Το ψηφιακό φιλμ του Αλ. Φασόη «Κενή Διαθήκη του Πάρι Τακόπουλου» στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας

Το Ιδεόγραμμα Film Amargi & ο Αλέξανδρος Φασόης συνδιοργανώνουν την προβολή του κινηματογραφικού έργου «Κενή Διαθήκη του Πάρι Τακόπουλου». Πρόκειται για ένα ψηφιακό φιλμ του Αλέξανδρου Φασόη που θα προβληθεί το Σάββατο 11 & την Κυριακή 12 Μαΐου 2019, στις 17:00 στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας, Αίθουσα Β’ Ιερά Οδός 48 & Μεγάλου Αλεξάνδρου, μετρό Κεραμεικός, στην Αθήνα, τηλ. 210 3612046 - 210 3609695.

Διάρκεια: 80 λεπτά.

Παραγωγή: 2018

Μία προγραμματική ιδέα υλοποιείται, όπως ακριβώς είχε προαναγγελθεί, στο πλαίσιο της διευρυνόμενης ανάγνωσης του έργου του Πάρι Τακόπουλου, Η Κενή Διαθήκη: η αντιστοίχιση ενός σύμμεικτου οπτικοακουστικού έργου πολυμέσων. Με τα χαρακτηριστικά της φιλμικής και ηχητικής εγκατάστασης, μιας εικαστικής και θεματικής σύνθεσης, επιχειρείται η συναρμογή ενός πολυδιάστατου υλικού και μιας αλυσιδωτής επαλληλίας λόγου, εικόνας και μουσικής. Μια φιλμική όπερα με στόχο τη μεταγραφή των πρωτογενών στοιχείων του κειμένου και τη συμμετοχική τους ανάδειξη σε εννοιολογικούς πυρήνες μικρών και επιμέρους δημιουργικών περιβαλλόντων.

Πρωτότυπο υλικό κινηματογράφησης, αρχειακές και ιστορικές στιγμές ντοκουμέντων, μουσικές συνθέσεις και φυσικοί ήχοι, επαναληπτικές κινήσεις, αφηγηματικοί διάλογοι και μονόλογοι προσώπων, αποσπασματικές σιωπές, εκφράσεις, τοπία, φωνές και θόρυβοι συντελούν στην αναδιαμόρφωση της φασματικής πολυμορφίας του συγγραφικού εγχειρήματος.

Σημασία έχει η εμφάνιση ενός, παράλληλου του κειμένου, οπτικοακουστικού λόγου, με τρόπο ώστε να διατηρείται η παραβατικότητα, η εκφραστική δυναμική και οι πολύτιμες συνιστώσες του παραδειγματικού αφηγηματικού πεδίου της Κενής Διαθήκης.

Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Φασόης.

Ο Αλέξανδρος Ευάγγελος Φασόης είναι σκηνοθέτης κινηματογράφου, θεάτρου και εικαστικών ψηφιακών πολυμέσων. Προσανατολίζεται στις πειραματικές μορφές τέχνης και τις συνδυαστικές τεχνικές του «μη αφηγηματικού κινηματογράφου», του «τρίτου θεάτρου», της «μουσικής περιβάλλοντος», καθώς και τη συνάντηση της φιλοσοφίας και των επιστημών με τις νέες τεχνολογίες. Υποψήφιος Διδάκτωρ στην Ιστορία και Φιλοσοφία των Επιστημών και της Τεχνολογίας (Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών). Διδάσκει φιλοσοφία του κινηματογράφου και των ψηφιακών μέσων.

https://vimeo.com/alexfassois

ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟΝ ΤΗΣ ΚΕΝΗΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ

και μία παράπλευρος εγκαρσία διαδρομή του Τζαίημς Τζόυς εις απομιμητικόν πλάγιον ήχον

του Πάρι Τακόπουλου

Η Κενή Διαθήκη και στους δύο, προς το παρόν, τόμους της, έχει πολλά καινά κοινά με τα δύο μεγάλα έπη του Τζαίημς Τζόυς, τον «Γιουλίσσες» και το «Φίννεγκανς Γουαίηκ», όχι μόνον λόγω συγγενούς εξ αγχιστείας ύφους, αλλά και παραλλήλου αγχώδους περιεχομένου.

Γι’ αυτό και έχει χαρακτηρισθεί ως η πιο πρωτότυπη ελεύθερη δουλειά στην «μετανεώτερη» («sic») ελληνική λογοτεχνία, και έχει, ως εκ τούτου, τόσον επιμελώς λησμονηθεί, ή αγνοηθεί, από την κρατούσα προκρούστεια, πρό, ή «μετα-παλαιότερη» α-κριτική του κοινότυπού μας κοινότοπου, πλην όχι και τόσων ελαχίστων ποιητικών και ποιοτικών κριτικών εξαιρέσεων, των Αποστολίδηδων, του Eddie Duckworth, του Γιώργου Γκίκα, του Κέβιν Άντριους, του Πάτρικ Λη Φέρμορ, του Γιώργου Μπαμπινιώτη, του Νίκου Φωκά, του Αντρέα Καραντώνη, του Παναγιώτη Κανελλόπουλου του πρώτου λαλήσαντος και προλογήσαντος τους δύο τόμους, του Ελευθέριου Ανευλαβή, του παραφραστή του James Joyce, και του Πάρι-φραστού και αναδημιουργού της Κενής Διαθήκης.

Παρόμοιοι στόχοι και κοινά βέλη του Τζαίημς Τζόυς και του Πάρι Τακόπουλου, πλην της μεταποιήσεως, μετά πολλής ποιήσεως, των λέξεων και του Λόγου των «βαβελικών» και ενίοτε «βεβηλικών» τους κειμένων και παρακειμένων, είναι η παγκοσμιο-ποίησις των θεματο-θυμάτων τους, μία ποίησις διερχόμενη όμως πάντα μέσα από το οινοπνευματώδες «ρεύμα» της ιδικής τους καθόλου «Άγονης Χώρας». Και της «αμπωτοπαλιρρέουσας» χιουμορώδους ίδιο-συν-κρασίας τους.

Και οι δύο βλέπουν και ακροάζονται με συμπάθος τον homo sapiens, τον homo faber, τον homo unoeconomicus και comicotragicus, καθώς και τα προαιώνια γορδιοδέσμια προβλήματά του, με ελευθεριότητα και μέθην, μετατρέποντες την κωμοτραγωδία του, μέσα από το φίλτρο του δικού τους χυμώδους «πνεύματος», σε ευπρόσδεκτη «γελαστική» κωμωδία.

Κι όλα αυτά, με μιάν εκρηκτική, νέα κλωνοποιημένη, ηφαιστιώδη γλώσσα, σημαίνουσα διπλά, τριπλά ή απείρως περισσότερα από την μονοσήμαντη, γιομάτη «καθημερινότητα», (με την αρχική σωστή σημασία της λέξεως) αναπεπαλαιωμένη, και τόσον ημαρτημένη καθομιλουμένη μας.