Τα αξέχαστα σπίτια και κτίρια του ελληνικού κινηματογράφου – Όταν η Πειραϊκή-Πατραϊκή φιλοξένησε την "κόρη μου τη σοσιαλίστρια"

Στη χρυσή εποχή του ελληνικού κινηματογράφου γυρίστηκαν εκατοντάδες ταινίες όλων των ειδών – κωμωδίες, δράματα, μιούζικαλ, περιπέτειες.

Μέσα από αυτές οι θεατές δεν απόλαυσαν μόνο αλησμόνητες ερμηνείες, αλλά είδαν και την εικόνα μιας άλλης Ελλάδας: τις γειτονιές, τους δρόμους και τα σπίτια της Αθήνας και της περιφέρειας, όπως ήταν πριν από 60 και 70 χρόνια.

Χαρακτηριστική περίπτωση, εκτός Αθηνών, αποτελεί το εργοστάσιο της Πειραϊκής-Πατραϊκής στο Μεγάλο Πεύκο.

Το επιβλητικό βιομηχανικό συγκρότημα, που χτίστηκε το 1950 και λειτούργησε έως το 1996, υπήρξε κάποτε η καρδιά της μεγαλύτερης ελληνικής κλωστοϋφαντουργίας.

Ωστόσο, το 1966 «μεταμορφώθηκε» σε κινηματογραφικό σκηνικό για τις ανάγκες της ταινίας του Αλέκου Σακελλάριου «Η κόρη μου η σοσιαλίστρια».

Στην ταινία, το εργοστάσιο εμφανίζεται ως η φανταστική «Υφασματέξ» του Αντώνη Δέλβη, τον οποίο υποδύθηκε ο Λάμπρος Κωνσταντάρας.

Ποιος δεν θυμάται τις σκηνές που γυρίστηκαν στην αυλή του εργοστασίου, με χορογραφίες, τραγούδια και… πετροπόλεμο;

Το κτίριο έγινε σημείο αναφοράς για το ελληνικό σινεμά, συνδέοντας τον κόσμο της βιομηχανίας με την κινηματογραφική φαντασία.