Ζητούμενο παραμένει το brand name για την τουριστική προβολή μας

Πριν από μερικούς μήνες, μέσω δημοσιευμάτων και ρεπορτάζ στα τοπικά μέσα ενημέρωσης, εκφράστηκαν ζωηρές ενστάσεις ως προς την επιλογή του λεκτικού σχήματος που θα (πρέπει να) χρησιμοποιηθεί ως brand name για την τουριστική προβολή της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδος.

Βέβαια, καλό θα ήταν να κατανοήσουμε ότι το λεγόμενο brand name δεν είναι, απλώς, θέμα μιας φράσης. Πολύ περισσότερο από τη στιγμή που δεν εξασφαλίζει, όσο «ελκυστικό» κι αν είναι αυτό, το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα, εάν δεν συνοδεύεται παράλληλα από μια ουσιαστική αναβάθμιση του τουριστικού προϊόντος.

Αναμφισβήτητα, ως Περιφέρεια, έχουμε ισχυρά συγκριτικά πλεονεκτήματα, τα οποία ανά νομό είναι μεν διαφορετικά, ωστόσο αλληλοσυμπληρώνονται σε μια αξιοθαύμαστη αλληλουχία.

Από την Αρχαία Ολυμπία, τον πολιούχο της Πάτρας Άγιο Ανδρέα και το Πατρινό Καρναβάλι μέχρι τη Γέφυρα Ρίου – Αντιρρίου, η οποία σηματοδοτεί συμβολικά το πέρασμα μας στο μέλλον, ως Περιφέρεια μπορούμε να υποστηρίξουμε ένα σημαντικό τουριστικό ρεύμα, με αυξητικές μάλιστα τάσεις.

Ωστόσο, απαραίτητες προϋποθέσεις γι' αυτό είναι η εξασφάλιση και η επαρκής συντήρηση των αναγκαίων συγκοινωνιακών υποδομών, στις οποίες θα προστεθούν σύντομα οι σύγχρονοι οδικοί άξονες, η ιδιαίτερη φροντίδα με την οποία θα πρέπει να περιβάλλουμε τα αξιοθέατα μας, καθώς και το υψηλό επίπεδο των παρεχόμενων τουριστικών υπηρεσιών μας.

Επομένως, σ’ αυτήν την κατεύθυνση θα πρέπει να κινηθούν συντονισμένα οι Αυτοδιοικητικές Αρχές και οι παραγωγικοί φορείς, με οδηγό τη γλώσσα της συνεννόησης. Προέχει να φτιάξουμε το σπίτι μας!

Διότι κανένας δεν πρόκειται να μάς επισκεφθεί επειδή τον τράβηξε σαν μαγνήτης ένα εύηχο brand name. Ακόμη, όμως, κι αν αυτό συμβεί, ο επισκέπτης που θα έλθει στα μέρη μας θα φύγει απογοητευμένος και θα αποτελέσει για εμάς μια μεμονωμένη αρνητική διαφήμιση, στην περίπτωση που δεν έχουμε φροντίσει να μείνει ικανοποιημένος από τη διαμονή του

Ωστόσο, εν όψει της συμμετοχής της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας σε δύο πολύ σημαντικές τουριστικές εκθέσεις, στο Βερολίνο και στη Μόσχα, διαπιστώνεται ότι ακόμη δεν έχουμε ούτε το πολυσυζητημένο brand name!

Παρά τον θόρυβο, λοιπόν, που προκλήθηκε ως προς την επιλογή του, αυτό εξακολουθεί να παραμένει ζητούμενο.

Έτσι οδεύουμε σε δύο μεγάλα γεγονότα διεθνούς τουριστικής προβολής χωρίς να έχουμε καν το brand name που (αν και δευτερευούσης σημασίας μπροστά στο περιεχόμενο του τουριστικού προϊόντος) συνιστά κι αυτό μια αναγκαία συνθήκη.

Με τη σειρά της, και η έλλειψη αυτή υποδηλώνει την απουσία μιας μεσοπρόθεσμης στρατηγικής για την ανάπτυξη του τουρισμού. Αν και θέλουμε την προσέλκυση ενός ισχυρού τουριστικού ρεύματος, που μπορούμε αναμφίβολα να έχουμε, αδυνατούμε να εξασφαλίσουμε ακόμη και τα στοιχειώδη που θα μας οδηγήσουν στον επιθυμητό στόχο.

Έως πότε; Ο χρόνος που τρέχει και περνά ανεκμετάλλευτος δεν είναι με το μέρος μας.