος» είναι ένα υπαρξιακό δράμα με έντονα ποιητικά στοιχεία. Η δομή του ανάμεσα στην παραίσθηση και την πραγματικότητα, οδηγεί σε μια συγκλονιστική κατάληξη, όπου ο Χρόνος αποκαθηλώνεται. Από κυρίαρχος, γίνεται μάρτυρας και τελικά κατηγορούμενος, αφήνοντας τον θεατή αντιμέτωπο με τα δικά του όρια μνήμης, απώλειας και θνητότητας, αλλά και πολλά αναπάντητα ερωτήματα.

Ο Χρόνος δεν είναι εδώ απλώς μια αφηρημένη έννοια. Στο έργο ενσαρκώνεται ως τραγικός ήρωας, λαβωμένος, πολυτραυματίας, που περιπλανάται στη ΜΕΘ ανάμεσα σε μόνιτορ και ορούς, παραισθήσεις και αναμνήσεις. Στο κέντρο της σκηνικής δράσης δεν βρίσκεται το νοσοκομείο αλλά η αέναη πάλη ανάμεσα στη Μνήμη και τη Λήθη. Το έργο είναι μια αλληγορία βαθιά υπαρξιακή, όπου ο Χρόνος αναζητά άλλοτε την αλήθεια, άλλοτε τη δικαιοσύνη, άλλοτε τη λυτρωτική λήθη.