Πάτρα: Oι φυλές των σχολιαστών του internet- Το "ρεπορτάζ" κάτω από το ρεπορτάζ, η ασφάλεια της ανωνυμίας και τα ...παρατράγουδα

Μια νέα μορφή επικοινωνίας αλλά και ... «ενημέρωσης», φτιαγμένη πότε από  το υλικό της σάτιρας και του ...ανάλαφρου σχολιασμού, πότε  από αυτό της επιθετικότητας και  της κακεντρέχειας και πότε από το... νήμα της διάχυσης μιας πληροφορίας, διασταυρωμένης όσο και η πιθανότητα συνάντησης της Κορίνθου με την Μαιζώνος. Οι ανώνυμοι  ή επώνυμοι σχολιαστές του ίντερνετ, αυτή η νέα «φυλή» που επιχειρεί να κατακτήσει  το διαδίκτυο, είναι ταυτόχρονα μια ευλογία και μια...συμφορά, περίπου ό,τι μπορεί να προκαλέσει ένας άνθρωπος δηλαδή, την ώρα που για να εκφραστεί, έχει ανά πάσα στιμγή μπροστά του ένα τετράδιο, στο οποίο μπορεί να εναποθέτει από σκέψεις μέχρι νεύρα και από αφορισμούς μέχρι προτάσεις και απόψεις που αξίζουν τον κόπο να σε κάνουν να τραβήξεις για λίγο το... χειρόφρενο.

Είναι η «είδηση» κάτω από την είδηση του διαδικτύου, η αφορμή για περαιτέρω συζήτηση ή για καυγά. Μερικές φορές και η αφορμή για να ξεφύγει η κατάσταση και να κατρακυλήσει στον κατήφορο της εμμονής, της σκόπιμης διαπόμπευσης και της ύβρεως. To ερώτημα που ανακύπτει στα ΜΜΕ στην Ελλάδα και το εξωτερικό τα τελευταία χρόνια είναι το εξής: Συνιστά αυτή η μορφή επικοινωνίας των αναγνωστών των portal και των site ελεύθερη έκφραση και ένα είδος δημόσιου διαλόγου και δημόσιας κατάθεσης ακόμη και της οργής, της συνοδευόμενης από τα ανάλογα κοσμητικά επίθετα, ή  η -τις περισσότερες φορές-  ανώνυμη παρουσία ενός «σχολιαστή»  αποτελεί κατάχρηση  και εισβάλλει βίαια στην ελευθερία κάποιου άλλου;

Έχει- και για ποιό λόγο;- κάποιος το δικαίωμα να κάνει χρήση του διαδικτύου ως σχολιαστής διατηρώντας ένα ανώνυμο ή ένα μαϊμουδιασμένο προφίλ, δηλαδή να αναδεικνύεται σε κριτή, συχνά βωμολόχο που επιτίθεται εναντίον επωνύμων , είτε εξυπηρετώντας σκοπιμότητες, είτε απλά κινούμενος από προσωπικές εμπάθειες τις οποίες δεν τολμά να πει με το όνομά τους;

Τι είναι ελευθερία και τι αυθεραισία;

Απάντηση ακόμη δεν έχει δοθεί αν και το φαινόμενο όσο πάει και εντείνεται στον ηλεκτρονικό Τύπο, ο οποίος "δονείται" από υβρεολόγια κατόχων μαϊμουδιασμένων προφίλ, και  κοσμείται από «ωραία» επίθετα συχνά κρυμμένων ανθρώπων.

Το thebest.gr έχει καταγράψει τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις «προφίλ» σχολιαστών στην Πάτρα και έχει καταλήξει στις εξής κατηγορίες:

Οι πολιτικοποιημένοι: Είναι αυτοί που έχουν άποψη, η οποία είναι και ενδιαφέρουσα και την καταθέτουν κάτω από άρθρα και ρεπορτάζ, πηγαίνοντας παραπέρα τη συζήτηση και δημιουργώντας συνθήκες υγιούς ανταλλαγής απόψεων και διαλόγου για θέματα της πολιτικής, της κοινωνίας, της καθημερινότητας. Κατά κανόνα πρόκειται για επώνυμα προφίλ. Η δε φρασεολογία είναι ανάλογη της τοποθέτησης. Ενδιαφέρουσα και απαλλαγμένη...κοσμητικών. Άλλωστε το επιχείρημα δεν είχε ποτέ ανάγκη άλλου είδους στολίδια.

Οι καλοί ρεπόρτερ: Είναι αυτοί που δίνουν πληροφορίες για μια είδηση, που κάνουν χρήσιμες διευκρινίσεις, προσθήκες, που εξηγούν, σχολιάζουν και γενικώς ενδιαφέρονται για αυτό που λέμε «κοινά». Ενδιαφέρονται και το...εννοούν.

Οι κακοί ρεπόρτερ: Eίναι αυτοί που θα διαψεύσουν το αληθινό, θα επιβεβαιώσουν το ψευδές και θα σε στείλουν στο λάθος, είτε λόγω απλής ανευθυνότητας είτε –συνήθως- λόγω σκοπιμότητας.

Tα καρφιά: Και εκεί που έχεις τηρήσει τη δεοντολογία, που έχεις αποφύγει να γράψεις όσα φέρνουν μηνύσεις ή όσα κρίνεις ότι δεν πρέπει να ειπωθούν, να΄σου από κάτω από το θέμα το καλό το...καρφί, με το όνομά του ή χωρίς αυτό, να εξηγεί περί τίνος ακριβώς πρόκειται, να δίνει όνομα και επώνυμο και βεβαίως γαργαλιστικές λεπτομέρειες σημειώνοντας και με κριτικό τόνο: «γιατί δεν το γράφετε ότι είναι ο τάδε που έκανε το δείνα;».

Οι «έχουμε κομματικό στρατό ανωνύμων»: Σε πολλές περιπτώσεις σχολιάζουν μέσω yahoo. Στις περισσότερες μέσω προφίλ του στυλ proletarios, public, stratiotis, ελληνάρας και άλλα συναφή. Το να είναι ένα πρόσωπο με τρία διαφορετικά ανώνυμα προφίλ που κάθεται σε ένα γραφείο και φτάνει σε σημείο ακόμη και να προκαλεί διάλογο μεταξύ των προφίλ του, τα οποία συμφωνούν το ένα με το άλλο και όλα ενάντια του συντάκτη, ή ενάντια στους υπολοίπους σχολιαστές, είναι κάτι σύνηθες. Μάλιστα μερικές φορές είναι τόσο ευανάγνωστο που παρά το γεγονός ότι ο ένας γράφει ελληνικά και ο άλλος greeklish, μοιάζουν σαν δυο σταγόνες νερό. Σαν να τα έγραψε ο ίδιος άνθρωπος ένα πράγμα.

Οι «δεν χωνεύω τους δημοσιογράφους»: Ειδική κατηγορία του ίντερνετ, η οποία έχει κάποιο ειδικό σύνδρομο με τους δημοσιογράφους. Συνήθως ανώνυμα τα προφίλ, ή προφίλ ανδρών που υπογράφουν ως γυναίκες και το ανάποδο. Στόχος οπωσδήποτε το «μπινελίκι» στον συντάκτη του κάθε άρθρου. Όσο πιο κακό, τόσο πιο καλό, στο πλαίσιο μιας προσπάθειας επιβεβαίωσης είτε της πεποίθησης «εγώ τα ξέρω καλύτερα από αυτόν που κάνει τον επαγγελματία», είτε της αντίληψης ότι «οι δημοσιογράφοι είναι για πέταμα». Πρόκειται για συγκεκριμένα προφίλ, τα οποία είναι μονίμως «κολημμένα» κάτω από τα ρεπορτάζ των «για πέταμα» σε σημείο που να σου προκαλεί εντύπωση το γεγονός ότι κάποιος προλαβαίνει να είναι μέσα σε μια μέρα σε θέση να σχολιάζει ρεπορτάζ και άρθρα όλες τις ώρες και όλες τις βάρδιες.

Οι «θέλω να πω τα χειρότερα για κάποιους γνωστούς»: Είναι πάντα ανώνυμοι και πάντα πικρόχολοι. Είναι ικανοί να κοσμήσουν πρόσωπα που φιλοξενούνται σε ρεπορτάζ, ιδίως πορτραίτα,  με τρόπο που ξεπερνά το όριο του μηνύσιμου. Για αυτό και η ανωνυμία. Είναι είτε η κατηγορία «τα έχουμε με τους γνωστούς και προβεβλημένους», είτε η κατηγορία «βγήκα να τα ρίξω στην πρώην μου που με παράτησε, σε αυτήν που της τα έριξα και με έγραψε, σε αυτόν που πήγε με άλλη»  ή η κατηγορία «μου τη σπάει, γιατί νομίζω ότι νομίζει πως είναι κάποιος». Τι είναι το πιο εύκολο σε αυτές τις περιπτώσεις; Ένα ανώνυμο προφίλ και «θα σου δείξω εγώ...». Και "δείχνει" με τον χειρότερο τρόπο.

Οι «ξέρεις ποιός είναι αυτός; Εγώ ρε μαλάκα...»: Αυτοί που κρατάνε άθικτη την «αξιοπρέπεια» με την οποία πορεύονται στο πεζοδρόμιο της πόλης καλοχαιρετώντας ακόμη και σένα που λίγη ώρα αργότερα σε «στολίζουν» με ωραίες, συχνά ανορθόγραφες λεξούλες και στα ...ωραία που πετυχαίνουν που και που, αποκαλύπτονται  στους φίλους τους σε στυλ : «έλα ρε μαλάκα, δεν κατάλαβες ποιός είναι αυτός ο nick  που την/τον ...έσκισε; Εγώ!» και γελάνε με εκείνο τον ανόητο τον τρόπο που γελάει ο κρυμμένος όταν αποκαλύπτεται μόνος του επειδή στην ...καλή του την ατάκα θα ήθελε να είναι φανερός και «πώς την πάτησε έτσι;».

Οι «κανείς δεν με υποχρεώνει να λέω τα προσωπικά μου δεδομένα»: Είναι οι επαγγελματίες ανώνυμοι  που έχουν και άποψη για το θέμα και σου την μπαίνουν σε στυλ «κανείς δεν με υποχρεώνει να μοστράρω προσωπικά δεδομένα και στοιχεία στα οποία μπορεί να έχει πρόσβαση ο καθένας» σαν να σου λένε «ηλίθιος είσαι που μου μιλάς και ξέρω ποιός είσαι» και  λίγο αργότερα, όταν πιάνεις και συ το κόλπο και του μιλάς στο inbox και του λές καμιά άσχημη σαν την δική του, αυτός ο τύπος ο επαναστάστης, ο πρωτοπόρος,  ο υπερασπιστής των πρσωπικών δεδομένων  σου απαντά «να σε βγάλω printscreen να σε δημοσιεύσω να δεις πως γίνεται;»

Oι «με κυνηγούν φαντάσματα». Είναι οι ...σπόνσορες των ιστοριών συνωμοσίας.  Αυτοί που πίσω από κάθε τι που γράφεις και δεν τους αρέσει βλέπουν ένα «παπαγαλάκι», όργανο διαφόρων ελληνικών και κυρίως ξένων συμφερόντων,  έναν βαλτό από ένα κόμμα, ή από ένα σκοτεινό κέντρο, έναν διαπλεκόμενο. Είναι άλλωστε αυτός ο πιο εύκολος τρόπος για να μην κοιτάξεις στον καθρέφτη.

Oι «ψάχνω να βρω το λάθος»: Επώνυμοι με ανησυχίες ως προς την ελληνική γλώσσα, ξεσκονίζουν τα θέματα για να βρουν το λάθος και να στο κοπανήσουν και να ευχαριστηθεί η ψυχή τους. Ανάμεσά τους και ορισμένοι που κάνοντάς σου κριτική, σου επισημαίνουν ότι δεν ξέρεις καλό σιντακτικό (το σι με γιώτα).

Οι σχολιαστές του ίντερνετ, ή αλλιώς εικόνα σου είμαι διαδίκτυο και σου μοιάζω, ή ...διαφορετικά, πρέπει κάπου να τα πω γιατί θα σκάσω. Είναι και αυτός ένας τρόπος επικοινωνίας. Αλλά έχει και τα όριά του. Τα οποία στην προκειμένη περίπτωση, θα πρέπει να βάλει ο καθείς μονος του στον εαυτό του, κάτι πολύ μα πάρα πολύ δύσκολο.