«Ποιος φοβάται ένα πραγματικά ψηφιακό κόμμα;»

Η ιδέα ενός πραγματικά ψηφιακού κόμματος δεν είναι απλώς μια τεχνολογική καινοτομία. Είναι μια βαθιά πολιτική αλλαγή. Ένα κόμμα που λειτουργεί ψηφιακά με ανοιχτές διαδικασίες, συμμετοχή των μελών, διαφάνεια στις αποφάσεις και άμεση επικοινωνία , αμφισβητεί τον τρόπο που λειτούργησαν τα κόμματα για δεκαετίες.
Και εδώ γεννιέται το ερώτημα: ποιος φοβάται αυτή τη μετάβαση και γιατί;
Πρώτα απ’ όλα, τη φοβούνται όσοι έχουν συνηθίσει να λειτουργούν μέσα από παραγοντισμό και κλειστούς μηχανισμούς. Σε ένα παραδοσιακό κόμμα, η ισχύς συχνά συγκεντρώνεται σε λίγους: σε κομματικούς μηχανισμούς, σε πρόσωπα που ελέγχουν διαδικασίες, σε άτυπα δίκτυα επιρροής. Ένα πραγματικό ψηφιακό κόμμα, όμως, μπορεί να σπάσει αυτή την πυραμίδα εξουσίας, γιατί δίνει λόγο και ψήφο σε χιλιάδες μέλη ταυτόχρονα.
Δεύτερον, φοβούνται την απώλεια ελέγχου της πληροφορίας. Σε ένα ψηφιακό κόμμα, οι αποφάσεις, οι προτάσεις και οι συζητήσεις μπορούν να είναι ορατές σε όλα τα μέλη. Η διαφάνεια αυτή αφαιρεί τη δυνατότητα σε μικρές ομάδες να διαμορφώνουν πολιτική πίσω από κλειστές πόρτες.
Τρίτον, υπάρχει ο φόβος της νέας γενιάς. Οι νέοι άνθρωποι είναι ήδη εξοικειωμένοι με την ψηφιακή συμμετοχή, την αμεσότητα και τη διαδραστικότητα. Ένα κόμμα που λειτουργεί ψηφιακά μπορεί να τους φέρει πιο κοντά στην πολιτική, γιατί μιλά στη γλώσσα τους: συμμετοχή χωρίς μεσάζοντες, γρήγορη ενημέρωση, πραγματική δυνατότητα να επηρεάζουν αποφάσεις.
Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη δυναμική: ένα πραγματικό ψηφιακό κόμμα μπορεί να γίνει γέφυρα ανάμεσα στην πολιτική και την κοινωνία. Δεν περιορίζεται σε κομματικά γραφεία και συνέδρια· μπορεί να λειτουργεί καθημερινά, με χιλιάδες ανθρώπους να συνδιαμορφώνουν προτάσεις, να ψηφίζουν ιδέες και να συμμετέχουν ενεργά.
Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο, όμως, προκαλεί και αντιστάσεις. Γιατί αν η πολιτική γίνει πραγματικά ανοιχτή και συμμετοχική, ο παραγοντισμός χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια του. Οι αποφάσεις δεν θα εξαρτώνται από λίγους, αλλά από πολλούς.
Και τελικά, όλοι αυτοί οι λόγοι , οι φόβοι των μηχανισμών, η ανάγκη ελέγχου της πληροφορίας, η δυσπιστία απέναντι στη μαζική συμμετοχή – άφησαν το πρώην Κίνημα Δημοκρατίας εγκλωβισμένο στο ίδιο του το αφήγημα. Η φιλοδοξία για ένα πραγματικά άμεσο, δημοκρατικό και ψηφιακό κόμμα έμεινε περισσότερο ως σύνθημα παρά ως πράξη.
Έτσι, μια ιδέα που θα μπορούσε να ανοίξει νέους δρόμους συμμετοχής και να φέρει ξανά τους πολίτεςz ιδιαίτερα τους νέους κοντά στην πολιτική, έμεινε μετέωρη. Όχι επειδή η κοινωνία δεν ήταν έτοιμη, αλλά γιατί οι παλιοί φόβοι και οι παλιές λογικές αποδείχθηκαν ισχυρότερες από την ίδια την υπόσχεση της αλλαγής.