Περπατώ (ακόμα) εις το δάσος με τον Τζούλιαν Μπαρνς

 «Ο Θεός του δάσους» Liz Moore (εκδ. Ίκαρος)

Υπάρχει μια σοβαρή παρεξήγηση γύρω από την crime μυθιστορία. Δεν παίρνει Booker, δεν κάνει τομές και εγκάρσια κύματα στα λογοτεχνικά πηγαδάκια, είναι στιγματισμένη ως «εμπορική» και δεκάδες καρναβαλικά αξεσουάρ που χρησιμοποιούνται κατά καιρούς εξυπηρετώντας μωροφιλοδοξίες και χαμένα κλέη. Τα τελευταία είκοσι χρόνια με πρωθιέρειες την Τζίλιαν Φλιν και την Κάριν Σλότερ, έχουν ξεπηδήσει σημαντικές φωνές  στην Αμερική, όπως αυτή της Liz Moore. Έχει γράψει πέντε μυθιστορήματα συμπεριλαμβανομένου του διεθνούς best seller Long Bright River (2020)το οποίο κυκλοφορεί στην χώρα μας από τις εκδόσεις «Μίνωας», μεταφράστηκε σε 18 γλώσσες και μεταφέρθηκε ως(μέτρια) μίνι σειρά στη μικρή οθόνη με πρωταγωνίστρια την υπέροχη γουρλομάτα Αμάντα Σέιφριντ.

1975.Όταν η ομαδάρχισσα της κατασκήνωσης Έμερσον ανακαλύπτει πως η δεκατριάχρονη Μπάρμπαρα Βαν Λάαρ δεν κοιμήθηκε στην κουκέτα της, μια αγωνιώδης αναζήτηση ξεκινά. Η αγνοούμενη είναι κόρη της πλούσιας οικογένειας στην οποία ανήκει η κατασκήνωση καθώς και η δασική έκταση που την περιβάλλει. Και αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που ένα παιδί των Βαν Λάαρ εξαφανίζεται. Το 1961, o οκτάχρονος αδερφός της Μπάρμπαρα, Μπέαρ, είχε χαθεί και εκείνος χωρίς ίχνος. Τι συνδέει τις δύο εξαφανίσεις;

Η λέξη crime είναι το πρόσχημα για να ξετυλιχθεί μια ιστορία με υπνωτιστικό ρυθμό και ανελέητο σασπένς. Οι διαγραμμίσεις μέσα στο χρόνο με έναν περίτεχνο τρόπο είναι κομμάτια ενός ψηφιδωτού που εμπεριέχει οικογενειακή παρακμή, ψυχολογικά ντεμαράζ , εφηβείες με βάσανα και τραύματα, πολύ καταπίεση από τα μυστικά στις βεράντες που πίνονται μαρτίνι και αποδράσεις στο όνειρο, έστω και με λάσπες στα γόνατα. Ο λύκος ούτε καν καταλαβαίνει πως τον περιπαίζει αυτή η ιστορία. 

«Αναχωρήσεις» Julian Barnes (εκδ. Μεταίχμιο)

 Στην ταινία «Rushmore» που (πρώτο)ήρθαμε σε επαφή με τον καδραρισμένο, μελαγχολικό κόσμο του Γουες Άντερσον, υπάρχει η περιβόητη σκηνή της πισίνας με το καλύτερο ερμηνευτικό δίλεπτο στη καριέρα του Μπιλ Μάρεϊ. Από τη σανίδα της πισίνας κοιτά τους καλεσμένους στις ροτόντες και βουτά σαν βράχος στο νερό. Δεν γνωρίζω γιατί αυτή η εικόνα έρχεται στο νου συνδυαστικά με το τελευταίο βιβλίο του Μπαρνς. Όταν λέμε τελευταίο κυριολεκτούμε χωρίς επιμνημόσυνη διάθεση. Ο σπουδαίος συγγραφέας ανακοίνωσε πως δεν θα σταματήσει το γράψιμο αλλά από μυθιστορία μας …τελείωσε. Γιοκ,πάπαλα,φινίτο. Η δήλωση και η στάση του είναι γενναία και αποφασιστική χωρίς υφαντά ματαιότητας και θλίψης στο λόγο του. Η εισαγωγή του βιβλίου είναι ένας σουρεάλ και απόλυτα φλεγματικός πίνακας της ανθρώπινης μνήμης. Στο κυρίως μέρος ο Στίβεν και η Τζιν ερωτεύονται όταν είναι νέοι και ξαναβρίσκονται όταν είναι γέροι.  Πόσες ευκαιρίες τους δίνει το ζάρι του πεπρωμένου; Επίσης ένα γέρικο Τζακ Ράσελ ονόματι Τζίμι, αγνοεί την ίδια του τη θνητότητα και μπορεί να αναρωτιέται αν είναι σκύλος. Στο τέλος ο συγγραφέας επιχειρεί το απόλυτο “drop the mic” πριν αποχαιρετήσει παλιές γραφομηχανές, γάμους , σκέψεις και αποφθέγματα, παλιόφιλους και σπαράγματα. Η βουτιά του στην πισίνα σκορπά ανθόνερο και τσάι πάνω μας ενώ ο ίδιος αναλογίζεται κάτω από την επιφάνεια. Μέχρι να ανέβει  για να ανασάνει!