Η "Λόλα Μπλάου" είναι τόσο επώδυνα κι ελπιδοφόρα επίκαιρη...

Πόλεμοι, προσφυγιά, φασισμός, έρωτας, τέχνη, σεξ. Για όλα μιλά η Λόλα Μπλάου από τη σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου Απόλλων. Σε επίπεδο λόγου άμεσα αναφέρεται στο χθες και υπαινικτικά στο σήμερα και στο επίπεδο της εικόνας τα στιγμιότυπα «μπερδεύονται». Η Κατερίνα Γιαμαλή είναι η Λόλα στο έργο του Γκέορκ Κράισλερ «Απόψε Λόλα Μπλάου», το οποίο αποτελεί τη νέα παραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας.

Μια βιεννέζα τραγουδίστρια με εβραϊκή καταγωγή θα αναγκαστεί να ξενιτευτεί, για να γλιτώσει από τον Χίτλερ που μόλις έχει αναλάβει την εξουσία στη Γερμανία. Θ΄αναζητήσει καταφύγιο στην Ελβετία και θα καταφέρει να φτάσει μέχρι την Αμερική. Θα αναγνωριστεί, θα γίνει show-woman και θα κάνει καριέρα ως σύμβολο του σεξ.

Ο πόλεμος τελειώνει. Ο νεανικός της έρωτας, ο Leo,της τηλεφωνεί κι αποφασίζει να επιστρέψει στη Βιέννη. Οι προσδοκίες της όμως θα διαψευστούν...Ούτε ο πόλεμος αλλάζει τους ανθρώπους.

Η Κατερίνα Γιαμαλή "γεμίζει" τη σκηνή με την ερμηνεία της. Έχει συναίσθημα, εκφραστικότητα και καταφέρνει να μεταμορφώνεται πειστικά, από μια καταδιωγμένη εβραιοπούλα της ναζιστικής Γερμανίας, σε λαμπερή σταρ, από μια πληγωμένη από τον έρωτα γυναίκα, σε ένα θηλυκό που πουλά τον ερωτισμό της στους άνδρες. Μιλά για την αλήθεια που δεν αντέχουμε και για τις αλλαγές που δεν τολμάμε να κάνουμε. Από τα μικρά μέχρι τα μεγάλα.

Στη σκηνή είναι μόνο η Κατερίνα Γιαμαλή που καταφέρνει να κυριαρχεί σε αυτή και να σου δημιουργεί εικόνες μέσα από την ερμηνεία της και τις μεταμορφώσεις της και ο Αναστάσης Σπηλιωτόπουλος, που τη συνοδεύει στο πιάνο. Η μουσική διατρέχει το έργο και είναι ένα κομμάτι εξίσου σημαντικό και απαιτητικό, από θέμα έκτασης, λόγου και απόδοσης. Η Κατερίνα Γιαμαλή φωνητικά το υποστηρίζει επιτυχώς και με δυναμισμό, αν και κάποια σημεία φαίνεται να έχουν μεγαλύτερες απαιτήσεις.

Το σκηνικό αφαιρετικό με  λίγα αλλά έξυπνα συνδυασμένα στοιχεία και φωτισμούς και η οθόνη που "ανοίγει" πίσω υπηρετεί καθαρά τη σύνδεση του χθες με το σήμερα και τη σκηνοθετική ματιά του  Michael Siebel.

"Παρελαύνουν" εικόνες από τη ναζιστική Γερμανία μέχρι τον Τραμπ και τους σημερινούς πρόσφυγες.

Η διάρκεια του έργου είναι δίωρη και έχει διάλλειμα και δεν του λείπει το αισιόδοξο μήνυμα, του να προσπαθεί ο καθένας να απομακρύνει τα εμπόδια, να διώχνει το σκοτάδι και να πηγαίνει στο φως.