Επιστολή Θ. Καρπή σε Υπουργεία για την "Ορεινή Ελλάδα - Καλλικράτης"

Στην επιστολή του Δημάρχου Ερυμάνθου προς το Υπουργείο Εσωτερικών Αποκ/σης & Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης & Τροφίμων, την Κ.Ε.Δ.Κ.Ε. και την Ε.Ε.Τ.Α.Α. και το οποίο κοινοποιείται στον Γ. Γρ. Αποκεντρωμένης Διοίκησης Πελοποννήσου, Δυτ. Ελλάδας & Ιονίου κ. Τάσο Αποστολόπουλο και τους Βουλευτές Αχαΐας, επισημαίνεται: «Αξιότιμοι κύριοι,

Με  γνώμονα το συμφέρον της τοπικής  κοινωνίας του Δήμου, αλλά και  ευρύτερα το γενικό συμφέρον του τόπου, θα ήθελα να επισημάνω κάποια σημεία που ίσως διέφυγαν από την αντίληψη του κεντρικού σχεδιασμού της νέας διοικητικής μεταρρύθμισης, ώστε να ληφθούν τώρα που ακόμη είναι νωρίς τα κατάλληλα μέτρα.

Η αναδιάρθρωση της τοπικής αυτοδιοίκησης  με το σχέδιο «Καλλικράτης» - το οποίο αδιαμφισβήτητα αποτελεί τομή για την δημόσια διοίκηση - ξεκίνησε με προβλήματα και ελλείψεις, μπορεί όμως να οδηγήσει τελικά τις τοπικές κοινωνίες σε ρυθμούς ανάπτυξης, αρκεί φυσικά η πολιτεία να στηρίξει με κάθε μέσο την μεταρρύθμιση αυτή, να γίνουν οι απαραίτητες αλλαγές που απαιτούνται για την καλύτερη λειτουργία αλλά και να διορθωθούν σφάλματα.

Ένα από τα πιο κρίσιμα ζητήματα που  πέρασαν όμως «στα ψιλά» από την  κριτική που ασκήθηκε στον νέο Νόμο, αποτελεί η εξαφάνιση από τον διοικητικό χάρτη της Ελλάδας των ορεινών και ημιορεινών δήμων.

Σίγουρα όλοι γνωρίζουμε ότι η Ελλάδα είναι  από τις χώρες με την μεγαλύτερη ακτογραμμή της Ευρώπης σε σχέση με το μέγεθός της, όμως ίσως δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό, ότι συνάμα αποτελεί χώρα ορεινή, αφού σύμφωνα με στοιχεία της Ε.Ε. η ορεινότητά της, ξεπερνά το 70%.

Και η ορεινότητα αυτή, «χάθηκε» μετά τα νέα διοικητικά όρια του Καλλικράτη αφού ορεινοί δήμοι, διαλύθηκαν μέσα σε πεδινούς. Έδρες δήμων κατ’ εξοχήν ορεινών μεταφέρθηκαν σε πεδινές περιοχές δημιουργώντας «ενώσεις» ανομοιογενών περιοχών.

Έτσι  ενώ με το σχέδιο Καποδίστρια υπήρχε διοικητικά, ποσοστό ορεινό και ημιορεινών δήμων στην Ελλάδα ίσο με το 61,6% φτάνουμε σήμερα με τον Καλλικράτη το ποσοστό αυτό να μην ξεπερνά ούτε το 10% (9,5%). Και ειδικότερα ο Δήμος Ερυμάνθου, του οποίου το ποσοστό ορεινότητας αγγίζει το 80%, σήμερα, δεν αποτελεί ορεινό Δήμο, ούτε καν ημιορεινό. Και το ίδιο ισχύει και για άλλους Δήμους του νομού Αχαΐας, αφού κανένας πια δεν είναι χαρακτηρισμένος ως ορεινός.

Φυσικά, ένας ορεινός δήμος, δεν «χάνετε» ούτε σβήνεται από τον χάρτη παύοντας απλά να τον χαρακτηρίζεις ως ορεινό, όμως το διοικητικό σβήσιμο του, μπορεί να έχει πάρα πολύ καταστροφικές συνέπειες.

Και οι συνέπειες αυτές θα είναι κατά κύριο λόγο οικονομικές και πολιτισμικές με κατάληξη τον μαρασμό των ορεινών περιοχών. Είναι πολύ διαφορετικά τα προβλήματα και οι ανάγκες των ορεινών και των πεδινών περιοχών. Οι σημερινοί ελάχιστοι πόροι της τοπικής αυτοδιοίκησης δεν θα κατευθυνθούν προς τις ασθενέστερες και μικρότερες πληθυσμιακά ορεινές περιοχές, αλλά εκεί που είναι συγκεντρωμένοι οι πολλοί, δηλαδή στα πεδινά.

Θα  πρέπει λοιπόν να ληφθούν μέτρα, ακόμη και τώρα που δεν είναι αργά, ώστε να υπάρξει μια ισόρροπη ανάπτυξη και των περιοχών αυτών. Να δοθούν κίνητρα και οικονομικά αντισταθμιστικά οφέλη στους ορεινούς πληθυσμούς και αυτό θα πρέπει να γίνει από κεντρικό επίπεδο. Η τοπική αυτοδιοίκηση, όσο και να θέλει, δεν μπορεί να αντεπεξέλθει σε αυτή την πρόκληση, είτε γιατί δεν είναι ακόμη έτοιμη, είτε γιατί δεν έχει τους απαιτούμενους πόρους.

Από τα παλαιά χρόνια υπήρχε κοινωνιολογική διαφοροποίηση των πληθυσμών  ορεινών και πεδινών περιοχών. Η διαφοροποίηση αυτή, δεν είχε να κάνει μόνο με τον τρόπο ζωής των κατοίκων εξαιτίας των γεωγραφικών διαφορών αλλά και με την πολιτισμική τους υπόσταση.

Πολλοί  ορεινοί οικισμοί και δήμοι παρέμειναν περιθωριοποιημένοι για χρόνια, εξαιτίας του γεωγραφικού αποκλεισμού τους, όμως δεν χάθηκαν, πάλεψαν με νύχια και με δόντια και κράτησαν ζωντανές τις κοινωνίες τους.

Θα  είναι μεγάλο λάθος λοιπόν εμείς  την ίδια ώρα που πανευρωπαϊκά όλα τα κράτη, κάνουν προσπάθειες για την προστασία και ενίσχυση των τοπικών κοινωνιών που ζουν σε ορεινές περιοχές, εμείς εδώ στην Ελλάδα, όχι μόνο να μην τις προστατεύουμε, αλλά να τις σβήνουμε διοικητικά και οικονομικά και να τις οδηγούμε σε μαρασμό».