Ανοικτή επιστολή σε έναν ψηφοφόρο της «Χρυσής Αυγής»

Αναλυτές, ειδικοί και μη ειδικοί, λένε συνεχώς ότι η οικονομική κρίση, η ανεργία, η φτώχεια, η απελπισία, σε έκαναν να ψηφίσεις «Χρυσή Αυγή».

Λένε ότι δεν είσαι ναζιστής, αλλά τους ψήφισες για να εκφράσεις τη διαμαρτυρία σου, την αγανάκτησή σου σε ένα απαξιωμένο πολιτικό σύστημα, υπαίτιο για τη σημερινή μας κατάντια.

Μεταξύ μας, αυτή την εξήγηση τη βλέπω περισσότερο σαν μια εύπεπτη καραμέλα, η οποία από το πολύ μάσημα στο τέλος θα λιώσει (και) αυτή. Όπως γίνεται, άλλωστε, με όλες τις καραμέλες. Και τότε, τι θα απομείνει για μάσημα;

Τραβάς, λοιπόν, ζόρια και είσαι άνεργος; Οι Ισπανοί να δεις φίλε μου. Τι κι αν δεν έχουν μνημόνια; Μόνο στα χαρτιά δεν τα έχουν. Των παθών τους τον τάραχο τραβάνε κι αυτοί οικονομικά, μαζί τους κοντραριζόμαστε για το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ανεργίας.

Άσε που όσους δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις δανειακές υποχρεώσεις τους, πάει η αστυνομία και τους πετάει εν ψυχρώ έξω από τα σπίτια τους. Γιατί στην Ισπανία οι εξώσεις και οι πλειστηριασμοί σπιτιών πάνε σύννεφο, είναι στην ημερήσια διάταξη. Αυτούς που έχουμε γλιτώσει έως σήμερα εδώ, με νύχια και με δόντια.

Και χώρια που ο δικός τους ο πρωθυπουργός, ο Ραχόι, πιάστηκε με «μαύρα ταμεία» στο κόμμα του. Σαν να έβγαινε δημοσίως για τον Σαμαρά ότι την έκανε με τη Νέα Δημοκρατία με «μαύρο χρήμα». Φαντάσου τι θα γινόταν!

Οι γείτονες τους, οι Πορτογάλοι, δεν πάνε πίσω. Η Πορτογαλία βιώνει τη μεγαλύτερη οικονομική κρίση των τελευταίων χρόνων κι έχει μπει σε αυστηρή επιτήρηση με την επιβολή εξίσου σκληρών μέτρων λιτότητας με τα δικά μας, με άγρια περικοπή των (μικρότερων) συντάξεων και μισθών.

Και οι Ιταλοί, με τη σειρά τους και για τα δικά τους δεδομένα, «την ακούνε και αυτοί», για τα καλά.

Γιατί, λοιπόν, οι εξασθενημένοι λαοί της νότιας Ευρώπης δεν έχουν κι αυτοί μια «Χρυσή Αυγή»; Γιατί δεν έχουν εκφράσει τη διαμαρτυρία τους, δημιουργώντας και ενισχύοντας ναζιστικά μορφώματα με τάγματα εφόδου;

Μια βάσιμη εξήγηση είναι ότι οι βασανισμένοι λαοί τους έχουν βάλει μυαλό και στο υποσυνείδητό τους έχει αποτυπωθεί για τα καλά η συλλογική μνήμη του βιώματος του φασισμού. Αρκεί να σου θυμίσω ότι οι Ισπανοί είχαν σαράντα χρόνια τη χούντα του Φράνκο, που προέκυψε μετά από έναν από τους αιματηρότερους εμφυλίους πολέμους της παγκόσμιας ιστορίας. Όπως και οι Πορτογάλοι είχαν για χρόνια δικτατορία.

Ακόμη, όμως, και στις ευρωπαϊκές χώρες χωρίς ανάλογα ιστορικά βιώματα, όπου ανέβηκε εντυπωσιακά η Ακροδεξιά κι έφτασε μια ανάσα από την εξουσία, δεν είχε τα χαρακτηριστικά μιας στρατιωτικού τύπου οργάνωσης με αποστολή την άσκηση βίας στους «διαφορετικούς», στους «απέναντι».

Πριν από καμιά δεκαριά χρόνια ο Λε Πεν πέρασε στον δεύτερο γύρο των γαλλικών προεδρικών εκλογών, αλλά το «Εθνικό Μέτωπο» δεν είχε τάγματα εφόδου να πλακώνει τον κόσμο στο ξύλο.

Γιατί, λοιπόν, στην Ελλάδα, η οποία έχει πληρώσει ιστορικά και αυτή βαρύτατο τίμημα από τον φασισμό, λες να έχουμε ένα ναζιστικό μόρφωμα και με τέτοια επιρροή, αφού την ψήφισες κι εσύ; Δεν φαντάζει παράδοξο;

Να σου πω γιατί φίλε μου. Ή μάλλον, θα προσπαθήσω να σου πω. Γιατί ζούμε σε μια κοινωνία που γουστάρει πολύ τον «τσαμπουκά» και το «νταηλίκι», τη μαγκιά με την κακή έννοια του όρου.
Και σε μια κοινωνία που είναι εξασθενημένη και ταπεινωμένη οικονομικά, αλλά γουστάρει πολύ τον τσαμπουκά, μπορεί να εκκολαφθεί το αυγό του φιδιού, με την ανοχή της συντεταγμένης πολιτείας – ό, τι έχει απομείνει απ’ αυτήν.

Κάπως έτσι, για να τιμωρήσεις αυτούς που σε φέρανε στην κατάσταση αυτή, κι επειδή θες να τους δεις να τρώνε και ξύλο, αν όχι να τους κρεμάσουν στην πλατεία Συντάγματος, ερωτεύτηκες τη «Χρυσή Αυγή», την ψήφισες με προφανή άγνοια κινδύνου. Και την επέλεξες γιατί αυτή κατάφερε και διάβασε τη σκέψη σου, την ιδιοσυγκρασία σου, με αποτέλεσμα να θεωρείς ότι σε εκφράζει απόλυτα.

Όμως, ο Μπρεχτ, αν τον έχεις ακουστά, είχε πει: « Όταν ήρθαν να πάρουν τους τσιγγάνους δεν αντέδρασα. Δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ήρθαν να πάρουν τους κομμουνιστές δεν αντέδρασα. Δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους δεν αντέδρασα. Δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν να πάρουν εμένα, δεν είχε απομείνει κανείς για να αντιδράσει...»

Μήπως πρέπει να αρχίσεις να ετοιμάζεσαι γιατί αργά ή γρήγορα θα έλθει και η δική σου σειρά; Τροφή, όχι για σίτιση, αλλά για σκέψη…