Το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ρίου και η «ξαφνική» παραίτηση του διοικητή

Αν η αλήθεια έχει πάντα σταθερή αξία, στους πολύ  δύσκολους  κοινωνικούς καιρούς που ζούμε αυτή η αξία γίνεται και πιο σπουδαία και πιο αυστηρή.

Ιδιαίτερα μάλιστα όταν αφορά δημόσια πρόσωπα και πράγματα τότε η  άσκησή της οφείλει να είναι « εκ των ων ουκ άνευ» συστατικό τους.

Γιατί τώρα ο θεωρητικός πρόλογος;

Γιατί αυτά που γράφονται, υπονοούνται και προεκτείνονται για την «ξαφνική» παραίτηση-απόδραση του διοικητή του Πανεπιστημιακού νοσοκομείου κ. Αγγουρά, μόλις 2 μήνες μετά τον διορισμό του, εκτιμώ πως όχι μόνον  απέχουν της αλήθειας  αλλά και επιβλαβείς--όχι σκόπιμα ελπίζω, συγχύσεις και παραπλανήσεις  δημιουργούν σε ένα τοπίο που ήδη βαρύτατα πάσχει.

Και πιο συγκεκριμένα, ιδιαίτερα προσωπικοί, καθόλου «παραδιοικητικοί» και ελάχιστα θεσμικά δυσλειτουργικοί ήσαν τελικά οι λόγοι της οριστικής παραίτησής του διοικητή, ο οποίος και πριν ένα μήνα, αθόρυβα τότε και λιγότερο  αποφασιστικά, είχε και πάλι με επιστολή του στο υπουργείο παραιτηθεί.

Και φυσικά και τότε και τώρα ούτε υπόγειες διαδρομές,  ούτε κάποια περίεργα και ακατανόμαστα κυκλώματα, διαχρονικής μάλιστα ευθύνης!! απεργάστηκαν την απομάκρυνσή του, εξ ου και η απορία της αβασάνιστης ερμηνείας και συσσωμάτωσης τελείως διαφορετικών περιστατικών.

Με την ευκαιρία όμως, αυτή η καθαρά προσωπική παραίτηση δεν κλείνει μέσα της και κάποια πολιτικά χαρακτηριστικά που επί πλέον αναδεικνύουν το κυβερνητικό   έλλειμμα στα ζητήματα της δημόσιας υγείας και από τόσο νωρίς  αποτυπώνουν  σοβαρές και ανησυχητικές  ευθύνες;

Χαρακτηριστικά και ευθύνες που δεν θα μπορούσαν ποτέ να φανταστούν πριν τις τελευταίες εκλογές ακόμα και οι πλέον δύσπιστοι πολίτες,  ιδιαίτερα για τον τομέα της δημόσιας υγείας που τόσο συνηθίζει  να αυταρέσκεται αλλά και τραγικά να αυτοδιαψεύδεται το «σοσιαλιστικό» ΠΑΣΟΚ.

Πέρα όμως από τις όποιες αυθαίρετες προσεγγίσεις και πέρα από πολιτικές διαφορές  υπάρχει καιρός και  χώρος, αλλά και ανάγκη κρίσιμη  αυτό το πολλαπλά και πολύπλευρα βασανισμένο  δημόσιο--κοινωνικό αγαθό της υγείας  και μαζί του το πολύπαθο Πανεπιστημιακό νοσοκομείο  της Πάτρας,  να βρει κάποτε το σωστό του δρόμο  στον οποίο οι πάντες πρέπει να συνδράμουν, αφού η στήριξη, η κάθαρση  και η αναβάθμισή του  αυτονόητα  απαιτούν υπερκομματική  σύνθεση  και αποφασιστικότητα, πρωτίστως όμως κεντρική πολιτική βούληση και θέση.

Αλλιώς τα χειρότερα, που όλοι απευχόμαστε,  ίσως ακόμα μας είναι ανυποψίαστα.

Θρασύβουλος  Μαυρομμάτης

τ. πρόεδρος Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου