Η αβάσταχτη ελαφρότητα του δυσανασχετημένου ψηφοφόρου

Είναι, όπως και να το δεις, οξύμωρο όσοι ψήφισαν πριν έξι μήνες τον Τσίπρα ζητώντας του να διαπραγματευτεί με τους δανειστές να δυσανασχετούν σήμερα λόγω της παρούσας κατάστασης.

Τι περίμεναν δηλαδή; Ότι με το που θα εμφανιζόταν η νέα κυβέρνηση στις Βρυξέλες θα της έδιναν λευκή επιταγή; Ότι θα μας έκαναν μείωση χρέους με το καλημέρα; Δεν υποψιάζονταν ότι η διαπραγμάτευση θέλει χρόνο; Ότι οι αναμενόμενες πιέσεις θα μας έφερναν στα όριά μας; Αυτό δεν είναι άλλωστε το νόημα της διαπραγμάτευσης; Αυτό το παιχνίδι δεν παίζεται τις τελευταίες μέρες;

Ένας ολόκληρος κόσμος συνηθισμένος στην ευκολία και τον συμβιβασμό πρέπει να εκπαιδευτεί τώρα να διεκδικεί, να πληρώνει για τις επιλογές του και αντιδρά, μετανιώνει, εκνευρίζεται, ...κλωτσάει.

Ανεξάρτητα από την κατάληξη του μπρα ντε φερ που εκτυλίσσεται μεταξύ Βρυξελών και Αθήνας, δύσκολα θα μπορούσε να κατηγορήσει κανείς την κυβέρνηση ότι δεν προσπαθεί να διαπραγματευτεί. Και μην ακούσω άλλες θεωρίες συνομωσίας, από αυτές στις οποίες αρεσκόμαστε εμείς οι νεοέλληνες, ότι δήθεν έχει οριστικοποιηθεί η συμφωνία και όλο αυτό είναι επικοινωνιακό παιχνίδι για να ...περάσουν πιο εύκολα τα επώδυνα μέτρα. Θα ήταν κανείς αφελής για να πιστέψει ότι ολόκληρη η Ευρώπη διακινδυνεύει τη συνοχή και το μέλλον της παίζοντας ένα τόσο επικίνδυνο παιχνίδι, που ανά πάσα στιγμή μπορεί να ξεφύγει με καταστροφικές συνέπειες, για να κάνει το επικοινωνιακό χατίρι του Τσίπρα και του Βαρουφάκη.

Θα ήταν εξίσου αφελής κανείς για να πιστέψει ότι μπορείς να διαπραγματευτείς επί της ουσίας χωρίς να ρισκάρεις. Ότι δεν υπάρχουν κίνδυνοι. Ότι δεν υπάρχει περίπτωση να προκύψει κάποιο ατύχημα. Δεν γίνεται να θέλεις διαπραγμάτευση, αλλά με εγγύηση ότι θα παραμείνεις στην ευρωζώνη.

Είναι πιο έντιμη η λογική των ψηφοφόρων της Νέας Δημοκρατίας που προτιμούν την προϋπάρχουσα κατάσταση, με τα όποια αρνητικά της, αλλά με το θετικό της έλλειψης ρίσκου.

Επικαλούνται και άλλο ένα επιχείρημα, όσοι παραπονιούνται όψιμα. Παραπλανήθηκαν λένε γιατί τους είπε ο Τσίπρας ότι «Θα παίζουμε λύρα και οι αγορές θα χορεύουν πεντοζάλη». Είναι οι ίδιοι που ψήφισαν Γιωργάκη γιατί τους είπε ότι «λεφτά υπάρχουν». Μα τόσο αφελείς πια; Ή μήπως είναι η κουτοπονηριά της σύμβασης του προεκλογικού λόγου μεταξύ πολιτικού και ψηφοφόρου, που χρησιμοποιείται κατά το δοκούν όταν μας εξυπηρετεί;

Αν η κυβέρνηση κερδίσει αυτή τη μάχη εξαρτάται από δεκάδες παράγοντες που αφορούν τις αντοχές, την προετοιμασία, την ευελιξία της, αλλά εξαρτάται εξίσου από τη διάθεση, σοβαρότητα, αποφασιστικότητα και ετοιμότητα της άλλης πλευράς. Είναι όμως τα απρόοπτα που συνήθως γράφουν την ιστορία. Και αυτό ας μην το ξεχνάμε.

Επειδή όμως τελικά όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος, μένει να το διαπιστώσουμε τις προσεχείς ημέρες.

Μέχρι στιγμής πάντως η πιο σοβαρή περίοδος της κυβέρνησης στους έξι μήνες της ζωής της φαίνεται ότι είναι οι τελευταίες δύο εβδομάδες. Αν έγιναν λάθη; Φυσικά και έγιναν. Θα μπορούσαμε να τα είχαμε αποφύγει; Φυσικά, αν δεν είχαμε διαπραγματευτεί. Αλλά δεν ψηφίστηκε γι’ αυτό ο Τσίπρας. Για το αντίθετο ψηφίστηκε. Οπότε τώρα ας μην εκπλησσόμαστε.

Κι αν θέλουμε όντως να εστιάσουμε στο πραγματικό πρόβλημα της κυβέρνησης, δεν είναι η ομάδα που διαπραγματεύεται. Αυτή, με τα όποια προβλήματά της το παλεύει.

Είναι οι υπουργοί που αντί να κάνουν τη δουλειά τους, έχουν παγώσει εν αναμονή συμφωνίας. Ή μη συμφωνίας, ή τέλος πάντων παράτασης της υπάρχουσας συμφωνίας, που είναι το πιο πιθανό.

Ο πόλεμος της φοροδιαφυγής, η λίστα Λαγκάρντ, η καταπολέμηση της διαφθοράς, δεν εξαρτώνται, ούτε προϋποθέτουν καμία διαπραγμάτευση… Γιατί δεν ψηφίστηκε μόνο για να διαπραγματευτεί η κυβέρνηση, αλλά και για να αλλάξει παγιωμένες παθογένειες δεκαετιών.  Και αντ’ αυτού οι εκπρόσωποί της ξημεροβραδιάζονται στα κανάλια, που καταγγέλλουν καπάκι ως διαπλεκόμενα. Πότε να προλάβουν να δουλέψουν, πότε να παράξουν έργο;  Δεν μπορώ να το γράψω πιο εύστοχα από τον Κώστα Βαξεβάνη: «Οι υπουργοί αποδεικνύονται πιο γρήγοροι από το ζάπινγκ. Μέχρι να αλλάξεις κανάλι, αυτοί έχουν αλλάξει ήδη καρέκλα σε κανάλι»!!!