Κρήτη: Παντρεύει την πληροφορική με καφέ και τσικουδιά

Μετά τις σπουδές του στην Αμερική και στο Άκρον Οχάιο και την ολιγόχρονη επαγγελματική του θητεία στην επιστήμη του, η ανεργία τον γύρισε στο χωριό του και τον υποχρέωσε σε μια απασχόληση μακριά από τις γνώσεις του. Πλέον, ο 40χρονος Ηρακλής Σαββάκης στη Νίθαυρη της Αμπαδιάς Αμαρίου, δεν έχει αυταπάτες και είναι ένα από τα εκατομμύρια θύματα του διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος που λεηλάτησε για δεκαετίες και ρήμαξε. Όμως, έχοντας εμπεδώσει τη λαϊκή ρήση «ουδέν μονιμότερο του προσωρινού», παρατηρεί ότι τα όνειρα της γενιάς των σαραντάρηδων που έμειναν έξω από τον… κομματικό στρατό, τα πήρε ο αέρας και χάθηκαν…

Ωστόσο, δείχνει να είναι προσγειωμένος στην παγιωμένη τώρα και εφτά χρόνια θλιβερή πραγματικότητα των μνημονίων που πλήττει πρωτίστως τους νέους και γεύεται, όσο μπορεί, το καινούργιο του περιβάλλον. Γι αυτό και δεν νοιάζεται που αντί για λογισμικά και προγράμματα, αναγκάζεται, ως τελευταία λύση, να ψήνει καφέδες και να γεμίζει τα ποτηράκια με τσικουδιά στο καφενείο του παππού του Αντώνη Αγγελάκη, του Καψάλη, παλαιού αγροφύλακα της Νίθαυρης, στην πλατεία του χωριού…

ΑΡΧΙΖΕΙ ΤΟ… ΤΑΞΙΔΙ

Η αναζήτηση της επαγγελματικής απασχόλησης ξεκίνησε με την ολοκλήρωση της φοίτησής του στο λύκειο Τυμπακίου και τη μετανάστευσή του στην Αμερική, όπου παρέμεινε εφτά χρόνια, παίρνοντας παράλληλα γνώσεις στην επιστήμη των υπολογιστών. Επέστρεψε και εργάστηκε στο αντικείμενό του στο Ηράκλειο και συνέχεια στο Τυμπάκι και όταν πια και εκεί το… φως του μεροκάματου άρχισε να αργοσβήνει, γύρισε στη σιγουριά της βάσης του, ξεκινώντας μια νέα αρχή βοηθώντας σε πρώτη φάση «τον παππού Καψάλη» στο καφενείο. «Δεν υπήρχε άλλη επιλογή πέρα από το χωριό», αιτιολογεί την απόφασή του να αλλάξει επάγγελμα και να «παντρεύει» την πληροφορική με τον … γλυκύ βραστό και την ρακή!

Η επιστροφή του, στο μεταξύ, μπορεί να του στέρησε την καθημερινή του δαιδαλώδη ενασχόληση με τους υπολογιστές και τον απέραντο κόσμο του διαδικτύου, όμως, εξομολογείται «δεν έχει χάσει και πολλά πράγματα» στη Νίθαυρη από την αναγκαστική, για λόγους επιβίωσης, αλλαγή της καθημερινότητάς  και του τρόπου ζωής του…

ΜΑΛΛΟΝ ΚΕΡΔΙΣΕ

«Πράγματι δεν έχω χάσει και πολλά πράγματα», ξεκαθαρίζει και μάλλον κέρδισε. «Πρώτα-πρώτα», λέει, «το κέρδος μου είναι ότι βρήκα θαλπωρή και καλή παρέα ανθρώπων γιατί οι απαιτήσεις των πόλεων και το άγχος με κούρασαν. Καλύτερα δεν μπορούσα να βρω», συμπληρώνει, σχηματίζοντας την εικόνα των χρόνων που ετοιμάζει και σερβίρει τις παραγγελίες στους πελάτες. Ξεχωρίζει στα θετικά της νέας του δουλειάς το περιβάλλον του χωριού του που «με καλύπτει», την ποιότητα της ζωής του που «έγινε απλή και ουσιώδης» και τους ανθρώπους που έχει καθημερινή επαφή, που «έχουν αγνή καρδιά και με διδάσκουν και πρώτα ο παππούς μου των 92 χρόνων, με σοφία».

Η ζωή του 40χρονου ηλεκτρονικού και προγραμματιστή, φαίνεται να στροβιλίζεται μέσα σε μια ανέλπιστη διαφορετικότητα που του καλύπτει τα ενδιαφέροντα και τις λιτές απαιτήσεις του. Σε αυτό το μικρό καφενεδάκι της πιάτσας, που στέγαζε πριν τσαγκάρικο, ο νέος επαγγελματίας για αλλού ξεκίνησε και αλλού έφτασε!  Το… καράβι της ζωής του, έχοντας στα αμπάρια του μόνο μνημόνια, τον πήγε και «έδεσε» σε ένα ασφαλή κάβο της Αμπαδιάς. Όμως, μέσα στη λαίλαπα των εξουθενωτικών απαιτήσεων που επιβάλλουν οι δανειστές και υλοποιούν οι εγχώριοι υποτακτικοί τους, παλαιοί και νέοι κάτοικοι στο χωριό της Αντίστασης απαντούν στις αντιλαϊκές πολιτικές με τον δικό τους ιδιαίτερο τρόπο, σηκώνοντας και τσουγκρίζοντας τα ποτηράκια με την ρακή. Το γνωρίζουν ότι περνάει και σαρώνει ο νέος στρατός κατοχής! 



MadeinCreta