Η περίπτωση του «ευαίσθητου» για τους μετανάστες νεοέλληνα

Με τους μετανάστες χωρίς χαρτιά που ζουν στην Πάτρα δεν έχω τίποτα. Είναι και αυτοί θύματα. Των πολέμων, των δουλεμπόρων των ψευδών υποσχέσεων για μια καλύτερη ζωή. Έφυγαν κυνηγημένοι από τη χώρα τους, περπάτησαν επί μήνες, πλήρωσαν μικρές περιουσίες σε ασυνείδητους εμπόρους της δυστυχίας τους, διακινδύνευσαν την ίδια τους τη ζωή.

Και όλα αυτά γιατί πίστεψαν στα ωραία λόγια που άκουσαν για την «καλή ζωή» της Ευρώπης.

Με τα χίλια βάσανα έφτασαν στην Ελλάδα. Αλλά το όνειρό τους έγινε εφιάλτης. Δεν έχουν που να μείνουν, τι να φάνε, πώς να ντυθούν και κυρίως δεν έχουν τρόπο να ξεφύγουν. Είναι εγκλωβισμένοι, μακριά από την πατρίδα τους και τις οικογένειές τους.

Αλλά αυτοί συνεχίζουν να ελπίζουν. Τώρα το όνειρό τους είναι να φύγουν για την Ιταλία και μετά για την Δυτική Ευρώπη, όπου εκεί θεωρούν ότι βρίσκεται ο παράδεισός τους πάνω στη γη…

Στο μεταξύ όμως, κάπως πρέπει να ζήσουν. Πρέπει να φάνε, να ντυθούν, να κοιμηθούν και εν τέλει να ζήσουν. Όμως είναι «ξένοι». Δεν θέλουν να μείνουν στην Ελλάδα, γιατί η Ελλάδα δεν έχει να τους προσφέρει τίποτα.

Μόνο περιφρόνηση και κατατρεγμό.

Αυτοί όμως δεν εγκαταλείπουν. Φτιάχνουν σπίτια με χαρτόνια για να στεγάσουν τα όνειρά τους. Συνεχίζουν να ατενίζουν, κρεμασμένοι στα κάγκελα, τη θάλασσα και να οραματίζονται τον επίγειο παράδεισό τους.

Δεν μας ζητούν τίποτα. Είναι περαστικοί. Μόνο να τους δείξουμε λίγη ανθρωπιά, εάν μας έχει μείνει…

Με εκείνους, όμως που τα έχω, είναι οι αυτόκλητοι υπερασπιστές τους.

Με αυτούς που τάχα μονοπωλούν την ευαισθησία και την ανθρωπιά.

Με αυτούς που τάχα νοιάζονται για τους ανθρώπους αυτούς και καταγγέλλουν όλους τους υπόλοιπους ως ρατσιστές, ξενοφοβικούς, ακροδεξιούς, κ.τ.λ.

Όλοι αυτοί βέβαια, στο τέλος της ημέρας πηγαίνουν στο σπίτι τους, ξαπλώνουν στο ζεστό τους κρεβατάκι, ανοίγουν την τηλεόρασή τους ή μπαίνουν στον υπολογιστή τους. Δηλαδή, κάνουν ό,τι κάνουμε όλοι μας.

Οι άλλοι όμως, οι μετανάστες, στο τέλος της ημέρας επιστρέφουν στην καλύβα τους, ξαπλώνουν στο χώμα, πολλές φορές με άδειο στομάχι και κοιμούνται με τα ίδια ρούχα που φορούν για μήνες.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά;

Διότι σήμερα το πρωί συνάντησα έναν από τους αυτόκλητους υπερασπιστές των μεταναστών, στο μηχανοστάσιο του ΟΣΕ στον Άγιο Διονύση. Αυτός λοιπόν ο «υπερευαίσθητος», αφού με κατήγγειλε με φωνές και χειρονομίες, στρέφοντας τους μετανάστες με άγριες διαθέσεις εναντίον μου, συνέχισε το δρόμο του.

Είχε κάνει το χρέος του, οπότε μπορούσε να συνεχίσει τη ζωή του...

Οι μετανάστες όμως εξακολουθούν να βρίσκονται εκεί…