«Το Καρναβάλι της Πάτρας»- Αποσπάσματα από το βιβλίο του Νίκου Ε. Πολίτη που επανακυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πικραμένου και το thebest.gr

Θεωρείται ένα βιβλίο –σταθμός αναφορικά με την ιστορία του Πατρινού Καρναβαλιού και το μοναδικό, το οποίο αφηγείται την μακρόχρονη και σπουδαία ιστορία του Πατρινού Καρναβαλιού, από το ξεκίνημά του το 1828 και τον πρώτο αποκριάτικο χορό στην βίλα Μοretti μέχρι και την έναρξη της τελευταίας μεγάλης φάσης του, του Παιχνιδιού του Κρυμμένου Θησαυρού, το 1966.

«Το Καρναβάλι της Πάτρας» του αλησμόνητου δημοσιογράφου και συγγραφέα Νίκου Ε. Πολίτη που είχε πρωτοκυκλοφορήσει πριν από περίπου 30 χρόνια, το 1986  επανεκδίδεται σε μία ολοκαίνουρια, επικαιροποιημένη έκδοση με νέο εξώφυλλο από τις εκδόσεις του Γιάννη Πικραμένου σε συνεργασία με το thebest,gr και θα παρουσιαστεί σε ειδική εκδήλωση που θα γίνει την ερχόμενη Δευτέρα 16 Φεβρουαρίου 2015 εν μέσω δηλαδή της τελευταίας εβδομάδας της φετινής Πατρινής αποκριάς, στο ξενοδοχείο Αστήρ, στις 20.00 το βράδυ.

Θα μιλήσουν ο δικηγόρος και συγγραφέας Χρήστος Μούλιας και ο Πέτρος Ψωμάς εμπορικός διευθυντής του thebest.gr.

Tην εκδήλωση που αναμένεται ήδη με ενδιαφέρον, θα συντονίσει η δημοσιογράφος, μέλος της ΕΣΗΕΠΗΝ Νατάσα Τραγουστή.

Το thebest.gr θα δημοσιεύει αποσπάσματα από το βιβλίο του Νικου Πολίτη, μέχρι την ημέρα της παρουσίασής του.

Ας δούμε λοιπόξ πώς έβλεπε ο αξέχαστος Νικος Πολίτης, αυτή την πόλη και τους ανθρώπους της που έγραψαν τη δική τους ιστορία.

Η ΠΟΛΗ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Η Πάτρα, μετά την απελευθέρωσή της από τον τουρκικό ζυγό, εξελίχτηκε με ταχύ ρυθμό. Και έγινε μία από τις ωραιότερες ελληνικές πόλεις, χάρις και στο ρυμοτομικό σχέδιο που συνέταξε ο μηχανικός Σταμάτιος Βούλγαρης, με εντολή του Ιωάννη Καποδίστρια. Για το ενδιαφέρον που έδειξε για την Πάτρα ο Κυβερνήτης, κάποιοι δημογέροντες πρότειναν να την μετονομάσουν σε Ιωαννούπολη, αλλά η μετριοφροσύνη του Κερκυραίου ευπατρίδη δεν επέτρεψε την αλλαγή αυτή.

Η διαμόρφωση και ο εξωραϊσμός της πόλεως δεν συντελέστηκαν ταυτόχρονα και στον ίδιο βαθμό σε όλα τα τμήματά της. Έτσι ενώ στο κέντρο της Πάτρας κτίζονται καλλιμάρμαρα μέγαρα, ή ανεγείρονται νεοκλασικά κτίρια (θέατρο «Απόλλων») και κομίζονται (για την πλατεία Γεωργίου) συντριβάνια από την Ευρώπη, λίγο πιο πέρα η εικόνα είναι πολύ διαφορετική. Στο Τσιβδί (την περιοχή του ναού Αγίου Ανδρέου) βόσκουν ελεύθερα χοίροι. Το Μαρκάτο με τα χάνια του και τα εργαστήριά του θυμίζει για χρόνια τουρκόπολη. Τα άφρακτα οικόπεδα της Απάνω Χώρας και οι στοές της οδού Γερμανού τις νυκτερινές ώρες μεταβάλλονται σε αποχωρητήρια. Αυτοί που ανακουφίζονται εκεί με όλη τους την άνεση δεν υποπτεύονται οι ταλαίπωροι ότι έχουν το προνόμιο να ζουν στην belle époque των Πατρών.

Με την πάροδο του χρόνου όμως περιορίζονται οι ασχήμιες και επεκτείνεται ο εξωραϊσμός. Εξάλλου αυξάνεται διαρκώς ο πληθυσμός της πόλεως και διαμορφώνεται η νέα κοινωνία της. Μοραΐτες, Ρουμελιώτες, Ηπειρώτες, Νησιώτες (αργότερα και Μικρασιάτες) δέχονται αλληλεπιδράσεις, αποκτούν κοινές συνήθειες, αφομοιώνονται και δημιουργούν τον τύπο του Πατρινού, με όλες τις αρετές και τις αδυναμίες του. Αισιόδοξοι και σπάταλοι οι Πατρινοί, ιδίως στα χρόνια οικονομικής προόδου και ευημερίας, (μιλάμε πάντα για την περίοδο 1875–1925) αισθάνονται πάντοτε έντονη την ανάγκη της διασκεδάσεως. Ας δούμε λοιπόν πού και πώς διασκέδαζαν...