Άλαλα τα χείλη...

Με τους χειρότερους οιωνούς έκανε... ποδαρικό η νέα χρονιά, καθώς, όσο κι αν η προϊστορία του Ντόναλντ Τραμπ μάς έχει προϊδεάσει ότι είναι ικανός για τα πάντα και τίποτα δεν μπορεί πια να μας εκπλήσσει με δαύτον, το να ξυπνάς ένα πρωί και να μαθαίνεις πως αεροπορικά μέσα της υπερδύναμης εισέβαλαν στα εδάφη ανεξάρτητου και κυρίαρχου κράτους-μέλους του ΟΗΕ, απήγαγαν από την... κρεβατοκάμαρά του τον Πρόεδρο και τη γυναίκα του και τους μετέφεραν για δίκη στις ΗΠΑ, προσάπτοντάς τους σχεδόν το σύνολο του Ποινικού Κώδικα, δεν μπορείς να το χαρακτηρίσεις και το πλέον φυσιολογικό πράγμα του κόσμου.

Το να ισχυριστεί κανείς ότι ο απαχθείς Μαδούρο αντιπροσώπευε το άκρον άωτον της Δημοκρατίας παραπέμπει μάλλον σε ανέκδοτο, παρά σε ρεαλιστική απεικόνιση της πραγματικότητας. Αυτό, όμως, είναι ένα πράγμα και τελείως διαφορετικό είναι όπου έχουμε ενστάσεις για το είδος της Δημοκρατίας που εφαρμόζεται να μπουκάρουμε με γελοίες δικαιολογίες και να προβαίνουμε σε απροκάλυπτους γκαγκστερισμούς, που ποδοπατάνε αναίσχυντα ό,τι έχει απομείνει στις μέρες μας από την έννοια του Διεθνούς Δικαίου (διαφορετικά, θα έπρεπε να γίνουν παρόμοιες επεμβάσεις τουλάχιστον στα 2/3 των χωρών του κόσμου, που δεν ξεχειλίζουν δα και από Δημοκρατία).

Το να υποστηρίξει, επίσης, κάποιος ότι ο Μαδούρο έχαιρε εκτίμησης μεταξύ των Ευρωπαίων ηγετών θα ήταν εξίσου εκτός πραγματικότητας, αφού η συντριπτική πλειοψηφία τους είχε ξεκάθαρα και επανειλημμένα ταχθεί εναντίον του, αμφισβητώντας σφόδρα τη διαφάνεια των εκλογών στη χώρα του και, ως εκ τούτου, τη δημοκρατική του νομιμοποίηση.

Παρ’ όλα αυτά, δύσκολα μπορεί κανείς, τις κρίσιμες τούτες ώρες, κατά τις οποίες διακυβεύονται τελεσίδικα και τα τελευταία προσχήματα σεβασμού του Διεθνούς Δικαίου, να εντοπίσει παρόμοια ντροπιαστική και απέραντα κυνική δήλωση όσο αυτή του Έλληνα Πρωθυπουργού, ο οποίος, ύστερα από πολύωρη αφωνία, αποφάσισε να λάβει θέση, βλέποντας στην ωμή επέμβαση Τραμπ την ελπίδα για το λαό της Βενεζουέλας και ψελλίζοντας κυριολεκτικά πως “δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών”.

Τι άλλο μπορεί να πει κανείς, παρά μόνο ΝΤΡΟΠΗ, με κεφαλαία γράμματα!

Δηλαδή, ο ηγέτης της χώρας που γέννησε τη Δημοκρατία και η οποία ομνύει στο Διεθνές Δίκαιο και επικαλείται την τήρησή του για την επίλυση όλων των εθνικών της θεμάτων θεωρεί, με λίγα λόγια, άκαιρο και περιττό να βγάλει... άχνα τη στιγμή που αυτό καταπατάται βάναυσα μπροστά στα μάτια της διεθνούς κοινότητας κι όχι μόνο αυτό, αλλά ωθεί και τους παρατρεχάμενούς του να δείξουν και το δάχτυλο στο σύνολο του πολιτικού κόσμου, που αντιδρά, ισχυριζόμενοι ότι το... δόγμα “άλαλα τα χείλη των ασεβών” θα ισούται από τούδε και στο εξής με υπεύθυνη πολιτική στάση.

Ώστε έτσι ορίζουν πλέον οι κυβερνώντες μας την υπεύθυνη πολιτική στάση; Πολύ περίεργη αντίληψη έχουν περί αυτής...

Ποια στήριξη θα δικαιούται, άραγε, στο μέλλον να απαιτήσει η Ελλάδα σε οποιαδήποτε παραβίαση σε βάρος της του Διεθνούς Δικαίου, όταν η ηγεσία της ασκείται στην αφωνία σε τόσο εξόφθαλμες και προκλητικές ενέργειες;

Ποια θα ήταν, άραγε, η στάση του κ. Μητσοτάκη και της κυβέρνησής του στο υποθετικό ενδεχόμενο στη θέση του απαγωγέα να ήταν, φέρ’ ειπείν, ο Πούτιν και στη θέση του απαχθέντος ο Ζελένσκι;

Το έχουμε πλέον εμπεδώσει ότι ο Κυρ. Μητσοτάκης υπερηφανεύεται -ως μη όφειλε- να διακηρύσσει όπου βρεθεί κι όπου σταθεί ότι είμαστε δεδομένος σύμμαχος για τις ΗΠΑ -οποία διαπραγματευτική δεινότης και δεξιοτεχνία! 

Αλλά και πάλι μια τόσο εξευτελιστική για τις αρχές και τις αξίες που -υποτίθεται ότι- πρεσβεύει η χώρα μας στάση δεν θα την ανέμενε κανείς ούτε καν από τον κ. Μητσοτάκη. Ο οποίος φαίνεται πως, σ’ ένα πικρό γύρισμα της Ιστορίας, εκεί που κατηγορούσε χαιρέκακα άλλες πολιτικές δυνάμεις για φιλοτραμπικές (όρα Βελόπουλο), τότε που είχε ποντάρει όλα του τα λεφτά στο... κουτσό άλογο του πνέοντος τα λοίσθια Μπάιντεν, βρέθηκε τώρα να... έρπει πελιδνός και άφωνος προ του Τραμπ, νουθετώντας μας ότι δεν είναι καιρός για σχόλια.

Σωστά! Άλλωστε, την ώρα της... κωλοτούμπας δεν πιάνουμε κουβεντούλα, επικεντρωνόμαστε στην προσπάθεια!

Και μη χειρότερα! Δεν ξέρω τι άλλο θα δουν πια τα μάτια μας και τι θ’ ακούσουν τ’ αφτιά μας επί των ημερών του παγκόσμιου σερίφη Τραμπ και του εγχώριου υποτακτικού του, Μητσοτάκη.

Καλή χρονιά και καλό κουράγιο σε όλους!