Back to Top

ΣΙΝΕΜΑ

/

Στις 19 Σεπτεμβρίου έρχεται στην Ελλάδα η Ιταλική ταινία "Ο Φιλοξενούμενος"

Στις 19 Σεπτεμβρίου έρχεται στην Ελλάδα η Ιταλική ταινία "Ο Φιλοξενούμενος"

Το αξιόλογο φιλμ του Ντούτσιο Κιαρίνι είχε κάνει την πρεμιέρα του στο Φεστιβάλ του Λοκάρνο

Από την One from the Heart θα βγει στις 19 Σεπτεμβρίου 2019 στις Ελληνικές αίθουσες η νέα ταινία του Ντούτσιο Κιαρίνι με τίτλο «Ο Φιλοξενούμενος - L’Ospite/The Guest». Η ταινία, ξεκινώντας ως σχέδιο από το σημαντικό Torino Film Lab, έκανε πρεμιέρα στο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Λοκάρνο, σε μια εντυπωσιακή προβολή στην υπαίθρια Piazza Grande και στη συνέχεια, συμμετείχε στο Φεστιβάλ του Τορίνο καθώς και στο Φεστιβάλ του Σικάγο.

Ο Ντούτσιο Κιαρίνι συγκαταλέγεται στις ανερχόμενες φωνές του σύγχρονου Ιταλικού σινεμά, παρουσιάζοντας μια διαφορετική όψη της ιταλικής κοινωνίας από ότι μας έχει συνηθίσει η κινηματογραφική παραγωγή της γειτονικής μας χώρας. Η πρώτη του ταινία με τίτλο Φιμωμένος Έρωτας (Shortskin) είχε κάνει πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Βενετίας στο πρόγραμμα για πρωτοεμφανιζόμενους σκηνοθέτες Biennale College, αλλά και στο πρόγραμμα Generation του Φεστιβάλ Βερολίνου.

Ο Γκουίντο, αναπληρωτής καθηγητής λογοτεχνίας και επίδοξος συγγραφέας, σκεφτόταν ότι είχε μια προγραμματισμένη ζωή, μέχρι που ένα χειμωνιάτικο απόγευμα, ένα «ατύχημα» προκαλεί εξελίξεις στη σχέση του με την κοπέλα του Κιάρα. Λίγο πριν η Κιάρα πάρει το χάπι της επόμενης μέρας, ο Γκουίντο προτείνει να μην το πάρει τελικά και η Κιάρα του αποκαλύπτει τις αμφιβολίες της για τη σχέση τους. Αυτή είναι η αρχή της κρίσης στη σχέση τους καθώς ο Γκουίντο πακετάρει τα πράγματα του και φεύγει από το διαμέρισμα τους, αλλά για πού;

Φιλοξενούμενος από τον έναν καναπέ στον άλλον, ο Γκουίντο σύντομα διαπιστώνει ότι μπορεί να γνωρίζει σε βάθος το έργο του Ιτάλο Καλβίνο, αλλά ελάχιστα για να ξεκινήσει ξανά τη ζωή του.

Η λογοτεχνία και η ποίηση αποτελούν βασικά σημεία αναφοράς στην ταινία και αξίζει να σημειώσουμε ότι σε μια χαρακτηριστική σκηνή ακούγεται το ποίημα «Βραδιάζει» του Ιταλο-Ζακυνθινού ποιητή Ούγκο Φόσκολο (1778-1827) τον οποίο θαύμαζε, μεταξύ άλλων, ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός.

Ο Ντούτσιο Κιαρίνι, φέρνοντας στο μυαλό το σινεμά του Γούντι Άλεν, με αφετηρία το τέλος μιας μακρόχρονης σχέσης δημιουργεί μια μελαγχολική όσο και κωμική σπουδή πάνω στην καθυστερημένη ενηλικίωση μιας υπερ-προστατευμένης γενιάς σαραντάρηδων που μπορεί να διέπρεψε στα πανεπιστήμια ή στην έρευνα, αλλά μοιάζει ανίκανη να σταδιοδρομήσει στην αληθινή ζωή, ερχόμενη αναπόδραστα αντιμέτωπη με την ματαίωση, τη σύγκρουση ανάμεσα στην επιθυμία και την πολύπλοκη πραγματικότητα και βέβαια το πέρασμα του χρόνου.

Παίζουν οι Daniele Parisi, Silvia D'Amico, Anna Bellato.

Σημείωμα του σκηνοθέτη:

«Η ιδέα πίσω από την ταινία ήταν να αφηγηθούμε τα στάδια που έχουν να κάνουν με το τέλος της αγάπης, με όλη την επίπονη και ειρωνική πολυπλοκότητά που έχει αυτό το τέλος. Από την απόπειρα να το προλάβουμε πριν έρθει, πεπεισμένοι ότι υπάρχει μια χειρονομία που θα άλλαζε την πορεία της σχέσης ή μια φράση που αν ειπωθεί η αγαπημένη θα επιστρέψει, μέχρι την εξαντλητική αναζήτηση μιας μαγικής αποκάλυψης στις συμβουλές των άλλων (που ξαφνικά μας φαίνονται σοφοί, ενώ στην πραγματικότητα αντιμετωπίζουν αντίστοιχα προβλήματα και ανασφάλειες).

Σε αυτό το μονοπάτι, είμαστε συχνά αναγκασμένοι να αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τις ίδιες τις ζωές μας: ξαφνικά είμαστε χαμένοι και μπερδεμένοι και προσπαθούμε απελπισμένα να επαναπροσδιορίσουμε τους εαυτούς μας σε όλες τις πτυχές που είναι ακόμα υπό τον έλεγχο μας. Ένα μονοπάτι που μοιάζει πολύ με ένα ταξίδι στο άγνωστο, έχοντας μια ασαφή ιδέα για τον προορισμό μας, σαν να ψάχναμε για την ευτυχία: ένα ταξίδι γεμάτο δισταγμούς, στο οποίο κάθε βήμα μας βοηθά να καταλάβουμε κάτι για τον εαυτό μας.

Από τότε που άρχισα να σκέφτομαι αυτή την ιστορία χωρισμού και αναγέννησης, είχα σαν οδηγό μου την αίσθηση ότι κάτι συνέβαινε πολύ αργά στη ζωή του πρωταγωνιστή μας, σαν να υπήρχε μια έλλειψη συντονισμού μεταξύ της ψυχολογικής του εξέλιξης και του βιολογικού του κύκλου. Αυτό το συναίσθημα μελαγχολικής αλήθειας, που ένιωσα ότι είναι πολύ κοντά σε μένα και τους συνομήλικους μου, μου έδωσε την ιδέα ότι μια «ιστορία καθυστερημένης ανάπτυξης» μπορεί να είναι ένας αυθεντικός και ειλικρινής τρόπος για να εξηγήσουμε κάποια από τα χαρακτηριστικά της υπερπρογραμματισμένης γενιάς στην οποία ανήκω.

Είναι μια γενιά που πέρασε χρόνια εξειδίκευσης στη θεωρητική πλευρά χιλιάδων πανεπιστημιακών ειδικοτήτων, χωρίς να βρίσκει ένα χώρο για να εξασκήσει τη γνώση που απέκτησε, σαν να χρειαζόταν πάντα νέες επιβεβαιώσεις πριν πάρει μια απόφαση που μπορεί τελικά στην πράξη να ήταν λάθος.

Από αυτή την αρχική ιδέα, ανέπτυξα την εξιστόρηση αυτής της στιγμής ωρίμανσης ενός άνδρα που φτάνει τα σαράντα παρατηρώντας τον από διαφορετικές πλευρές. Άρχισα να σκέφτομαι την κρίση στη σχέση του σε συνδυασμό με τη δυσαρέσκεια του στη δουλειά του, αλλά περισσότερο από όλα σε σχέση με τη θέση του ως γιος. Καθώς η ιστορία γεννιέται από την επιθυμία του να γίνει πατέρας, επιθυμία που δεν μοιράζεται και η σύντροφος του, σκέφτηκα ότι θα είχε ενδιαφέρον να παρακολουθήσουμε αυτό το πέρασμα στην ενηλικίωση.

Υπάρχει, λοιπόν, η πλευρά της σχέσης του Γκουίντο με τους γονείς του, οι οποίοι σιγά-σιγά αλλά αναμφισβήτητα γερνούν. Η μεταμόρφωση του γιου χωρίς ευθύνες σε έναν ενήλικα που πρέπει να φροντίσει τους ηλικιωμένους γονείς του, ήταν μια συναισθηματική αλλαγή που ήταν πολύ κοντά σε εμένα. Και στην πρώτη μου ταινία και στον Φιλοξενούμενο, με ενδιαφέρει η άποψη ενός εύθραυστου άνδρα για την πολυπλοκότητα των σχέσεων. Αν και ο Γκουίντο είναι σχεδόν σαράντα, ακόμα φαίνεται να βασανίζεται από εμπόδια που αντιμετωπίζουν οι συνομήλικοι του, άνδρες που δεν μπορούν να καθορίσουν τον εαυτό τους απέναντι στο άλλο φύλο, καθώς δεν υπάρχει πια ο παραδοσιακός ορισμός για το τι είναι ένας άνδρας, ενώ έρχονται αντιμέτωποι με γυναίκες πολύ διαφορετικές από τις μητέρες τους. 

Από αυτή την άποψη, σκέφτηκα ότι θα είχε ενδιαφέρον να εξιστορήσω την επιθυμία ενός άνδρα να γίνει πατέρας, αντιστρέφοντας τα στερεότυπα των προηγούμενων ετών. Αυτή ήταν μια απόφαση που πήρα όχι τόσο για την αυθεντικότητα της ιστορίας, αλλά ως μια επιθυμία μου να παρουσιάσω τη δυναμική των σύγχρονων σχέσεων».

Έγραψαν για την ταινία:

«Ο Ιταλός ηθοποιός Ντανιέλε Παρίζι υποδύεται τον ήρωα της απολαυστικής δεύτερης ταινίας του Ντούτσιο Κιαρίνι, που έκανε πρεμιέρα στην Piazza Grande του Φεστιβάλ Λοκάρνο. Ένας αναπληρωτής δάσκαλός που θέλει να γίνει συγγραφέας και κοντεύει τα σαράντα, μετατρέπεται σε φιλοξενούμενο από σπίτι σε σπίτι όταν η φίλη του τον παρατάει, στην ταινία Ο Φιλοξενούμενος. Η δεύτερη ταινία του σεναριογράφου-σκηνοθέτη Ντούτσιο Κιαρίνι, μεταμορφώνεται βήμα-βήμα από κωμωδία σε ένα συγκινητικό μελόδραμα που σκιαγραφεί τις δυσκολίες μιας γενιάς που δεν ενδιαφέρεται και τόσο για τη δέσμευση, είτε στις σχέσεις, είτε στις δουλειές ή γενικότερα στη ζωή.

Αν και ο Κιαρίνι και οι συν-σεναριογράφοι του τελικά επιλέγουν ένα τέλος πιο κινηματογραφικό παρά ρεαλιστικό, η ταινία θα συναντήσει με επιτυχία το κοινό της πέρα από τα ιταλικά σύνορα». The Hollywood Reporter

«Μια γλυκόπικρη κωμωδία για τις ερωτικές αντιξοότητες που αντιμετωπίζουν τα ιταλικά ζευγάρια που κοντεύουν τα σαράντα. Μια θαυμάσια και ευαίσθητη ταινία με μια ερμηνεία λεπτών αποχρώσεων από τον Ντανιέλε Παρίζι». **** aVoir-aLire.com

«Μια ευαίσθητη ταινία γύρω από τις δυσκολίες των ανδρών απέναντι στις επιλογές των γυναικών, Ο Φιλοξενούμενος πετυχαίνει μια πανέμορφη ισορροπία ανάμεσα στα γεγονότα και στα συναισθήματα».*** Le Monde

«Μια γοητευτική βόλτα στον κόσμο των σημερινών σχέσεων μακριά από ψευδαισθήσεις».*** Le Nouvel Observateur

«Ο Κιαρίνι έχει μια ιδιαίτερη ικανότητα για καλογραμμένους διαλόγους». *** Les Inrockuptibles

«Μια μελαγχολική ευαισθησία, μερικές τολμηρές παράλογες καταστάσεις και μια ελεύθερη αφήγηση γεμάτη γοητεία».*** Télérama

«Ο Ιταλός σκηνοθέτης φέρνει την δεύτερη, φιλική προς το κοινό, ταινία του Ο Φιλοξενούμενος στο Λοκάρνο, όπου κάνει πρεμιέρα στην τεράστια Piazza Grande. Στη νέα του ταινία μετά το ντεμπούτο του που είχε πρωταγωνιστή έναν έφηβο, αφηγείται μια ιστορία για μια μεγαλύτερη γενιά, καθώς ο Γκουίντο που κοντεύει τα σαράντα, πρέπει να συμφιλιωθεί με την ιδέα ότι η φίλη του η Κιάρα δεν θέλει να κάνει παιδί μαζί του, ή ακόμα χειρότερα, δεν θέλει να είναι μαζί του άλλο πια». Cineuropa.

To φιλμ ενδεχομένως να το δούμε και στην Πάτρα.

Επιμέλεια: Τ. ΜΑΡΤΑΤΟΣ

Σχόλια

Culture