Η Καρυστιανού, οι αμβλώσεις και η «πολιτική» της απογοήτευσης

Όσο περνάει ο καιρός, η Μαρία Καρυστιανού αρχίζει να εγκαθίσταται όλο και πιο βολικά στο ράφι της απογοήτευσης.

Δεν είναι μόνο ο κενός περιεχομένου λόγος, δεν είναι μόνο το υπόγειο φλερτ με στελέχη ερχόμενα από τη «Νίκη», γεγονός που καταγράφεται και στις μεταφορές των κομμάτων στο πλαίσιο των δημοσκοπήσεων, δεν είναι καν που έχει υποστεί μετάλλαξη το ύφος και ο λόγος της. Είναι και που άρχισε εμμέσως πλην -πέρα από- σαφώς, να βάλει κατά κατοχυρωμένων δικαιωμάτων με τοποθετήσεις που αγγίζουν τα άκρα της Βουλής και τον διεθνή συρμό.

Οι δηλώσεις της για τις αμβλώσεις δεν είναι απλά αναχρονιστικές. Δείχνουν κάτι  βαθύτερο και πιο ανησυχητικό από μια «άτυχη» διατύπωση ή έναν προσωπικό ιδεολογικό διχασμό. Φαίνεται σαν να προσπαθεί ήδη να κρατήσει ισορροπίες σε ένα υπό στελέχωση κόμμα- συνονθύλευμα αταίριαστων μεταξύ τους ανθρώπων, ιδεολογικών ρευμάτων και πολιτικών τάσεων, όπου πέραν των άλλων, συνυπάρχουν χωρίς πραγματική συνοχή φιλελεύθεροι στα λόγια, συντηρητικοί στην πράξη και πρόσωπα που κοιτούν μπρος τα δεξιά της δεξιάς σε επίπεδο κοινωνικού αφηγήματος. Είναι κοινώς αποδεκτό πως όταν προσπαθείς να είσαι ταυτόχρονα «και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ», αναπόφευκτα καταλήγεις να λες πράγματα επικίνδυνα θολά.

Οι αμβλώσεις δεν είναι ένα αφηρημένο φιλοσοφικό δίλημμα για συζήτηση σε πάνελ. Είναι κατοχυρωμένο δικαίωμα εδώ και δεκαετίες. Δεν είναι θέμα «δημόσιας διαβούλευσης» με την έννοια του αν θα συνεχίσει να υφίσταται ή όχι. Η ίδια η ιδέα ότι ένα δικαίωμα μπορεί να τεθεί εκ νέου στην κρίση της «κοινωνίας» ανοίγει έναν ολισθηρό δρόμο: σήμερα οι αμβλώσεις, αύριο τι; Η αυτοδιάθεση του σώματος; Η ισότητα στον γάμο; Η προστασία των μειονοτήτων;

 Όταν ένας πολιτικός δηλώνει ότι «δεν μπορεί να ιεραρχήσει» δικαιώματα, στην πράξη αποδέχεται ότι τα δικαιώματα είναι διαπραγματεύσιμα. Και αυτό είναι βαθιά αντιδημοκρατικό, όσο κι αν ντύνεται με τον μανδύα της «δημόσιας συζήτησης» και της υποτιθέμενης ουδετερότητας.

Η ρητορική αυτή δεν είναι πρωτότυπη και φυσικά δεν την εφηύρε η κ. Καρυστιανού. Είναι οικεία, δοκιμασμένη και εισαγόμενη: η γλώσσα του «και των δύο πλευρών», του «ας αποφασίσει η κοινωνία», του «υπάρχει κι ένα άλλο ηθικό θέμα». Είναι η ίδια γλώσσα που χρησιμοποιούν διεθνώς συντηρητικά ρεύματα για να υπονομεύσουν δικαιώματα χωρίς να τα αμφισβητούν ευθέως. Όχι με κραυγές, αλλά με χαμόγελα, διλήμματα και ψευδοισορροπίες.

Αν αυτό είναι το τίμημα για να μη διαλυθεί ένα ετερόκλητο πολιτικό σχήμα, τότε το τίμημα είναι βαρύ. Και δεν το πληρώνει το κόμμα. Το πληρώνουν οι γυναίκες, η κοινωνία και τελικά η ίδια η έννοια των κατοχυρωμένων δικαιωμάτων. Γιατί τα δικαιώματα δεν τίθενται σε διαβούλευση κάθε φορά που κάποιος «διχάζεται». Ή είναι δικαιώματα ή δεν είναι.