Παρουσιάστηκε στην Πάτρα η δράση «Ένα μικρό παιδί, ένα μεγάλο ταξίδι»

Το Κέντρο Φιλοξενίας Στέγη Plus (+) πραγματοποίησε  για 3η συνεχόμενη χρονιά την Παρασκευή 31/3/2017 στις 18.00 το απόγευμα, στο Χώρο Καλλιτεχνικών Αναρριχήσεων Οροπαίδιο της Πάτρας, τη δράση «Ένα μικρό παιδί ένα μεγάλο ταξίδι».

Η δράση αφορούσε στην παρουσίαση του προγράμματος Στέγη Plus (+) από εργαζομένους, και περιελάμβανε την προβολή του ντοκιμαντέρ Ασυνόδευτοι Ανήλικοι – Kέντρο Φιλοξενίας Στέγη Plus (+).

Επιπλέον όπως αναφέρει το σχετικό δελτίο Τύπου, παιδιά που φιλοξενούνται στο Κέντρο  Στέγη Plus (+), συμμετείχαν  σε  θεατρικό δρώμενο με στοιχεία από το βιβλίο "Μονόλογοι από το Αιγαίο - το ταξίδι και τα όνειρα ασυνόδευτων ανήλικων προσφύγων". Οι φιλοξενούμενοι συμμετείχαν επί ένα χρόνο σε θεατρικά εργαστήρια προκειμένου να συγκεντρωθεί το εν λόγω υλικό.

Οι «Μονόλογοι από το Αιγαίο» είναι το αποτέλεσμα κύκλου θεατρικών βιωματικών εργαστηρίων, που υλοποιήθηκαν στο πλαίσιο του προγράμματος ευαισθητοποίησης για τα ανθρώπινα δικαιώματα και για ζητήματα προσφύγων «Κι αν ήσουν εσύ;». Το πρόγραμμα υλοποιείται από το Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση και την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες στην Ελλάδα, και είναι εγκεκριμένο από το Υπουργείο Παιδείας και πιστοποιημένο από τον IDEA, τον Διεθνή Οργανισμό για το Θέατρο στην Εκπαίδευση.

Τα παιδιά παράλληλα συμμετέχουν ενεργά στο εργαστήρι ελεύθερης έκφρασης το οποίο συντονίζει η  θεατροπαιδαγωγός κα Αντριάνα Ταβαντζή.

Τα παιδιά παρουσίασαν τη δική τους παράσταση, τη δική τους ιστορία. Μέσα από ένα κομμάτι σκοινί ξεδίπλωσαν όλη τους την ιστορία. Ξεκίνησαν να μας διηγούνται ιστορίες από τις χώρες τους και μας παρουσίασαν εικόνες από τις αναμνήσεις τους .’’ Θυμάμαι…’’ και το κουβάρι από το σκοινί άρχισε να ξετυλίγεται. Τις αναμνήσεις τις διέκοψε ένα ξαφνικό γεγονός.. ο πόλεμος και το σκοινί μεταμορφώθηκε σε στενό κλοιό.. έπρεπε να φύγω, αναγκάστηκα να φύγω..Ξεκίνησα το ταξίδι μου, ‘’Το σκοινί έγινε βαλίτσα και βάρος στα πόδια’’. ‘’Τρία χρόνια περπατάω..δεν ξέρω ποιο θα είναι το τέλος της διαδρομής’’. Το σκοινί έγινε βάρκα…’’ Ξύπνησα μέσα στα κύματα.. Κουρασμένος και διψασμένος.. η βάρκα αυτή με έφερε στην Ελλάδα’’.

Το σκοινί έγινε δοκός ισορροπίας και ‘’προσπαθούσα να βρω ένα ασφαλές μέρος, να ισορροπήσω, να νιώσω ήρεμος, να αρχίσω πάλι να ελπίζω.. να ονειρεύομαι’’. Το σκοινί μεταμορφώθηκε σε φτερά που συμβόλιζαν τα όνειρα κάθε παιδιού.

‘’ Ονειρεύομαι να ταξιδέψω στο διάστημα και να τραβήξω μία selfie’’

‘’Oνειρεύομαι να σώσω τον κόσμο’’

‘’Ονειρεύομαι πως μια μέρα θα ξεκουραστώ’’

‘’Ονειρεύομαι πως με τον χορό μπορώ να κάνω το αδύνατο δυνατό΄΄

«Ονειρεύομαι πως με τη δύναμή μου θα σώσω τον κόσμο’»

‘’Ονειρεύομαι πως έχω φτερά και πετάω παντού’’

‘’Ονειρεύομαι πως έχω ένα μαγικό αυτοκίνητο και ταξιδεύω σε όλο τον κόσμο’’

‘’Ονειρεύομαι πως δεν υπάρχουν σύνορα’’

‘’Ονειρεύομαι ένα κόσμο χωρίς εξουσία’’

‘’Ονειρεύομαι πως αυτό το σημάδι μας θα μείνει εδώ για πάντα’’

‘’Ονειρεύομαι όλα αυτά τα όνειρα να βγουν αληθινά’’.