Μια βραδιά στα ΕΛΤΑ της Πάτρας κι ένα γράμμα που δεν στάλθηκε ποτέ... ΦΩΤΟ

Αξέχαστα βαρετή κι εκνευριστική εμπειρία για όσους την έχουν ζήσει-

Από καιρό στο thebest.gr είχαν φθάσει έντονα παράπονα για την λειτουργία των κεντρικών ταχυδρομείων της Πάτρας τα οποία, μετά την δραματική μείωση των καταστημάτων των ΕΛΤΑ στην πόλη δέχονται όγκο δουλειά στον οποίο δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν. Έτσι την περασμένη Δευτέρα (25 Σεπτεμβρίου) αποφασίσαμε να διαπιστώσουμε από μόνοι μας, πώς περνούν το απόγευμά τους όσοι θέλουν να στείλουν ένα δέμα.

Ήταν περίπου 18:30 όταν περάσαμε την πόρτα των ΕΛΤΑ στην οδό Μαιζώνος (στη διασταύρωση με την Ζαΐμη). Ο κόσμος που περίμενε για να εξυπηρετηθεί πάρα πολύς, οι υπάλληλοι μονάχα δύο. Πήραμε το χαρτάκι με τον αριθμό 506. Εκείνη την στιγμή εξυπηρετείτο το νούμερο 445. Είχαμε την περιέργεια να διαπιστώσουμε εάν τελικά στις επόμενες δύο ώρες, μέχρι δηλαδή να κλείσει το ταχυδρομείο, θα έφθανε τελικά σειρά μας.

Αναζητήσαμε μάταια να βρούμε μια θέση για να καθίσουμε. Όλες οι διαθέσιμες καρέκλες ήταν πιασμένες από ώρα. Πολλοί συμπολίτες διαφόρων ηλικιών έπρεπε, δυστυχώς να περιμένουν όρθιοι. Άλλοι αποφάσισαν να βγουν από το κτίριο και να πιάσουν… στασίδι στο πεζοδρόμιο της Μαιζώνος.

Η ώρα περνούσε και τα νεύρα, τόσο τα δικά μας, όσο και των υπολοίπων που περίμεναν να έρθει η σειρά τους, χτυπούσα κόκκινο. Δεν έλειπαν μάλιστα και οι αντεγκλήσεις μεταξύ τους. Αιτία; Το γεγονός ότι δύο άνδρες, που ήρθε η σειρά τους εξυπηρετηθούν, έστελναν δεκάδες φακέλους με αποτέλεσμα να καθυστερεί τρομερά η ουρά. Είδαμε και μιλήσαμε με πολίτες, που περίμεναν πάνω από μια ώρα, οι οποίοι απηύδησαν και αποφάσισαν να φύγουν λέγοντας ότι θα αναζητήσουν μια καλύτερη ευκαιρία με λιγότερη αναμονή.

Άλλοι έφευγαν και ξαναγύριζαν με την ελπίδα ότι θα ερχόταν επιτέλους η σειρά τους. Είπαμε να τους μιμηθούμε. Κάναμε μια βόλτα, και κάποιες άλλες δουλειές. Επιστρέψαμε μετά από περίπου μισή ώρα. Ήταν πλέον 19:30. Τίποτα όμως ακόμα. Ήταν άλλα 30-35 νούμερα μπροστά μας.

Νέος κόσμος είχε έρθει μετά από εμάς, άλλα περίπου 25 νούμερα είχαν βγει από το μηχάνημα. Οι περισσότεροι γνώριζαν ότι δεν επρόκειτο να εξυπηρετηθούν μέχρι την λήξη του ωραρίου. «Τι να κάνουν κι υπάλληλοι;», διερωτήθηκε ένας εξ αυτών. «Τι να πρωτοκάνουν; Δύο άνθρωποι για τόσο κόσμο», συνέχισε. Μια κοπέλα που επειγόταν να στείλει το δέμα της εκείνο το βράδυ μας είπε ότι τελικά θα υποχρεωθεί να το στείλει με κούριερ.

Με την κουβέντα η ώρα έφθασε 20:00. Είχαμε ήδη κλείσει μιάμιση ώρα στα ΕΛΤΑ κι όμως ακόμα είχαμε δρόμο μπροστά μας. Όταν τελικά αποφασίσαμε να φύγουμε, απέμεναν περίπου 20 άτομα να εξυπηρετηθούμε. Ήταν ζήτημα εάν μέχρι το τέλος της βάρδιας θα είχαμε τελικά φτάσει στον γκισέ.