Η απίστευτη ιστορία του Φίλιππου Παπαστεργιόπουλου που έφερε στην Πάτρα το πρώτο λεωφορείο και το πρώτο φορτηγό- Τι λέει στο thebest ο εγγονός του- Σπάνιες ΦΩΤΟ

Μέσα από ρίσκα, φυγές, επιστροφές και τολμηρές πρωτοβουλίες, γράφτηκε ένα μικρό αλλά χαρακτηριστικό κεφάλαιο της πατραϊκής ιστορίας

Ήταν το 1924 όταν στους δρόμους της Πάτρας έκανε την εμφάνισή του κάτι πρωτόγνωρο για την εποχή: το πρώτο αστικό λεωφορείο, 14 θέσεων, που εκτελούσε το δρομολόγιο Πάτρα- Μποζαΐτικα.

Το θέαμα εντυπωσίασε τους Πατρινούς, που έβλεπαν για πρώτη φορά ένα τέτοιο μεταφορικό μέσο να κινείται στην πόλη.

Πίσω από εκείνο το πρώτο αστικό λεωφορείο κρυβόταν η περιπετειώδης ζωή ενός ανήσυχου και διορατικού ανθρώπου, του Φίλιππου Παπαστεργιόπουλου (Φίλιππα, τον φώναζαν όλοι).

Σήμερα, στο thebest.gr, μιλά ο εγγονός του και συνονόματός του, Φίλιππου Παπαστεργιόπουλος, ο οποίος ξετυλίγει το νήμα της οικογενειακής ιστορίας και παραχωρεί σπάνιο φωτογραφικό υλικό από εκείνη την εποχή: «Σύμφωνα με διηγήσεις του πατέρα μου, ο παππούς είχε μια γεμάτη ζωή, με πολλές… εκπλήξεις, τις οποίες όμως τις δημιουργούσε μόνος του. Μια από αυτές είναι ότι το “έσκασε” από το σπίτι του σε ηλικία 11 χρονών και ταξίδεψε μόνος του στην Αμερική, παίρνοντας το πλοίο από το λιμάνι της Πάτρας. Γι’ αυτό ήταν από τους ελάχιστους, εκείνη την εποχή, που μιλούσε αγγλικά. Λίγα χρόνια μετά, επιστρέφει στην Ελλάδα, αλλά όχι στην Πάτρα, πηγαίνει στον Βόλο, ανήλικος ακόμα. Το όνομά του, αρχικά, να πούμε, ήταν Στεργιόπουλος, όμως στον Βόλο, για να θολώσει τα “νερά”, το κάνει Παπαστεργιόπουλος.

Εκεί εργαζόταν σε ένα καφενείο και είχε μοιραστεί την ιστορία του με έναν νεαρό με τον οποίο δούλευαν μαζί. Κάποια στιγμή τσακώθηκαν και αυτός πήγε και τον κατέδωσε στην Αστυνομία. Ενημέρωσαν την οικογένειά του και ο πατέρας του, ταξιδεύοντας μέχρι εκεί, τον φέρνει πίσω στην Πάτρα.

Ο παππούς ήταν ανήσυχο πνεύμα και, έχοντας αποκτήσει μια εμπειρία από την ανήλικη ζωή του, αλλά και εικόνες από την Αμερική, αποφασίζει να κάνει τις πρώτες του επιχειρηματικές -αν μπορούμε να το πούμε έτσι- κινήσεις. Βρίσκει άκρες και, το 1924, φέρνει στην Πάτρα το πρώτο αστικό λεωφορείο, 14 θέσεων, που έκανε το δρομολόγιο Πάτρα- Μποζαΐτικα. Η συνέχεια είναι ανάλογη, μεγαλώνει τον “στόλο” των λεωφορείων του σε τέσσερα, έχοντας προσλάβει οδηγούς.

Ωστόσο, λίγο πριν τον πόλεμο, αποφασίζει να τα πουλήσει. Όχι όμως σε κάποιον άγνωστο, τα δίνει στους οδηγούς του. Στο ενδιάμεσο, χρονικά, όλου αυτού του εγχειρήματος, κάνει ακόμα ένα βήμα, φέρνει στην Πάτρα το πρώτο φορτηγό, που στη συνέχεια τα αυξάνει σε τρία. Την ίδια εποχή που πουλάει τα λεωφορεία, πουλάει και τα φορτηγά, επίσης στους οδηγούς του. Τα φορτηγά του δεν έκαναν μόνο μεταφορές μέσα στην πόλη, αλλά έφταναν μέχρι και τα Καλάβρυτα.

Παράλληλα, όμως, με όλα αυτά, είχε ανοίξει και ένα μαγαζί (παντοπωλείο), το οποίο είναι το γνωστό και υπάρχει μέχρι και σήμερα, “του Φίλιππα” στο Ζαβλάνι, το οποίο δουλεύω εγώ και η οικογένειά μου. Από αυτό το μαγαζί έχει πάρει το όνομά της και η “στάση Φίλιππα”.»

Έτσι, μέσα από ρίσκα, φυγές, επιστροφές και τολμηρές πρωτοβουλίες, γράφτηκε ένα μικρό αλλά χαρακτηριστικό κεφάλαιο της πατραϊκής ιστορίας, μια ιστορία που ξεκίνησε από την ανήσυχη καρδιά ενός 11χρονου αγοριού και κατέληξε να… κινεί, κυριολεκτικά, την πόλη.