«Το όνομά μου είναι Rachel Corrie»: Μια παράσταση-κάλεσμα αφύπνισης - Η ηθοποιός Δώρα Τσάγκα μιλά για την πρόκληση του ρόλου

Η ηθοποιός Δώρα Τσάγκα μιλά για την πρόκληση του ρόλου και τη δύναμη μιας ιστορίας που καλεί το κοινό να μην συνηθίζει την αδικία

«Το όνομά μου είναι Rachel Corrie». Αυτός είναι ο τίτλος της παράστασης που ανεβαίνει για δύο παραστάσεις στο θέατρο act στις 16 και 17 Απριλίου στις 21.30 και βασίζεται στα ημερολόγια της Αμερικανίδας ακτιβίστριας που έχασε τη ζωή της το 2003.

Πρωταγωνιστεί η Πατρινή ηθοποιός Δώρα Τσάγκα την οποία συναντήσαμε για να μιλήσουμε για αυτή την ιδιαίτερα επίκαιρη παράσταση.

Σε μια εποχή όπου τα ζητήματα σύγκρουσης και αδικίας παραμένουν έντονα, τι πιστεύετε ότι μπορεί να «ξυπνήσει» αυτή η παράσταση στο σύγχρονο κοινό;

Δ.Τ: Νομίζω πως αυτή η παράσταση μπορεί να «ξυπνήσει» κάτι πολύ βαθύ και ανθρώπινο: το αίσθημα της ευθύνης, όχι όμως με έναν διδακτικό τρόπο. Ερμηνεύοντας τη Rachel Corrie, δεν προσπαθώ να παρουσιάσω ένα σύμβολο, αλλά έναν άνθρωπο με φόβους, με αμφιβολίες, με όνειρα και με μια τεράστια ανάγκη να σταθεί απέναντι σε αυτό που θεωρούσε άδικο. Και νομίζω ότι εκεί είναι που το κοινό αναγνωρίζει τον εαυτό του. Σε μια εποχή όπου πολλές φορές νιώθουμε αδύναμοι ή αποστασιοποιημένοι, η ιστορία της Rachel μας φέρνει αντιμέτωπους με ένα απλό αλλά δύσκολο ερώτημα: «Εσύ τι κάνεις;». Δεν δίνει απαντήσεις, ανοίγει όμως το χώρο εσωτερικής αφύπνισης. Αν κάτι «ξυπνάει» αυτή η παράσταση, είναι η δυνατότητα να νιώσουμε ξανά, να μην συνηθίσουμε την αδικία και να θυμηθούμε πως η στάση του καθενός μας, όσο μικρή κι αν φαίνεται, έχει σημασία.

Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση για εσάς ως ηθοποιό στο να ενσαρκώσετε μια τόσο πραγματική και ιστορικά φορτισμένη προσωπικότητα όπως η Rachel Corrie;

Δ.Τ: Η μεγαλύτερη πρόκληση για μένα ήταν να την προσεγγίσω τη Rachel ως ζωντανό, εύθραυστο άνθρωπο και όχι ως σύμβολο. Δεν ήθελα να την «αναπαραστήσω» εξωτερικά. Ήθελα να μπω στον εσωτερικό της κόσμο, να καταλάβω τις αντιφάσεις της, τους φόβους της, τη νεότητά της. Γιατί μόνο έτσι μπορεί να υπάρξει αληθινή σύνδεση. Είναι μεγάλη ευθύνη να δανείζεσαι τη φωνή ενός ανθρώπου που υπήρξε πραγματικά. Και ταυτόχρονα, είναι και μια πολύ λεπτή γραμμή: να παραμείνεις πιστός στην αλήθεια της, αλλά να αφήσεις και τον εαυτό σου να εκτεθεί μέσα από αυτήν. Νομίζω πως η πρόκληση και το στοίχημα ήταν ακριβώς αυτό, να ακουστεί η Rachel όχι σαν μια μακρινή ιστορία, αλλά σαν μια παρουσία στο εδώ και τώρα.

Τι θα θέλατε να πάρει μαζί του ο θεατής φεύγοντας από την παράσταση «Το όνομά μου είναι Rachel Corrie»;

Δ.Τ: Θα ήθελα να φύγει με ένα αίσθημα βαθιάς σύνδεσης — όχι μόνο με τη Rachel, αλλά και με τον ίδιο του τον εαυτό. Δεν νομίζω πως είναι ζητούμενο να φύγει κάποιος με μια «σωστή» άποψη ή ένα ξεκάθαρο συμπέρασμα, αλλά να του δημιουργηθούν ερωτήματα, τα οποία να τον ακολουθούν μετά την παράσταση, στον δρόμο, στο σπίτι, στις συζητήσεις του. Να μην μπορέσει να επιστρέψει εύκολα στην αδιαφορία. Αν κάτι εύχομαι, είναι να κρατήσει αυτή τη μικρή ρωγμή που ανοίγει μέσα του, αυτή την ευαισθησία που μας κάνει να βλέπουμε τον άλλον, να μην προσπερνάμε και να μην συνηθίζουμε το άδικο.