Η Πάτρα στις λακκούβες των επιλογών της- Δρόμοι που καταρρέουν, πολιτική που αποκαλύπτεται

Είναι πολλοί αυτοί που διατείνονται ότι η καθαριότητα θα είναι η πιο δύσκολη πίστα που θα κληθεί να περάσει ο Κώστας Πελετίδης, στις επόμενες εκλογές καθώς η βαθμολογία των επιδόσεων της δημοτικής αρχής στο συγκεκριμένο τομέα, προς το παρόν πορεύεται στα χαμηλά (πολύ χαμηλά) της βάσης, με μη εμφανή σημάδια βελτίωσης.

Τους τελευταίους μήνες ωστόσο την πρωτοκαθεδρία της καθαριότητας στη λίστα της απογοήτευσης των πολιτών, άρχισε να απειλεί η κατάσταση των δρόμων, εντός και εκτός κέντρου και μάλιστα με τρόπο ιδιαίτερα εμφατικό, καθώς μια σειρά από τρύπες που κάνουν αιφνιδίως την εμφάνισή τους, αλλά και εκτεταμένες φθορές στο οδόστρωμα, μετατρέπουν τις μετακινήσεις, ιδίως των πεζών και των δικύκλων, σε πεδίο υψηλού, αιφνιδίως εμφανιζόμενου κινδύνου (πεζοί πατούν και τα πόδια τους βυθίζονται, ρόδες Ι.Χ. μπαίνουν σε τρύπες και ακινητοποιούνται με μικρές και μεγάλες ανατροπές των οχημάτων, δίκυκλα κινδυνεύουν με πολύ σοβαρότερες συνέπειες για τους αναβάτες τους).

Είναι η πρώτη φορά που οι δρόμοι της πόλης φυλλοροούν σε τέτοιο βαθμό και σε τόση μεγάλη έκταση, και μοιραία έρχονται στη μνήμη σκηνές από τα πρώτα, κυρίως, χρόνια, της πολυετούς πλέον διακυβέρνησης του Δήμου από την Λαϊκή Συσπείρωση, όταν το πρόχειρο και χωρίς καμία  υποδομή μπάλωμα των δρόμων στα σημεία όπου το οδόστρωμα παρουσίαζε φθορές, γινόταν ακόμη και βασικό εργαλείο προεκλογικής… ρύθμισης στις γειτονιές.

Τα μπαλώματα ωστόσο, υπάρχουν για να ξεφτίζουν ξανά, και μάλιστα πολύ γρήγορα μετατρέποντας το αρχικό τραύμα των δρόμων, σε χαίνουσα πληγή.

Θα συμφωνήσουμε με το γεγονός ότι τα οδικά έργα έχουν πολύ μεγάλο κόστος όπως και θα κάνουμε αποδεκτό το επιχείρημα της δημοτικής αρχής, βάση του οποίου το ελληνικό δημόσιο έχει πολλά χρόνια να διαθέσει χρήματα σε Δήμους για έργα οδοποιίας, εστιάζοντας κυρίως σε έργα αγροτικής οδοποιίας. Αυτό ωστόσο ισχύει για τους Δήμους σε όλη τη χώρα και όχι μόνο για την Πάτρα.

Για τέτοιες ακριβώς περιπτώσεις άλλωστε υπάρχουν και τα ανταποδοτικά τέλη, τα οποία δεν αποτελούν απλώς έναν εισπρακτικό μηχανισμό, αλλά ένα εργαλείο σχεδιασμού και διασφάλισης της καθημερινότητας των πολιτών. Σε βάθος δωδεκαετίας, η δημοτική αρχή θα μπορούσε να έχει προχωρήσει σε μια στοιχειώδη πρόβλεψη και ρύθμιση για τη συστηματική συντήρηση του οδικού δικτύου, εντάσσοντάς την σε μια πιο ισορροπημένη και ρεαλιστική δημοσιονομική πολιτική.

Αντί αυτού, η εικόνα που διαμορφώθηκε είναι ότι δόθηκε μεγαλύτερη βαρύτητα σε επιλογές με έντονο επικοινωνιακό αποτύπωμα: διατήρηση τελών σε χαμηλά επίπεδα ή και στοχευμένη μη είσπραξή τους, αποφυγή μέτρων που θα μπορούσαν να προκαλέσουν πολιτικό κόστος, καθώς και δράσεις που στόχευαν περισσότερο στη δημιουργία εντυπώσεων και λιγότερο στη σταθερή κάλυψη βασικών αναγκών (πορείες, δωρεάν σουβλάκια παρουσία γνωστών λαϊκών αοιδών κλπ). Η επιλογή αυτή μπορεί να εξυπηρέτησε πρόσκαιρα την αποδοχή συγκεκριμένων ακροατηρίων, δεν φαίνεται όμως να συνέβαλε στη θωράκιση της πόλης σε ζητήματα καθημερινότητας και ασφάλειας.

Το αποτέλεσμα είναι σήμερα να αναδεικνύεται με μεγαλύτερη ένταση το έλλειμμα πρόβλεψης, μια βασική αδυναμία στον πυρήνα της δημοτικής διαχείρισης, που αφορά την έγκαιρη συντήρηση και την αποτροπή φθορών πριν αυτές εξελιχθούν σε προβλήματα επικινδυνότητας. Και όταν η καθημερινότητα (οι δρόμοι, η μετακίνηση, η ασφάλεια) υποχωρεί, τότε καμία επικοινωνιακή διαχείριση δεν μπορεί να καλύψει το κενό που δημιουργείται.

Με αυτή την έννοια, το ζήτημα παύει να είναι απλώς τεχνικό ή διαχειριστικό και μετατρέπεται σε πολιτικό. Γιατί η ιεράρχηση των προτεραιοτήτων, η επιλογή ανάμεσα στο πρόσκαιρο και το διαρκές, στο επικοινωνιακό και το ουσιαστικό, αποτυπώνει μια συγκεκριμένη πολιτική αντίληψη για το τι σημαίνει διοίκηση και ποιος είναι ο ρόλος της.