Back to Top
#TAGS Αιγιάλεια Κορωνοϊός 200 Χρόνια Από Την Ελληνική Επανάσταση Νάσος Νασόπουλος ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ
Αγγελίες
Μην ψάχνεις, βρες στο
THE BEST

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

/

Πάτρα – Αθήνα – Βερολίνο: Η ιστορία της αναχώρησης

Πάτρα – Αθήνα – Βερολίνο:  Η ιστορία της...

Του Νεκτάριου Γεωργόπουλου

Μια λεπτή Α (ΟΡΑΤΗ) γραμμή συνδέει τις 3 ιστορίες μεταξύ τους

Περιμέναμε πως και πως μετά τους 2 μήνες καραντίνας – Μάρτιο έως Μάιο του 2020 – να πιούμε έναν καφέ ή ένα ποτήρι κρασί με φίλους αλλά και ανθρώπους που είχαμε να δούμε καιρό. Ήταν κάτι πρωτόγνωρο αυτό που ζήσαμε και ο καθένας προσπάθησε με το δικό του τρόπο να καταφέρει να βγει αλώβητος από όλη αυτή τη διαδικασία.

Εγώ αυτό που είχα στο νου μου ήταν ένα 48ώρο ταξίδι που θα ξεκινούσε από την πόλη μου, θα συνέχιζα στην Αθήνα με τον προαστιακό και έπειτα θα έπαιρνα το αεροπλάνο για Βερολίνο.

Δεν γνωριζόμαστε και πολύ με την Κατερίνα από το Si Doux, όμως ήθελα να πιω ένα ζεστό καφέ και ήταν ο πρώτος άνθρωπος που είδα όταν μπήκα στο μαγαζί την Παρασκευή 26 Ιουνίου. Ξεκίνησε να μου μιλάει για όλο αυτό το χρονικό διάστημα και πως το βίωσε, μου έκανε εντύπωση μια φράση της «Ανακάλυψα όλες τις ταράτσες της πόλης και ήταν το πιο όμορφο πράγμα που μου συνέβη κατά τη διάρκεια όλης αυτής της πορείας…».  

Ο κόσμος δειλά – δειλά αλλά και κάποιοι φοιτητές που είχαν παραμείνει στην πόλη είχε γεμίσει το μαγαζί, την αυλή καθώς και τον εξωτερικό χώρο συζητώντας για το καλοκαίρι, τις διακοπές, τα μπάνια και εκείνες τις στιγμές που είχαν ζήσει μέσα σε όλο αυτό κλίμα και είχαν ανάγκη να τις μοιραστούν· το χαμόγελο τους ήταν ότι πιο όμορφο είχαν να χαρίσουν στην παρέα τους.

Η Κατερίνα ηθοποιός και εργαζόμενη στην Kαφετέρια, το πρώτο πράγμα που σκεφτόταν πριν από τις διακοπές ήταν να επιστρέψει στη σκηνή του Θεάτρου και να ζήσει ξανά τη μαγεία που της προσφέρει κάθε φορά η Τέχνη, οι συνάδελφοι της και το κοινό.

Λίγο πριν φύγω μοιράστηκα τη σκέψη μου μαζί της για μια ιστορία η οποία θα αφορά την πανδημία, την πόλη, το μαγαζί, τους ανθρώπους, την Τέχνη και τα όνειρα…οφείλω να ομολογήσω ότι την ξάφνιασα…σιγά σιγά όμως άρχιζε να σχηματίζεται στο πρόσωπό της το φως και ένα χαμόγελο…μου είχε πει ήδη ναι και το ένιωθα. Εκείνη τη στιγμή σηκώθηκε και πήγε προς την τσάντα της, έβγαλε μια φωτογραφία που είχε τραβήξει κατά τη διάρκειά του εγκλεισμού και μαζί με μια μικρή τεντούρα που υπήρχε στο μαγαζί με ευχαρίστησε και με ξεπροβόδισε ως την Πατρέως & Αγίου Ανδρέου.

Με τα πόδια διέσχισα το δρόμο που κάποτε τις πρώτες πρωινές ώρες με οδηγούσε είτε στη δουλειά μαζί με τον πατέρα μου, είτε στο λιμάνι με φίλους να τραγουδάμε, είτε με την πιο όμορφη ανάμνηση της ζωής μου· να την παίρνω αγκαλιά και με ένα φιλί να ταξιδεύω στον ουρανό και στη χαρά, στον έρωτα και την αγάπη που νιώθαμε ο ένας για τον άλλο.

Όταν έφτασα στο Σιδηροδρομικό σταθμό, το λεωφορείο που θα μας μετέφερε στο Κιάτο ήταν ήδη εκεί και περίμενε την επιβίβαση μας, έπειτα θα συνεχίζαμε με τον Προαστιακό ως στην Αθήνα. Η διαδρομή μαγευτική μιας και θα ταξιδεύαμε από την παλιά εθνική οδό, έβλεπα τη θάλασσα, το τοπίο, τη φύση· ήταν αυτό που είχα μεγαλύτερη ανάγκη, η έξοδος προς το όνειρο που παρέμενε πάντα η πρωτεύουσα. Είχα δώσει ραντεβού με την ηθοποιό Δανάη Παπουτσή για να κάνουμε μια μεγάλη βόλτα στο κέντρο της πόλης και μετά θα έπαιρνα το μετρό για το Ελευθέριος Βενιζέλος…

Μέσα σε όλο αυτό το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε από πέρυσι μέχρι σήμερα, υπήρξαν 4 ημερομηνίες ορόσημο. Η πρώτη ήταν η 13 Μαρτίου 2020 που ανακοινώθηκε το κλείσιμο όλων των εμπορικών κέντρων, καφετεριών, μπαρ, μουσείων, αθλητικών εγκαταστάσεων και εστιατορίων. Ακολούθησε η  25η Μαΐου  που ήταν η πρώτη έξοδος μετά από μια κατάσταση στην οποία κανείς δεν ήταν συνηθισμένος. Μετά από ένα μεγάλο χρονικό διάστημα η ελληνική κυβέρνηση αποφάσισε το δεύτερο λοκνταουν την 7η Νοεμβρίου 2020 και έπειτα από 6 μήνες η  3η Μαΐου 2021 όπου σιγά σιγά αρχίσαμε να επανερχόμαστε σε τι άραγε…

Λίγο πριν έλθει η καραντίνα στις ζωές όλων μας, η Κατερίνα ονειρεύεται ένα ταξίδι στο Μπαλί, σχεδιάζει θεατρικές παραστάσεις και όχι μόνο… που δυστυχώς αναβάλλονται. Στη συνέχεια μαθαίνει για τις απροσδόκητες παύσεις που υπάρχουν στη ζωή, ανακαλύπτει απλές καθημερινές χαρές, μωβ ροζ ουρανούς, βλέπει τη μεταμόρφωση των φίλων της και απαριθμεί τα άνθη μιας τριανταφυλλιάς. Τέλος θέλει και επιθυμεί ο κόσμος να εξακολουθήσει να περπατάει και να χαζεύει το ηλιοβασίλεμα, να συνεχίσει να κάθεται σε πλατείες και σκαλάκια, κοιτώντας περισσότερο τα μάτια του άλλου...

Να μαζευτούμε να τραγουδήσουμε, να χορέψουμε όλοι μαζί, να αγκαλιαστούμε & να  ονειρευτούμε…

Της Κατερίνας Τασσύ, ηθοποιός

 

Ιανουάριος 2020. Πίνοντας κρασιά με φίλους, ευχόμενοι ο ένας στον άλλον καλή χρονιά, σχεδιάζοντας ταξίδια και κυρίως αγνοώντας το τι έρχεται. Ένα από εκείνα τα βράδια λοιπόν, έχουμε μαζευτεί παρέα και αποφασίζουμε να κλείσουμε εισιτήρια για το πρώτο μου ασιατικό ταξίδι. Προορισμός το Μπαλί. Κάτι έχουμε ακούσει, διαβάσει ότι στην Κίνα έχει έρθει ένας νέος ιός, αλλά το ταξίδι μας έχει σχεδόν 4 μήνες μπροστά του για να πραγματοποιηθεί και η αισιοδοξία μας είναι πανταχού παρούσα. Εκείνη την περίοδο εργαζόμουν πολύ. Τα πρωινά μου και τα απογεύματα ήταν κατά κάποιο τρόπο μοιρασμένα ανάμεσα στο  si doux και το θέατρο act με την παράσταση ελεύθερο ζευγάρι.

Κι όποτε έβρισκα ελεύθερο χρόνο πάλι ταξίδευα νοερά σε κάποιο προορισμό ή σκεφτόμουν όλα αυτά που θα ήθελα να δοκιμάσω στο θέατρο. Υπήρχε μια ορμή, ένα κύμα ενέργειας που όλο και φούσκωνε χωρίς να έχει βρει τη διέξοδο του. Σχέδια, όνειρα για επόμενες παραστάσεις, σχέδια για ταξίδια, σχέδια για το si doux, ένα καρναβάλι που ερχόταν με όλη την τρέλα και ενέργεια που αυτό φέρει και μια επικείμενη Άνοιξη που πάντα την περιμένω με ορθάνοιχτη αγκαλιά.

Όλοι γνωρίζουμε τη συνέχεια της ιστορίας. Τίποτα από τα παραπάνω δεν συνέβη. Τα σχολεία έκλεισαν. Τα θέατρα έκλεισαν μια μέρα που πηγαίναμε για πρόβα. Το καρναβάλι ακυρώθηκε. Τα μαγαζιά δεν είχαν κόσμο. Οι συζητήσεις γύρω μου αφορούσαν όλες το επερχόμενο lockdown. Ο κόσμος ήταν μουδιασμένος, φοβισμένος. Μετά από μια βδομάδα, Παρασκευή ήταν, μοιράζαμε τα εναπομείναντα γλυκά στο si doux. Μέχρι τις 00:00 έπρεπε να είχαμε καθαρίσει και κλείσει το μαγαζί για αναστολή λειτουργίας 2 εβδομάδων με κρατική εντολή. Οι εκφράσεις των προσώπων μας όλων, εκείνο το βράδυ ήταν ακαθόριστες. Φόβος, αγωνία, απορία, έκπληξη, δάκρυα και μια άγνοια για το πόσο θα διαρκέσει. Βρισκόμασταν μπροστά σε κάτι πολύ άγνωστο στη μέχρι τότε ζωή μας. 

Οι πρώτες εβδομάδες κύλησαν ομαλά, θα έλεγα και ευχάριστα. Προσωπικά το είδα ως μια αναγκαστική παύση (μιας κι εγώ τις παύσεις δεν τις κάνω εύκολα), μια αλλαγή στον μέχρι τότε ρυθμό της ζωής μου. Για μένα τουλάχιστον που η εργασία μου διακόπηκε και δεν συνεχίστηκε με τηλεργασία, υπήρξε πολύς χρόνος για ξεκούραση, σκέψη και παρατήρηση. Η καθημερινότητα άλλαξε τελείως. Όλες οι μέρες ήταν ελεύθερες. Δεν ξεχώριζα Δευτέρα από Κυριακή. Τώρα είχα χρόνο να διαβάσω όσο θέλω, να ανακαλύψω μουσικές, να προετοιμάσω ένα ωραίο φαγητό, να καθίσω σε τραπέζι ήρεμα να φάω, να δω τους γονείς μου, να δω φίλους,  να ασχοληθώ με τα φυτά, να τρέξω καθημερινά στην θάλασσα, να καθίσω σπίτι μου και να χαρώ ό,τι έχω. Είχα χρόνο για απλά καθημερινά πράγματα που μέσα στους παρελθοντικούς ρυθμούς της ζωής μου είχα παραμελήσει.

Τεράστιας σημασίας η παρουσία ανθρώπων που είχα δίπλα μου. Οι φίλοι μου. Νιώθω χαρά και ευγνωμοσύνη που τους “συνάντησα” και κάτω από αυτές τις συνθήκες. Τους γνώρισα καλύτερα. Με γνώρισαν καλύτερα. Όλα ήταν πιο απλά, πιο γυμνά. Το αγαπημένο μας σποτ μια ταράτσα. Ένα ηχείο φορητό για να ακούμε μουσικές, κάποιες μπύρες και κρασιά. Είδαμε πολλούς μωβ ροζ ουρανούς εκεί και άλλα τόσα φεγγάρια. Μοιραστήκαμε τη χαζομάρα μας, κουβέντες για πολιτική, για όνειρα για επιθυμίες για μελλοντικά πρότζεκτ, μοναξιές, φόβους, αλήθειες, ταινίες, φαγητά. Νιώθω τυχερή που η “βαλίτσα” μου κουβαλά και τέτοιες στιγμές από την καραντίνα. Και πέρα από την τύχη να έχω τα παραπάνω, είχα και τις “νύχτες” μου, όπως όλοι μας άλλωστε. Μια τεράστια οικονομική αβεβαιότητα που κάποιες φορές δεν την κατάφερνα και με νικούσε. Μια ματαιότητα πως ό,τι και να κάνω, ό,τι και να προσπαθήσω δεν εξαρτάται από μένα. Με πολλά κύματα ήρθε η αποδοχή ή μάλλον καλύτερα η συμφιλίωση. Κι αυτή ίσως ποτέ ολόκληρη. 

Και μια μέρα μέρα, λίγο πριν τον πρώτο θερινό μήνα,  μας λένε “ανοίγετε”. Είστε ελεύθεροι μέχρι την τάδε ώρα, μπορείτε να καθίσετε σε κάποιο τραπέζι μέχρι τόσα άτομα, μπορείτε να δείτε παραστάσεις ανά 2 ή ανά 3 φορώντας καθόλη τη διάρκεια μάσκες, μπορείτε να πιείτε ποτό, αλλά μόνο καθιστοί, απαγορεύεται να χορεύετε και να μετακινείστε,  απαγορεύεται να κάθεστε στο πάσο του μπαρ. Δύσκολο καλοκαίρι. Όλος ο κόσμος με μάσκες μέσα κι έξω του.

Είχε συσσωρευτεί πολλή ενέργεια μέσα μου και ήθελα κάπως να εκτονωθεί με ένα δημιουργικό τρόπο. Ήθελα τόσο πολύ να επιστρέψω σε παλιές συνήθειες, να μαζευτούμε σε έναν χώρο και να ξεκινήσουμε πρόβες, να οργανώσουμε φθινοπωρινές ατζέντες με επικείμενες δημιουργικές δουλειές χωρίς αναφορά στο πιθανό δεύτερο κύμα του ιού. Να μαζευτούμε να τραγουδήσουμε, να χορέψουμε όλοι μαζί, να συνωστιστούμε σε μια συναυλία ή στο αγαπημένο  μας μπαρ, να αγκαλιαστούμε χωρίς δεύτερες σκέψεις, να φαίνονται τα χαμόγελα μας και να δώσουμε χέρια χωρίς αντισηπτικά. Δεν συνέβη ποτέ στο όλον του. Ημίμετρη περίοδος με ημίμετρη ελευθερία. 

Όλοι ξέρουμε τι ακολούθησε. Η ελευθερία μας περιορίστηκε κι άλλο. Απαγόρευση κυκλοφορίας τα μεσάνυχτα,  στις εννιά, μετά στις έξι.  Το δεύτερο lockdown ήρθε πιο ομαλά. Ξέραμε, το περιμέναμε. Αγνοούσα τη διάρκεια του, αλλά ήμουν εξοικειωμένη. Η δεύτερη φορά ήταν πολύ διαφορετική από την πρώτη. Πιο εσωτερική, με λιγότερη συναναστροφή και περισσότερη ενδοσκόπηση. 

Από όλον αυτόν τον σχεδόν ενάμιση χρόνο, είδα ανθρώπους δικούς μου να μεταμορφώνονται σε έναν καλύτερο εαυτό. Να αποβάλλουν παλιές τοξικές συνήθειες και να αρχίσουν να φροντίζουν τον εαυτό τους. Μου έδωσαν πολλή χαρά και με “έσπρωξαν” να δοκιμάσω να αλλάξω κι εγώ συνήθειες. Σίγουρα όλοι είδαμε περισσότερο τα σπίτια μας, τους συντρόφους μας, τις σχέσεις μας. Σε κάποιους αυτή η παύση βελτίωσε τις σχέσεις του, σε άλλους το αντίθετο. Το σίγουρο είναι πως πρόκειται για μια πρωτοφανή εμπειρία στις ζωές όλων μας.

Είχαμε μάθει ως πολίτες Δυτικής κοινωνίας να κινούμαστε διαρκώς, να είμαστε δραστήριοι, κοινωνικοί, καταναλωτικοί, να θεωρούμε δεδομένη την καθημερινότητα που έχουμε και αυτή η παύση μας αναίρεσε πολλά με πιο σημαντικό τη μη δυνατότητα να αποχαιρετήσουμε έναν δικό μας άνθρωπο από κοντά την ώρα που έφευγε. 

Εύχομαι οι συνήθειες που υιοθετήσαμε τις περιόδους καραντίνας να μη μείνουν ως συνήθειες καραντίνας, αλλά ο κόσμος να εξακολουθήσει να πηγαίνει στα πάρκα, να εξακολουθήσει να περπατάει και να χαζεύει το ηλιοβασίλεμα, να συνεχίσει να κάθεται σε πλατείες και σκαλάκια, τώρα με τις πλέον “οθονικές ζωές” μας να κοιτάμε περισσότερο τα μάτια του άλλου που κάθεται δίπλα μας και λιγότερο, για να μην πω καθόλου, τις οθόνες μας. Και κάπου εδώ κι εγώ σταματώ, να κάτσω να παρατηρήσω την τριανταφυλλιά και να απαριθμήσω τα άνθη της.

Το ταξίδι συνεχίζεται αύριο….

Ακολουθήστε το thebest.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν, στο thebest.gr

Culture