Θεόδωρος Λουλούδης: Ο άνθρωπος πίσω από τους ρόλους

Ποια ήταν τα δικά σας πρώτα βήματα στην επιχειρηματικότητα; Πώς και πότε γεννήθηκε μέσα σας ο επιχειρηματίας; Ήταν κάτι που το είχατε στο .. πρόγραμμα από παιδί;

Όχι. Ως φοιτητής είχα την τύχη να έρθω σε επαφή με τον χώρο των δημοσκοπήσεων και να εργαστώ στην καλύτερη εταιρεία της εποχής. Ξεκίνησα αμισθί από την πιο χαμηλή θέση που υπήρχε, χτυπούσα πόρτες και έκανα συνεντεύξεις και έφτασα έως την θέση του επικεφαλής των τμημάτων ερευνών για τα Μέσα Ενημέρωσης και τους Δήμους, σε ηλικία 23 ετών. Στην συνέχεια υπήρξα εξ αυτών που έστησαν την ΚΑΠΑ RESEARCH. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών και της στρατιωτικής μου θητείας, πήρα την απόφαση να επιστρέψω στην Πάτρα.
Η επιχειρηματικότητα προέκυψε σχεδόν ως μονόδρομος, ως μια αναγκαστική, αλλά συνειδητή επιλογή για να μπορέσω να εκφραστώ επιστημονικά. Στην Πάτρα, εκείνη την περίοδο, το αντικείμενο που αγαπούσα - οι δημοσκοπήσεις - δεν πραγματοποιούνταν. Δεν υπήρχε ζήτηση. Έπρεπε να δημιουργήσω μόνος μου το επαγγελματικό μου περιβάλλον. Ωστόσο, αυτή η πρόκληση έγινε το θεμέλιο για να χτίσω κάτι από το μηδέν - που στην πορεία κατάφερε ό,τι κατάφερε.

Ποιο ήταν το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίσατε στην προσπάθειά σας να ασχοληθείτε με το «επιχειρείν»; Θυμάστε την πιο δύσκολη στιγμή;
Η πιο δύσκολη στιγμή ήρθε λίγο μετά την αγορά της εφημερίδας ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ, που έγινε διότι πίστευα ότι, συνδυάζοντας την επιδραστικότητα της «Πελοποννήσου» με την επιστημονική γνώση της DATA R.C. θα συμβάλαμε, εγώ και οι συνεργάτες μου ώστε ο κόσμος, αλλά και η πολιτική ηγεσία, να κατανοήσουν την ανάγκη για πραγματικές αλλαγές στην ελληνική περιφέρεια.
Δεν προέβλεψα την «τέλεια καταιγίδα» που ερχόταν: την κρίση στα ΜΜΕ με την παράλληλη οικονομική κατάρρευση της χώρας. Μέχρι και το 2010 - ακόμη και στις αρχές του 2011 - ούτε εγώ, ούτε, πιστεύω, η πλειονότητα των πολιτών λειτουργούσαμε με όρους κρίσης. Βλέπαμε μεν ανησυχητικά δημοσιονομικά στοιχεία, αλλά τα είχαμε ακούσει πολλές φορές και δεν γνωρίζαμε αν ήταν πραγματικός κίνδυνος ή απλή κινδυνολογία. Σε εκείνη τη συγκυρία, επένδυσα στην «Πελοπόννησο». Η συμφωνία έγινε τον Μάρτιο του 2011 και είχα περιθώριο μέχρι τον Οκτώβριο να αναθεωρήσω. Επέλεξα να προχωρήσω γιατί πίστευα βαθιά στις δυνάμεις μου και στις δυνατότητες του εγχειρήματος.
Ωστόσο, πολύ γρήγορα σταματήσαμε να μιλάμε για ανάπτυξη και το ζητούμενο ήταν απλώς η επιβίωση. Σε αυτές τις συνθήκες έπρεπε να διατεθούν σημαντικοί πόροι - πέρα από το κόστος της εξαγοράς - ώστε η εφημερίδα να μπορέσει να σταθεί όρθια. Στην πιο απαιτητική περίοδο: την εποχή της οικονομικής κρίσης και των μνημονίων.
Περάσαμε δύσκολα διότι έπρεπε να συντηρήσουμε οικονομικά την «Πελοπόννησο» και διότι όλοι -επιχειρηματίες και εργαζόμενοι- είχαμε συνηθίσει σε έναν διαφορετικό τρόπο ζωής και λειτουργίας. Δεν ήταν εύκολη η προσαρμογή. Χρειάστηκε χρόνος για να αποδεχθούμε ότι η καθημερινότητά μας αλλάζει και να βρούμε νέες ισορροπίες. Τα καταφέραμε χάρις στην άνευ προηγουμένου προσπάθεια που καταβάλαμε όλοι όσοι τότε είχαμε την ευθύνη. Μέσα από αυτή τη σκληρή δοκιμασία μάθαμε να λειτουργούμε πιο ώριμα και προσαρμοστικά.
Και αυτό τελικά μας επέτρεψε να χτίσουμε μια πιο σταθερή βάση για το μέλλον.

Αν δεν είχατε ασχοληθεί με το επιχειρείν, ποιο επάγγελμα πιστεύετε ότι θα σας ταίριαζε;
Δεν πιστεύω στους διαχωρισμούς των ανθρώπων με βάση το τι «ταιριάζει» στον καθένα επαγγελματικά.
Το λέω και στα παιδιά μου: δεν υπάρχει ο «Α» που κάνει για ένα επάγγελμα και ο «Β» που κάνει για κάποιο άλλο. Πιστεύω ότι υπάρχουν επαγγελματικές προσωπικότητες - άνθρωποι που εκφράζονται με τον ίδιο τρόπο σε οποιοδήποτε επαγγελματικό περιβάλλον. Η προσωπικότητα είναι αυτό που τελικά καθορίζει πώς λειτουργούμε στη δουλειά μας. Είτε κάποιος είναι δάσκαλος, δημόσιος υπάλληλος, οικοδόμος, αγρότης, κτηνοτρόφος ή επιχειρηματίας, θα εκφραστεί με τον χαρακτήρα και τις αξίες του. Αυτά δεν αλλάζουν με βάση το επάγγελμα.
Βεβαίως, υπάρχουν ορισμένα πεδία - όπως τα καθαρά καλλιτεχνικά - που απαιτούν ένα πολύ συγκεκριμένο ταλέντο και ευαισθησία. Αλλά στα περισσότερα επαγγέλματα, ο άνθρωπος μπορεί να ανταποκριθεί, αρκεί να στηριχθεί στην προσωπικότητά του, να δουλέψει, να εξελιχθεί και να σταθεί στον χώρο του με αυθεντικότητα.

Ποια επιχειρηματική ή προσωπική εμπειρία θεωρείτε ότι σας διαμόρφωσε περισσότερο;
Το έτος 2000 η φήμη της DATA RC, ως προς την ποιότητα της δουλειάς της, είχε ήδη φτάσει πολύ ψηλά. Στα 30 μου ο Σύλλογος Εταιρειών Δημοσκοπήσεων με είχε ορίσει μέλος Επιτροπής για τον τρόπο διεξαγωγής των πολιτικών δημοσκοπήσεων. Μαζί με τον καθηγητή και κορυφαίο ερευνητή Ηλία Νικολακόπουλο και άλλους. Για εμένα ήταν ύψιστη τιμή. Τότε έκανα επιλογές πελατών και περιβάλλοντος με κριτήρια που ξέφευγαν από τις αρχές που πάντα είχα. Δέχτηκα την αρχή ότι «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Και αυτό η εταιρεία το πλήρωσε τόσο που χρειάστηκε σχεδόν να ξεκινήσει εκ του μηδενός. Αυτό με δίδαξε ότι οι λάθος επιλογές πάντα πληρώνονται, ότι φυσικά «ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα» και ότι για μια μακρά επαγγελματική πορεία μόνο ένας δρόμος υπάρχει: η αταλάντευτη στάση επάνω σε αρχές και αξίες.
Όταν τις ακολουθείς, όσες «ευκαιρίες» κι αν χάσεις, στο τέλος φτάνεις στον προορισμό σου.

Τι σας εμπνέει; Τι σας κινητοποιεί; Από πού αντλείτε έμπνευση στις δύσκολες στιγμές;
Αυτό που με κινητοποιεί είναι να ολοκληρώνω τους στόχους μου.
Βάζω έναν στόχο κάθε φορά, κυρίως επαγγελματικό, και αφοσιώνομαι πλήρως σε αυτόν μέχρι να τον πετύχω. Δε λειτουργώ με τη λογική του «θα δούμε», ή της τύχης. Πιστεύω στην προσήλωση, στο πάθος και στην οργανωμένη δουλειά. Για μένα, όταν θέτεις έναν στόχο, δεν είναι θέμα αν «θα τύχει» να επιτευχθεί. Είναι θέμα απόφασης ότι θα γίνει. Με αυτή τη νοοτροπία πορεύομαι σε όλη τη διαδρομή μου

Υπάρχει κάποια συμβουλή ή αξία που ακολουθείτε σταθερά στη ζωή και στη δουλειά σας;
Μου αρέσει κάτι που ίσως δεν ακούγεται σαν «συμβουλή ζωής», αλλά στην πραγματικότητα διαπερνά κάθε πτυχή της καθημερινότητάς μου: το νοικοκυριό - η τάξη, η σειρά, η οργάνωση. Είναι ο τρόπος με τον οποίο λειτουργώ ως άνθρωπος και ως επαγγελματίας. Το εφαρμόζω παντού: στον χρόνο μου, στα ψηφιακά και φυσικά αρχεία μου, ακόμη και στα βιβλία που έχω γράψει. Στην ουσία, αυτό που κάνω είναι να βάζω τάξη μέσα σ’ ένα πληροφοριακό χάος, είτε μιλάμε για τη δημογραφία είτε για τη βιβλιογραφία, τα χόμπι μου.
Πίσω από όλα αυτά υπάρχει η ίδια αρχή: τα πράγματα πρέπει να είναι τακτοποιημένα, καθαρά, οριοθετημένα. Αν υπήρχε ένα επάγγελμα που θα μπορούσα πραγματικά να ακολουθήσω - ίσως είμαι φτιαγμένος γι’ αυτό - είναι η μετρολογία, η επιστήμη που έχει ως αντικείμενο τη μέτρηση, τη μελέτη της αξιοπιστίας των μετρήσεων και την εφαρμογή των αρχών της σε όλο το φάσμα της καθημερινής μας ζωής, στις συναλλαγές, στη βιομηχανική παραγωγή, στο εργαστήριο, στον έλεγχο ποιότητας, στο περιβάλλον, στην ασφάλεια και στην υγεία. Με άλλα λόγια οι μετρολόγοι δημιουργούν προδιαγραφές και κοινές μονάδες, ώστε να μπορούμε να συνεννοούμαστε και να λειτουργεί η κοινωνία και η οικονομία. Τίποτα από αυτά δεν προκύπτει τυχαία. Η μετρολογία ρυθμίζει την καθημερινότητά μας: από το πώς συνδέεται μια πρίζα έως το πώς διασφαλίζεται ότι μια συναλλαγή ή μια κατασκευή είναι συμβατή με τα διεθνή πρότυπα. Επιδιώκει την αρμονία. Με παθιάζει να παίρνω κάτι χαοτικό και να το φέρνω σε τάξη. Να ξεμπερδεύω το «κουβάρι» και να το μετατρέπω σ’ ένα καθαρό, ομαλό μονοπάτι πάνω στο οποίο μπορούν όλοι να περπατήσουν χωρίς εμπόδια. Αυτό, για μένα, είναι ένας βαθιά δημιουργικός στόχος.

Το νοικοκυριό δεν είναι αυτοσκοπός. Είναι η μέθοδος με την οποία δουλεύω, σκέφτομαι και υπάρχω. Είναι παρόν στη δουλειά μου, στο σπίτι μου, στην καθημερινότητά μου - σε όλα.

Πόσο εύκολα συνδυάζεται ο απαιτητικός ρόλος σας με την προσωπική ζωή και την οικογένεια; Ποιοι άνθρωποι αποτελούν το δικό σας σταθερό σημείο;
Ως προς την προσωπική ζωή, η ερώτηση υπονοεί ότι κάποιος έχει απόλυτη ανάγκη και τη δουλειά και τον ελεύθερο χρόνο, και ότι αν δεν ικανοποιηθούν και τα δύο, δημιουργείται σοβαρή δυσκολία. Προσωπικά, δεν το βιώνω έτσι. Δεν νιώθω ότι στερούμαι κάτι που με κάνει να υποφέρω. Ναι, θα ήθελα περισσότερο χρόνο για τον εαυτό μου.
Αλλά δεν το θεωρώ υπαρξιακό πρόβλημα. Θα ήθελα, για παράδειγμα, να μπορώ να τρέχω πιο συχνά, αλλά δεν είναι κάτι που με καταβάλλει.
Αντιμετωπίζω την έλλειψη χρόνου ως μια ισορροπία που διαμορφώνω συνεχώς, χωρίς υπερβολές και χωρίς δραματοποίηση.
Ως προς την οικογένειά μου, ναι πράγματι αποτελεί το «σταθερό σημείο» από την οποία όλα ξεκινάνε και επιστρέφουν. Όταν έχεις μεγαλώσει σε μια αγαπημένη και ισορροπημένη οικογένεια, καταλαβαίνεις ότι η δημιουργία και η ευτυχία της δικής σου οικογένειας δεν μπορεί παρά να αποτελεί τον υψηλότερο στόχο. Ένας στόχος ή ένα όνειρο που θα θέλατε οπωσδήποτε να πραγματοποιήσετε τα επόμενα χρόνια;
Δεν πιστεύω πως υπάρχει κάτι που «οπωσδήποτε» πρέπει να γίνει.
Δεν έχω όνειρα να γίνω δισεκατομμυριούχος ή να ταξιδέψω στη Σελήνη. Αν αναζητώ κάτι είναι να απολαμβάνω περισσότερο την υπάρχουσα καθημερινότητα μου. Να κυλάει ομαλά και ποιοτικά. Να νιώθω ότι τα πράγματα είναι σε σειρά, η ζωή μου σε ισορροπία και η καθημερινότητά μου καλή. Αυτό, για μένα, είναι αρκετό και ουσιαστικό.

Αναφέρατε νωρίτερα τρεις φορές το στρες. Εσείς πως το αντιμετωπίζετε;
Όταν μπορώ, απελευθερώνω το στρες με το τρέξιμο. Όταν δεν είναι δυνατόν, το διαχειρίζομαι μέσα από τη δουλειά, προσπαθώντας να ελέγξω τις πηγές που το προκαλούν. Δεν τα παρατάω· κάθε πρόβλημα είναι σαν ένα κουβάρι που χρειάζεται να ξεμπερδέψεις. Κι εγώ μένω εκεί μέχρι να το ξεπλέξω και να βρω την ισορροπία

Ποια είναι η μεγαλύτερη προσωπική σας πρόκληση για το μέλλον; Προς τα πού κοιτάζετε;
Η μεγαλύτερη πρόκλησή μου πάντα ήταν να δίνω τον καλύτερό μου εαυτό σε ό,τι καταπιάνομαι κάθε φορά. Τώρα η πρόκληση είναι ξεκάθαρη: να βοηθήσω τα μέλη της οικογένειας μου να πετύχουν τους στόχους τους, να πετύχω στο Επιμελητήριο Αχαΐας δίνοντας εξωστρέφεια, να περάσω την «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟ» στην ψηφιακή εποχή και να αναπτυχθεί γεωγραφικά και ποιοτικά η Data Consultants. Σε αυτά επικεντρώνομαι και θέλω να αφήσω το αποτύπωμά μου.