Καταδικασμένη η Δυτική Ελλάδα χωρίς φυσικό αέριο - Ας το πάρουμε απόφαση...

Ένα χωριό το διασχίζει ένα μεγάλο ποτάμι, ενώ κοντά σ’ αυτό υπάρχουν πολλές και μεγάλες λίμνες. Όμως, το χωριό αντιμετωπίζει μεγάλο πρόβλημα λειψυδρίας και οι κάτοικοι του δεν έχουν να πιουν νερό.

Το χωριό ζητά συνεχώς από την πολιτεία να του δώσει νερό, αλλά αυτή του το αρνείται, λέγοντας ότι ο αγωγός που θα το μεταφέρει κοστίζει ακριβά!

Αυτή είναι σε μικρογραφία, σχηματικά, η περίπτωση της Αχαϊας, η οποία μπορεί να περιβάλλεται από δισεκατομμύρια κυβικά φυσικού αερίου, ωστόσο την ίδια ώρα δεν έχει πρόσβαση στο παρεχόμενο φυσικό αέριο!
Οξύμωρο; Ναι. Εντυπωσιακό; Δίχως άλλο.

Κάποιες συμπτώσεις στην ειδησεογραφία είναι πράγματι αξιοσημείωτες και ξεχειλίζουν από αντιφατικότητα και ειρωνεία. Μια από αυτές διαπιστώνεται τις τελευταίες μέρες με επίκεντρο το φυσικό αέριο.

Η νέα αρνητική τοποθέτηση από τη ΔΕΠΑ (Δημόσια Επιχείρηση Αερίου) σε ερώτηση του βουλευτή Ηλείας Γιώργου Κοντογιάννη για το ενδεχόμενο να αποκτήσει (και) η Δυτική Ελλάδα πρόσβαση στο φυσικό αέριο συνέπεσε με μια σημαντική είδηση: το ερευνητικό πλοίο Nordic Explorer, το οποίο κατέπλευσε εκ νέου στο λιμάνι της Πάτρας, πιστοποίησε μεγάλα κοιτάσματα φυσικού αερίου στο Ιόνιο, ενώ τα αποτελέσματα των ερευνών για την ύπαρξη υδρογονανθράκων είναι κάτι παραπάνω από ενθαρρυντικά!
Κοντολογίς, και παρότι η Δυτική Ελλάδα στην παρούσα δύσκολη συγκυρία εκλιπαρεί για το φυσικό αέριο και δεν το παίρνει (γιατί δεν της το δίνουν), στην περίπτωση που τα πράγματα εξελιχθούν ευνοϊκά στο απώτερο μέλλον (και εφόσον δεν ξεπουλήσουμε όσο όσο τα κοιτάσματα) θα είναι μια από τις πλουσιότερες περιοχές της Ευρώπης! Τι γίνεται, όμως, μέχρι τότε;

Τα πράγματα είναι απλά. Η Δυτική Ελλάδα δεν έχει καμία τύχη στις πολυπόθητες επενδύσεις, εάν βέβαια κάποια στιγμή αυτές σκάσουν μύτη στη χώρα μας, από τη στιγμή που δεν θα έχει πρόσβαση στο φυσικό αέριο, το οποίο αποτελεί συγκριτικό πλεονέκτημα του παραγωγικού κόστους, καθώς προσφέρει φθηνή ενέργεια.

Και να σκεφτεί κανείς ότι το αίτημα για την έλευση του φυσικού αερίου στα μέρη μας είναι μια παλιά και πονεμένη ιστορία, η οποία κοντεύει να κλείσει είκοσι χρόνια.

Ενδεικτικά αναφέρεται ότι, στα μέσα της δεκαετίας του ’90, ο σημερινός έγκλειστος των φυλακών Κορυδαλλού και πανίσχυρος τότε υπουργός των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ Άκης Τσοχατζόπουλος σε μια επίσκεψή του στην Πάτρα είχε υποσχεθεί την αποθήκευση του φυσικού αερίου σε… δεξαμενές!

Από τότε οι υποσχέσεις, κατά καιρούς, δίνουν και παίρνουν, περισσότερες όμως από τις υποσχέσεις είναι οι αρνήσεις στο πάγιο αίτημα της περιοχής για το φυσικό αέριο.

Η ΔΕΠΑ διατύπωσε πρόσφατα μια ακόμη άρνηση στην επέκταση του αγωγού φυσικού αερίου στη Δυτική Ελλάδα, ισχυριζόμενη ότι αυτή συνεπάγεται ένα μεγάλο και δυσβάστακτο κόστος. Έχουν, ωστόσο, συνυπολογιστεί τα μακροπρόθεσμα οφέλη που θα έχει για την τοπική και ευρύτερα την εθνική οικονομία η έλευση του φυσικού αερίου σε μια ακόμη περιφέρεια της χώρας;

Προφανώς όχι, ενώ ακόμη κι αν υπήρχε μια τέτοια σκέψη, ενδεχομένως ένας τέτοιος υπολογισμός να θεωρείται «πολυτέλεια» στις δύσκολες μέρες μας.

Έτσι, ας το πάρουμε απόφαση. Φυσικό αέριο δεν πρόκειται να δούμε στη Δυτική Ελλάδα, τουλάχιστον στο εγγύς μέλλον. Ελπίδες να το δουν έχουν μόνο οι επόμενες γενιές, εάν βέβαια οι έρευνες του Nordic Explorer, που μας έχουν γεμίσει τελευταία όνειρα και αισιοδοξία, δεν μείνουν κι αυτές στα χαρτιά.