Αχαΐα: Δύσκολη χρονιά για ελαιοπαραγωγούς και καταναλωτές- Οι περιορισμένες ποσότητες εκτινάσσουν την τιμή του ελαιολάδου

Δυσάρεστα είναι φέτος τα νέα για εκατοντάδες Αχαιούς ελαιοπαραγωγούς και κατ’ επέκταση για τους καταναλωτές καθώς η χρονιά χαρακτηρίζεται ως μια από τις χειρότερες των τελευταίων ετών, με αποτέλεσμα η τιμή του ελαιολάδου να εκτοξεύεται στα ύψη. Όπως καταδεικνύει το ρεπορτάζ του thebest.gr αρκετοί συμπολίτες δεν αποκλείεται να μην καλύψουν καν τις ανάγκες των οικογενειών τους σε λάδι, κάτι που σημαίνει ότι οι ποσότητες που θα πουλήσουν θα είναι από ελάχιστες έως καθόλου.

Την ίδια ώρα όμως η ζήτηση παραμένει η ίδια κι έτσι, οι πρώτες εκτιμήσεις, αναφέρουν ότι η τιμή του ελαιόλαδου θα πάρει την ανιούσα, φθάνοντας ή και ξεπερνώντας 4 ευρώ. Και τούτο όταν πέρυσι κυμαινόταν περίπου στα 3 ευρώ το λίτρο. Αυτή η αυξητική τάση θεωρείται φυσιολογική σύμφωνα με παράγοντες της αγοράς καθώς οι παραγωγοί θα προσπαθήσουν έτσι να βγάλουν τα «σπασμένα» μιας πολύ κακής για εκείνους χρονιάς.

Όπως σημειώνει ο Πρόεδρος του Αγροτικού Συλλόγου Δυτικής Αχαΐας Νίκος Ζαφειρόπουλος, το 2016 είναι μια δυσάρεστη χρονιά για τους ελαιοπαραγωγούς η οποία θα πρέπει να προβληματίσει όλους όσοι εμπλέκονται με την παραγωγική διαδικασία. «Πρέπει να μπει μια σωστή διαδικασία από την φροντίδα των δέντρων, μέχρι την συγκομιδή. Δεν μπορεί με την λογική της ακαλλιεργησίας, να πηγαίνουμε μια φορά τον χρόνο στον ελαιώνα και να περιμένουμε να μας αποδώσει αυτά που επιθυμούμε», σχολιάζει ο κ. Ζαφειρόπουλος.

Που οφείλεται όμως η φετινή κατακόρυφη πτώση της παραγωγής, κυρίως στη Δυτική Αχαΐα;

Όπως εξηγεί μιλώντας στο thebest.gr ο Πρόεδρος των Γεωπόνων του Νομού, Φώτης Θεοδωράτος, η μικρή καρποφορία των δέντρων σε συνδυασμό με τις καιρικές συνθήκες και την έξαρση του δάκου συνέτειναν σε αυτή τη δυσάρεστη εξέλιξη.

«Για την μικρή καρποφορία έχουν παίξει ρόλο πολλοί παράγοντες, όπως για παράδειγμα η ξηρασία των καλοκαιρινών μηνών αλλά και οι έντονες ανεμοθύελλες που πλήττουν την περιοχή μας την περίοδο της ανθοφορίας ή της καρποφορίας. Από εκεί και πέρα τα δέντρα έχουν δεχθεί σοβαρό πλήγμα από το δάκο», επισημαίνει ο κ. Θεοδωράτος.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα αντιμετωπίζει η Δυτική Αχαΐα η οποία, δεν έχει ενταχθεί σε προγράμματα δακοκτονίας σε αντίθεση με την Ανατολική Αχαΐα όπου εδώ και χρόνια οι παραγωγοί έχουν ενταχθεί σε προγράμματα δολωματικών ψεκασμών του Υπουργείου Γεωργίας. Τα προηγούμενα χρόνια οι Δήμοι και οι Κοινότητες δεν είχαν φροντίσει να εντάξουν τις δυτικές περιοχές του Νομού σε αυτού του είδους τα προγράμματα με αποτέλεσμα σήμερα οι παραγωγοί να υφίστανται τα αποτελέσματα αυτής της αδράνειας.

Όμως και οι ίδιοι φέρουν μερίδιο ευθύνης καθώς θα μπορούσαν να έχουν κινηθεί και ατομικά αρκεί να συγκεντρωνόταν το 50% των ελαιοπαραγωγών μιας περιοχής.

«Ποτέ δεν είναι όμως αργά, για παράδειγμα φέτος εντάχθηκαν  οι περιοχές της Θέας και της Καλλιθέας. Οι αγρότες πρέπει να οργανωθούν και να καταθέσουν αιτήσεις, όπως έκαναν οι συνάδελφοί τους σε αυτές τις περιοχές. Εμείς συγκεντρώνουμε τις αιτήσεις και τις προωθούμε στο Υπουργείο. Ορισμένοι παραγωγοί θεωρούν ότι μπορούν να αντιμετωπίσουν μόνοι τους το πρόβλημα ή διστάζουν να κάνουν αίτηση για να μην πληρώσουν  το ποσό της συμμετοχής τους το οποίο όμως είναι ελάχιστο», επισημαίνει ο κ. Θεοδωράτος.

Το πρόβλημα αναγνωρίζει και ο κ. Ζαφειρόπουλος ο οποίο επίσης σημειώνει ότι ο βασικό λόγος της μικρής παραγωγής είναι ο δάκος, ο οποίος μάλιστα δεν εντάσσεται τις ζημιές για τις οποίες αποζημιώνεται η φυτική παραγωγή. «Απαιτούνται δακοπαγίδες, ραντίσματα χαλκού, εκπαίδευση των αγροτών και άλλες παρεμβάσεις που θα δημιουργήσουν τις κατάλληλες συνθήκες ώστε α αυξηθεί η παραγωγή. Η αλήθεια είναι ότι το πρόγραμμα δακοκτονίας δεν το έχουν δει ζεστά ίσως γιατί οι ελαιώνες δεν είναι πολλοί πυκνοί στη Δυτική Αχαΐα και συχνά είναι μέσα σε κατοικημένες περιοχές», υποστηρίζει ο κ. Ζαφειρόπουλος.

Παράλληλα ο Πρόεδρος των αγροτών στέκεται ιδιαίτερα στην προώθηση της βιολογικής καλλιέργειας στην ελιά, η οποία μπορεί εύκολα να εφαρμοστεί και μπορεί να προσφέρει πολλά. Διαπιστώνει όμως μια αδράνεια στο επίπεδο αυτό, όπως και σε εκείνο της συγκομιδής του καρπού η οποία, κατά κύριο λόγο ανατίθεται, σε αλλοδαπούς παρά το γεγονός ότι υπάρχει μεγάλη ανεργία στην περιοχή.

«Η ελιά ως βασικό προϊόν της περιοχής μας χρειάζεται έναν πιο επαγγελματικό τρόπο στην καλλιέργειά της, καλύτερη φροντίδα και επιχειρηματική ματιά. Επίσης προκειμένου να μειωθεί η τιμή με την οποία φθάνει το ελαιόλαδο στον καταναλωτή πρέπει οι ίδιοι οι παραγωγοί να ασχοληθούν με την τυποποίηση. Ήδη ο Αγροτικό Σύλλογος Αιγιάλειας εμφιαλώνει μόνο του εξαιρετικής ποιότητας παρθένο ελαιόλαδο την «Ελίκη» που μπορεί να σταθεί πολύ καλά στην αγορά και αποτελεί εξαγώγιμο προϊόν», συμπληρώνει από την πλευρά του ο κ. Θεοδωράτος.