Ο Γιώργος Μαρίνος, η "Μέδουσα", το “Ciao Antenna”, η "Ξανθιά Φράουλα" και το απίστευτο ταλέντο του

Σπουδαίος καλλιτέχνης ο Γιώργος Μαρίνος που έφυγε από τη ζωή στα 87 του χρόνια (ήταν γεννημένος στην Αθήνα στις 18 Ιουνίου 1939).

Ο Γιώργος Μαρίνος υπήρξε πράγματι ένας πολυδιάστατος και τολμηρός καλλιτέχνης, κάνοντας πράγματα συχνά μπροστά από την εποχή τους. Μπριόζος, απολαυστικός, πολυτάλαντος, καυστικός ο Γιώργος Μαρίνος πέρα από τραγουδιστής και ηθοποιός ήταν ένας ολοκληρωμένος σώουμαν επιπέδου εξωτερικού αλλά και αρκετά καλός παρουσιαστής όπως είδε το κοινό μέσα από τα σώου της δεκαετίας του ‘90 όπως το “Ciao Antenna”.

Σε συνέντευξη που είχε δώσει στην εφημερίδα Το Βήμα, τον Οκτώβριο του 1999, ο Γιώργος Μαρίνος  είχε μεταξύ άλλων πει: «Δεν υπήρξα ποτέ λαϊκός σταρ. Μόνο στο “Ciao Antenna” κατάλαβα τι θα πει να είσαι λαϊκός σταρ. Ο κόσμος με σταματούσε στον δρόμο. Αυτό δεν συνέβαινε ποτέ πριν».

Στο καλλιτεχνικό του ξεκίνημα ο λαμπερός αυτός καλλιτέχνης είχε συμμετάσχει στην περίφημη «Οδό Ονείρων» του Μάνου Χατζιδάκι, γεγονός που αποτέλεσε σταθμό στην πορεία του.

Φυσικά όλοι είχαν να πουν για τα μοναδικά προγράμματα του Γιώργου Μαρίνου στη «Μέδουσα», στην Πλάκα, έναν χώρο που ο ίδιος μετέτρεψε σε ένα τόπο μαγικό για την αθηναϊκή νύχτα των 70ς.

Όπως διαβάσαμε στο σάιτ της εφημερίδας το Βήμα, σε κείμενο του Θάνου Αλεξανδρή που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό STAGE των Αθηναϊκών Θεάτρων, που κυκλοφόρησε με το ΒΗΜΑ στις 7/12/2025, ο Γιώργος Μαρίνος με την Μέδουσα έκανε μία καλλιτεχνική «επανάσταση».

«Τις χορογραφίες είχε αναλάβει ο μεγαλύτερος χορευτής και μετέπειτα διευθυντής της Λυρικής, Λεωνίδας Ντε Πιαν -με βοηθό τη συζύγό του Ρενέ Κάμερ-, κάνοντας υπέρβαση για εκείνη την εποχή, γεγονός που προκαλεί ιδιαίτερη αίσθηση και συζητιέται παντού.

Στη δεύτερη σεζόν της συνεργασίας μας, ο Γιάννης Φλερύ και ο Γιάννης Δαλιανίδης υπογράφουν τα χορευτικά και τη σκηνοθεσία αντίστοιχα. Ο Μιχάλης Ασλάνης, σε παρθενική εμφάνιση, θα μας ντύσει με κίτρινα σατέν και πρωτοποριακά τζιν, ενώ ο ενδυματολόγος Φαίδωνας Πατρικαλάκης, στενός συνεργάτης του Καρόλου Κουν, ετοιμάζει εκπληκτικά κουστούμια για τα θεατρικά μας νούμερα. Ο Νίκος Δανίκας είναι η ψυχή του μαγαζιού και λατρεμένος του Γιώργου Μαρίνου και αποτελεί μέρος του show αλλά και συνεργάτης σε ξεκαρδιστικά στιγμιότυπα – δεν αντικαταστάθηκε ποτέ.

Στη γενική δοκιμή δίνουν το “παρών” όλοι οι στενοί συνεργάτες του Γιώργου, όπως ο Παύλος Μάτεσις, ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, ο Δημήτρης Ιατρόπουλος, ο Γιάννης Ξανθούλης. Μαζί τους κι όλα τα κορυφαία ονόματα της καλλιτεχνικής ελίτ. Το φράκο, τα μποά και η γόβα-στιλέτο της “Μέδουσα” στέκονται αλαζονικά απέναντι στην τραγουδίστρια Δανάη, η οποία διοργανώνει σε κοντινή μπουάτ βραδιές μελοποιημένης ποίησης για τον Γκαρθία Λόρκα.

Ήταν ο πρώτος που καθιέρωσε τις γιγαντοαφίσες και τα έντυπα προγράμματα, τα οποία τότε υπήρχαν μόνο στο θέατρο. Στα πρώτα χρόνια της “Μέδουσας” απαγόρευε την είσοδο στο κοινό μετά την έναρξη της παράστασης.

Χαρισματικός, δαιμόνια εύστροφος, ουσιαστικά συντηρητικός, με μια ηθική που σε άφηνε έκπληκτο, αποθεώθηκε και λατρεύτηκε όσο λίγοι. Κι ύστερα πέρασαν τα χρόνια, ήρθαν οι πληγές του Φαραώ και τα όρνεα όρμησαν να τον κατασπαράξουν. Δεν πρόκειται ποτέ να εμφανιστεί ξανά σε αυτόν τον τόπο ένα τέτοιο μαγικό πλάσμα», ανέφερε ο Θάνος Αλεξανδρής που είχε συνεργαστεί με τον Γιώργο Μαρίνο στη "Μέδουσα".

Μία από τις σημαντικές καλλιτεχνικές στιγμές του Γιώργου Μαρίνου, ο οποίος πάντα ξεχώριζε με τις ατάκες, τις μιμήσεις, τη θεατρικότητα και την ιδιαίτερη σκηνική του παρουσία, ήταν όταν έπαιξε στο θέατρο το τολμηρό έργο «Ξανθιά Φράουλα» (Bionda fragola) του Μίνο Μπελέι. Το είχε παρουσιάσει στο Θέατρο Κάππα στα Πατήσια (τέρμα της οδού Τροίας και οδός Κυψέλης 2) & η πρεμιέρα είχε λάβει χώρα στις 10 Νοεμβρίου 1999. Την σκηνοθεσία είχε υπογράψει ο Γιάννης Διαμαντόπουλος. Τον ρόλο του Αντριάνο είχε υποδυθεί ο γοητευτικός Μάνος Πίντζης που μάλιστα εμφανιζόταν γυμνός στη σκηνή & την πρώτη σεζόν είχε συμπρωταγωνιστήσει ο Χάρης Σώζος & τη σεζόν 2000-2001 ο Γιώργος Λέφας.

Στη συνέντευξη του στην εφημερίδα Το Βήμα στη Μυρτώ Λοβέρδου είχε τότε πει: «επέλεξα την Ξανθιά Φράουλα γιατί βρίσκω ότι είναι πιο κοντά στο προφίλ που ξέρει ο κόσμος για μένα. Και αυτό παίζει ρόλο. Κάνω μια παράσταση και θέλω να έχει επιτυχία. Θέλω να έχει συγγένεια με το προφίλ της πίστας που ο κόσμος ξέρει από εμένα. Άλλωστε δεν νιώθω έτοιμος να παίξω τώρα ούτε Βασιλιά Λιρ ούτε Μάκβεθ. Πρόκειται για μια υπέροχη κωμωδία, ιδιαίτερα καλογραμμένη, η οποία δεν μένει μόνο στο θέμα της ιδιαιτερότητας των δύο ανδρών. Αφορά τη σχέση δύο ανθρώπων που διαταράσσεται από έναν τρίτο, ένα νεαρό αγόρι».

Μία παράσταση που μιλώντας προσωπικά είχα τότε δει και πραγματικά ο Μαρίνος στα 60 του χρόνια τότε ήταν μαγικός και καθηλωτικός.

Βέβαια δεν μπορούμε να παραλείψουμε και τα τραγούδια που είχε κάνει επιτυχίες ο Γιώργος Μαρίνος και ένα χαρακτηριστικό που ήταν σουξέ στα 80ς ήταν το «Κάνε μου λιγάκι "μμμ" (σε στίχους της Νινής Ζαχά).

Υπέροχος, μοναδικός αφήνει πράγματι το καλλιτεχνικό του αποτύπωμα καθώς άνοιξε τον δρόμο για πολλούς μετέπειτα καλλιτέχνες.

Τέλος πληροφορούμενη την απώλεια του Γιώργου Μαρίνου, η Υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη έκανε την ακόλουθη δήλωση:

«Με μεγάλη θλίψη πληροφορήθηκα την απώλεια του Γιώργου Μαρίνου, ενός εμβληματικού καλλιτέχνη που ξεδίπλωσε ακέραιο το ταλέντο του και αγαπήθηκε όσο λίγοι από το μεγάλο κοινό. Ο χαρισματικός Γιώργος Μαρίνος μας χάρισε αφειδώλευτα το ταλέντο του, όντας ο ίδιος, ο πρώτος -και διαχρονικά το πρότυπο- Έλληνας διασκεδαστής, ο πρώτος εγχώριος σόουμαν, που συνδύαζε μοναδικά την υποκριτική, τη μίμηση, τη μουσική και το τραγούδι. Ποιος δεν θυμάται το πέρασμά του νεότατου Γιώργου Μαρίνου, από την «Οδό Ονείρων» του Μάνου Χατζηδάκι; Και ποιος μπορεί να ξεχάσει τα μοναδικά και καυστικότατα σκετς του για την επτάχρονη δικτατορία;

Ο Γιώργος Μαρίνος εισηγήθηκε και επέβαλε με την πολύχρονη παρουσία του στις μπουάτ, ένα νέο τοπίο στη διασκέδαση το οποίο επαναπροσδιόρισε καθοριστικά, και πάντοτε χωρίς την παραμικρή έκπτωση και εκζήτηση. Υπήρξε, ακόμα, από τα πρώτα δημόσια πρόσωπα που μίλησαν θαρραλέα για την προσωπική τους ζωή, αψηφώντας στερεότυπα και συμβάλλοντας ουσιαστικά στην αποκόλληση από παρωχημένες αντιλήψεις και στην εδραίωση της ανοχής ως συστατικού στοιχείου της κοινής μας συμβίωσης. Στον Γιώργο Μαρίνο χρωστάμε πολλά, θα τον θυμόμαστε και θα τον τιμάμε πάντα για την πολύτιμη συνεισφορά του. Στους οικείους του, τους συναδέλφους του και τους άπειρους φίλους του απευθύνω τα ειλικρινέστατα συλλυπητήρια μου».

Τέλος να κάνουμε αναφορά και στις κινηματογραφικές παρουσίες του Γιώργου Μαρίνου. H τελευταία κινηματογραφική εμφάνιση του ήταν στην ταινία «Ακροβάτες του Κήπου» του σκηνοθέτη Χρήστου Δήμα το 2001. Ο Χρήστος Δήμας όπως είδαμε στο flix.gr, είπε πως «ο Γιώργος Μαρίνος ήταν για μένα αφετηρία κι υπόδειγμα». Πιο παλιά είχε εμφανιστεί στην ταινία του Αλέξη Δαμιανού "Ηνίοχος" το 1995, ως τραγουδιστής στις "Όμορφες Μέρες" του Κώστα Ασημακόπουλου το 1970, στην κωμική ταινία "Μπουμ Ταραταζούμ" του Ερρίκου Θαλασσινού (1972) πλάι στους Θύμιο Καρακατσάνη, Γιώργο Κωνσταντίνου, όπου έκανε τον αρχαίο ποιητή Αγάθωνα, κ.α.

*Εδώ μπορείτε να διαβάσετε & το κείμενο της Μαρίας Κρύου στο σάιτ του περιοδικού Αθηνόραμα, με τίτλο Γιώργος Μαρίνος: Ο "Πρύτανης" που άνοιξε τον δρόμο. 

Επιμέλεια ανάρτησης: ΤΑΚΗΣ Γ. ΜΑΡΤΑΤΟΣ