Πέντε χρόνια χωρίς τον Νάσο- Το ίχνος που έμεινε καθαρό

Πέντε χρόνια κλείνουν σήμερα από τότε που ο Νάσος Νασόπουλος έφυγε από τη ζωή. Κι όμως, για όσους τον γνώρισαν, τον έζησαν, δούλεψαν μαζί του, ο χρόνος αυτός δεν λειτούργησε όπως συνήθως. Δεν έκλεισε κύκλους. Δεν «τακτοποίησε» την απουσία.

Ο Νάσος ήταν από τους ανθρώπους που δεν χωρούν εύκολα στον παρελθόντα χρόνο. Όχι γιατί εξιδανικεύονται μετά την απώλεια, αλλά γιατί άφησαν πίσω τους τρόπο σκέψης. Και ο τρόπος σκέψης δεν χάνεται. Μεταφέρεται.

Το thebest.gr και το The Best Magazine γεννήθηκαν από μια τέτοια σκέψη: ότι η ενημέρωση δεν είναι απλώς ροή ειδήσεων, αλλά στάση. Ότι η περιφέρεια μπορεί να μιλά με αυτοπεποίθηση, καθαρότητα και σύγχρονη ματιά. Ότι η τόλμη και η φαντασία δεν είναι πολυτέλεια, αλλά αναγκαιότητα. Αυτά δεν γράφτηκαν ποτέ ως θεωρία. Έγιναν πράξη.

Όσοι βρέθηκαν κοντά του, ξέρουν πως ο Νάσος δεν καθοδηγούσε «από θέση». Συμμετείχε. Άκουγε. Πείραζε. Πίεζε. Στήριζε. Έμπαινε μέσα στις ιδέες, τις αναποδογύριζε, τις άφηνε να εξελιχθούν. Και είχε τον τρόπο να σε κάνει να πιστεύεις ότι μπορείς περισσότερα απ’ όσα νόμιζες.

Η απουσία του είναι αισθητή. Όχι μόνο επειδή λείπει ένας άνθρωπος με γρήγορη σκέψη και ένστικτο, αλλά επειδή λείπει εκείνη η σπίθα που άναβε τα πράγματα. Εκείνη η ενέργεια που μετέτρεπε το «ας το δούμε» σε «πάμε να το κάνουμε».

Κι όμως, πέντε χρόνια μετά, κάτι παραμένει ακέραιο. Είναι ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τις προκλήσεις. Η διάθεση να μη φοβόμαστε τις αλλαγές. Η ανάγκη να λέμε τα πράγματα με ειλικρίνεια. Να μη βολευόμαστε. Να δοκιμάζουμε.

Ακόμη και ο τρόπος που στάθηκε απέναντι στη δυσκολότερη μάχη της ζωής του είχε αυτή τη σφραγίδα. Την αλήθεια, τη γενναιότητα, το μοίρασμα. Δεν αποσύρθηκε. Δεν σιώπησε. Παρέμεινε παρών, όσο μπορούσε, με τον τρόπο που ήξερε καλύτερα.

Ο Νάσος δεν είναι πια εδώ όπως πριν. Είναι όμως παρών αλλιώς. Στις αποφάσεις που παίρνονται χωρίς φόβο. Στις ιδέες που δεν απορρίπτονται επειδή είναι «δύσκολες». Στην επιμονή να κρατάμε την ουσία.

Η ομάδα του thebest.gr συνεχίζει. Και συνεχίζει με τη βεβαιότητα ότι κάποιοι άνθρωποι δεν μετριούνται με τα χρόνια που πέρασαν, αλλά με το ίχνος που άφησαν.

Και αυτό το ίχνος, τρία χρόνια μετά, παραμένει καθαρό.