Συγκλονιστικές μαρτυρίες Ελλήνων που επαναπατρίστηκαν από τη Μέση Ανατολή

Μια ακόμη πτήση επαναπατρισμού Ελλήνων από τη Μέση Ανατολή έφτασε στο Ελευθέριος Βενιζέλος αργά το βράδυ του Σαββάτου.

Οι Έλληνες από τη Μέση Ανατολή έφτασαν στο Ελευθέριος Βενιζέλος με το θηριώδες Airbus A388 της Emirates, εκτελώντας την ειδική πτήση EK2553 που προγραμμάτισε το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών μεταφέροντας 450 άτομα από το Ντουμπάι.

Ο χώρος των αφίξεων, ήδη από τις 21:30, είχε κατακλυστεί από δεκάδες συγγενείς και φίλους, οι οποίοι με έκδηλη ανακούφιση υποδέχθηκαν τους δικούς τους ανθρώπους που κατάφεραν να ξεφύγουν από την εμπόλεμη ζώνη της Μέσης Ανατολής.

«Ακούγαμε συνέχεια ‘μπαμ, μπαμ, μπαμ'»
Οι επαναπατρισθέντες περιέγραψαν με λεπτομέρειες την κατάσταση που βίωσαν τις τελευταίες ημέρες, εστιάζοντας στις συνεχείς αναχαιτίσεις και τον ήχο των εκρήξεων. Ο πρώτος επιβάτης που μίλησε ανέφερε: «Τις πρώτες μέρες που είχε αρκετά έντονους, ναι, αρκετά έντονες αναχαιτίσεις ήτανε κάπως έντονο όλη η κατάσταση, αλλά ναι, ήταν λίγο περίεργα. Ακούγαμε συνέχεια μπαμ, μπαμ, μπαμ, μπαμ, μπαμ».

Όπως εξήγησε, η ενημέρωση μέσω μηνυμάτων στα κινητά ήταν πλέον καθημερινή: «Ναι, ναι, αυτά ερχόντουσαν καθημερινά, ιδίως τις τελευταίες μέρες. Τις πρώτες μέρες δεν είχαμε τέτοια μηνύματα, αλλά χθες, σήμερα, προχθές είχαμε καθημερινά. Υπάρχουν ακόμα drones που καταρρίπτονται, αλλά είναι οκ. Είναι safe αυτή τη στιγμή. Περιμένουμε για να ξαναγυρίσουμε πίσω διότι μένουμε εκεί και ευχαριστούμε την ελληνική πολιτεία που μας έφερε εδώ σήμερα».

«Ήταν τρομακτικό, ήμασταν όλοι οι Έλληνες ο ένας δίπλα στον άλλον»
Ιδιαίτερα φορτισμένη ήταν η μαρτυρία μιας μητέρας, η οποία εστίασε στην αγωνία που προκαλεί ο πόλεμος όταν υπάρχουν μικρά παιδιά στην οικογένεια. «Καλά είμαστε. Ήταν πολύ καλή η δουλειά του κράτους, πολύ οργανωμένοι. Μας προστάτευαν καλά. Παρόλα αυτά είναι τρομακτικό να ακούς όσο και καλά να μας προστατεύουν» σημείωσε η ίδια και πρόσθεσε:

«Υπήρχαν στιγμές που λίγο φοβόμασταν, ειδικά εμείς που έχουμε μικρά παιδιά. Αυτούς ευχαριστούμε όμως πάρα πολύ για τη δουλειά που κάνουν. Ευχαριστούμε πολύ το δικό μας το κράτος που μας έφερε, τους υπαλλήλους στο Υπουργείο Εξωτερικών που δούλευαν πολύ σκληρά αυτές τις μέρες για να οργανώσουν όλο αυτό. Την πρεσβεία τη δικιά μας, τα παιδιά στην πρεσβεία, τη δικιά μας και εδώ το Υπουργείο Εξωτερικών, τους Έλληνες όλους στα groups. Δηλαδή ο ένας ήταν δίπλα στον άλλον, μιλούσαμε, ενημερώναμε ο ένας τον άλλον. Οπότε μια ευγνωμοσύνη σε όλους. Τι να πω. Ο καθένας το βιώνει διαφορετικά. Κάποιοι είναι πιο ήσυχοι, κάποιοι πιο τρομαγμένοι. Γενικά καλά ήταν η κατάσταση, αλλά λίγο με τα παιδιά, λίγος φόβος και χαιρόμαστε που ήρθαμε, που καταφέραμε».

Η ίδια περιέγραψε και την ψυχολογική πίεση από τους ασυνήθιστους ήχους: «Κάποιες στιγμές όταν ακούς τους ήχους αν και ξέρεις ότι δεν έρχεται κάτι, ότι θα το αντικρούσουν. Κι όμως, τουλάχιστον δεν ξέρω επειδή είμαι γυναίκα, επειδή έχω μικρά παιδιά; δεν ξέρω γιατί, αλλά κάποιες στιγμές ναι, νιώθεις μια ανασφάλεια. Εγώ δεν έχω τύχει να είναι κοντά μου χτύπημα, όχι, αλλά το ακούγαμε και οι ήχοι ήταν κάτι ασυνήθιστο για εμάς».