Το Εργοστάσιο, η Ξερόλακκα, οι πιέσεις, οι σιωπές και γιατί ο Γιάννης Δημαράς ανέβηκε στα… κεραμίδια

Τον ασκό του Αιόλου άνοιξε η χθεσινή σύσκεψη στο Υπουργείο Εσωτερικών για τα απορρίμματα της Πάτρας, που οδήγησε στην επεισοδιακή αποχώρηση του Γιάννη Δημαρά καταγγέλλοντας την Θεοδώρα Τζάκρη, για «πρεμούρα» στο θέμα του εργοστασίου. Επιπλέον  αναδείχτηκαν σε όλο τους το μεγαλείο οι δύο γραμμές (Μπιρμπίλη – Τζάκρη) που υπάρχουν εντός της κυβέρνησης στο θέμα του εργοστασίου απορριμμάτων της Πάτρας.

Την ίδια στιγμή ο Απόστολος Κατσιφάρας και ο Γρηγόρης Αλεξόπουλος δεν πήραν θέση στο θέμα, επιτρέποντας να αναπτυχθούν σενάρια ότι αποφεύγουν να ταυτιστούν με  την υπουργό για να μην έρθουν αντιμέτωποι με τους κατοίκους της Ξερόλακκας.

Ο Γιάννης Δημαράς από την πλευρά του, μη έχοντας κομματικά βάρη στην πλάτη του, πήρε την απόφαση της αποχώρησης από τη συνάντηση. Είναι η πρώτη φορά στη νεότερη δημοτική μας ιστορία που Δήμαρχος αποφασίζει να δείξει με τόσο έμπρακτο τρόπο τη διαφωνία του με την κυβερνητική πολιτική.

Το θέμα είναι ότι άπαξ και άνοιξε ο ασκός του Αιόλου άπαντες θα κληθούν να αναμετρηθούν με το θέμα των σκουπιδιών και οι αντιδράσεις που αναμένεται να ακολουθήσουν θα είναι έντονες.

Ο Γιάννης Δημαράς πάντως δεν φαίνεται να πήρε ελαφρά τη καρδία την απόφαση να αποχωρήσει από τη χθεσινή σύσκεψη. Υπάρχουν πολλά ανοιχτά μέτωπα προς διερεύνηση στο θέμα του εργοστασίου του Φλόκα, ενώ κάποιοι δείχνουν να αδιαφορούν επιδεικτικά για τον κίνδυνο η Πάτρα να πνιγεί στα σκουπίδια.

Όλη η ιστορία για το Εργοστάσιο

Τα πράγματα έχουν ως εξής:

Εδώ και χρόνια έχει ανατεθεί σε μια μελετητική εταιρία να διαμορφώσει τα τεύχη δημοπράτησης για την κατασκευή του έργου. Έως και τον περασμένο Νοέμβριο που έγιναν οι δημοτικές εκλογές, οι όροι που προβλέπονταν στα τεύχη δημοπράτησης αποτελούσαν εφτασφράγιστο μυστικό! Ουδέποτε είχε ενημερωθεί η τότε δημοτική αντιπολίτευση για τους όρους αυτούς. Μια χούφτα άνθρωποι γνώριζαν τους όρους και ουδείς έβγαζε μιλιά. Έγιναν οι εκλογές το Νοέμβριο, Δήμαρχος βγήκε ο Γιάννης Δημαράς και τότε το μυστικό άρχισε να αποκαλύπτεται.

Έτσι αρχίσαμε να μαθαίνουμε κάποιους από τους όρους, που έχουν ως εξής:

Πρώτον, η Πάτρα παράγει σήμερα περίπου 125.000 τόνους σκουπιδιών ετησίως. Ένας όρος για τη δημοπράτηση του εργοστασίου προβλέπει ότι η Πάτρα

υποχρεώνεται να πηγαίνει στο εργοστάσιο τουλάχιστον το 90% των σκουπιδιών που παράγει, δηλαδή 110.000 τόνους. Κι αν πηγαίνει λιγότερα σκουπίδια, υποχρεούται να πληρώνει οπωσδήποτε για 110.000 τόνους, με τιμή 67 ευρώ+ΦΠΑ ανά τόνο.

Θα αναρωτηθείτε: πως είναι δυνατόν να πηγαίνει λιγότερα σκουπίδια, θα μειωθεί η παραγωγή απορριμμάτων; Φυσικά και δεν θα παράγουμε λιγότερα σκουπίδια, αλλά αν γίνει σωστή λειτουργία της ανακύκλωσης - κάτι που αναπτύσσεται χρόνο με το χρόνο στις περισσότερες πόλεις, άρα και στην Πάτρα - τότε η ποσότητα των απορριμμάτων που πρέπει να πηγαίνουν στο εργοστάσιο μπορεί να μειωθεί μέχρι και 40%, δηλαδή να φτάσει στους 75-80.000 τόνους. Κρίμα κι άδικο δεν είναι να πληρώνουμε για 110.000 τόνους, αν κατορθώσουμε να παράγουμε 80; Και προσέξτε τη …λεπτομέρεια: το κόστος διαχείρισης καλύπτεται από τα δημοτικά τέλη, δηλαδή το πληρώνουν οι πολίτες από την τσέπη τους, δηλαδή εμείς.

Δεύτερον, στα τεύχη δημοπράτησης προβλέπεται ότι η επεξεργασία των απορριμμάτων από το εργοστάσιο θα αφήνει ένα υπόλειμμα της τάξης του 40% από το συνολικό όγκο των απορριμμάτων. Επίσης τα τεύχη δημοπράτησης προβλέπουν ότι ο εργολάβος που θα αναλάβει τη λειτουργία του εργοστασίου θα πληρώνεται για διαθέτει σωστά αυτό το υπόλειμμα. Όμως δεν υπάρχει καμία ποινική ρήτρα για το ενδεχόμενο που ο εργολάβος δεν κάνει σωστά αυτή την εργασία. Με απλά λόγια, αν αύριο ο όποιος εργολάβος, πετάει το υπόλειμμα όπου βρει, αφενός μεν θα πληρώνεται κανονικά, αφετέρου δε, δεν θα έχει καμία επίπτωση!

Τρίτον, σύμφωνα με τα τεύχη δημοπράτησης το κόστος κατασκευής του εργοστασίου ανέρχεται σε 70 εκατομμύρια ευρώ. Στους διαγωνισμούς που γίνονται στην Ελλάδα, συνήθως οι προσφορές που κατατίθενται δίνουν έκπτωση 20% επί του προϋπολογισμού. Δηλαδή, είναι λογικό και στο συγκεκριμένο έργο να δοθεί μια ανάλογη έκπτωση και συνεπώς το τελικό κόστος κατασκευής να ανέλθει σε 56 εκατομμύρια ευρώ. Όμως για το εργοστάσιο έχουν δεσμευθεί ήδη 60 εκατομμύρια ευρώ.

Ο όποιος εργολάβος λοιπόν αναλάβει το έργο θα εισπράξει τα εξής:

• 56 εκατομμύρια ευρώ για την κατασκευή, από τα οποία υπάρχει και κατασκευαστικό κέρδος.
• 300 εκατομμύρια ευρώ περίπου για τη λειτουργία του εργοστασίου επί 20 χρόνια, από τα οποία τουλάχιστον τα 30 εκατομμύρια θα είναι κέρδος.

Και όλα αυτά χωρίς να έχει βάλει ούτε ένα ευρώ.

Με απλά λόγια, θα τον πληρώσουμε για να φτιάξει μια επιχείρηση (το εργοστάσιο) την οποία στη συνέχεια θα λειτουργεί με χρήματα που θα πληρώνει ο Δήμος (ουσιαστικώς εμείς οι πολίτες που πληρώνουμε δημοτικά τέλη) για να πηγαίνει τα σκουπίδια. Έτσι, με εξασφαλισμένη την επένδυση, αλλά και την πελατεία, χωρίς να βάλω μία, γίνομαι κι εγώ επιχειρηματίας

Αυτοί είναι κάποιοι από τους όρους των τευχών δημοπράτησης, που η κ. Τζάκρη έχει την απαίτηση να τους δεχθεί ο Δήμος, χωρίς συζήτηση.

Αλλά, γιατί μάς εκπλήσσει η απαίτηση αυτή; Κάπως έτσι δεν έφτασε η χώρα, στο χάλι που βρίσκεται σήμερα;

Θα ήταν όμως πράγματι λυπηρό, απαιτήσεις και συμπεριφορές σαν της κ. Τζάκρη να βρουν υποστηρικτές στην Πάτρα, μόνον και μόνον για να κάνουν αντιπολίτευση στον Γιάννη Δημαρά. Ε, η κομματική και παραταξιακή σκοπιμότητα έχει και όρια. Και μάλιστα, όταν ακόμα και η Υπουργός Περιβάλλοντος Τίνα Μπιρμπίλη, όπως αποκάλυψε χθες ο κ. Δημαράς, κινείται σε διαφορετικό μήκος κύματος από την Υφυπουργό Τζάκρη, αναπτύσσοντας προβληματισμό για τους όρους κατασκευής του εργοστασίου. Εδώ που τα λέμε, ποιος λογικός άνθρωπος δεν θα προβληματιζόταν με όλα αυτά;

Και τι θα γίνει μέχρι να λειτουργήσει το Εργοστάσιο;

Όμως και πέραν των παραπάνω στοιχείων υπάρχει το μεγάλο ζήτημα: εν λόγω εργοστάσιο που έχει προγραμματιστεί να κατασκευαστεί στου Φλόκα, έστω κι αν εδημοπρατείτο σήμερα θα χρειάζονταν τουλάχιστον τέσσερα χρόνια για να ολοκληρωθεί.

Δηλαδή, τα σκουπίδια της Πάτρας δεν θα πήγαιναν εκεί, πριν το 2015.

Όμως η Πάτρα έχει ήδη σοβαρό πρόβλημα με τη διαχείριση των σκουπιδιών της, καθώς η Ξερόλακκα όχι μόνον έχει γεμίσει, αλλά έχει ήδη ξεπεραστεί. κατά πολύ ο όγκος απορριμμάτων που μπορούσε να δεχθεί.

Ο μοναδικός τρόπος για να δεχθεί επιπλέον σκουπίδια η Ξερόλακκα είναι να φτιαχτεί νέο κύτταρο. Μοναδική θέση που θεωρητικά θα μπορούσε να φτιαχτεί νέο κύτταρο  είναι αυτή που είχε προτείνει η δημοτική αρχή του Ανδρέα Φούρα.

Όμως, η κατασκευή εκείνου του κυττάρου είχε απορριφθεί από τον πρώην Νομάρχη Δημήτρη Κατσικόπουλο και το τότε Νομαρχιακό Συμβούλιο.

Ωστόσο, ακόμα κι αν φτιαχνόταν εκείνο το κύτταρο, δεν θα μπορούσε να είναι έτοιμο πριν από ένα χρόνο, ενώ ο χρόνος ζωής του δεν θα ξεπερνούσε τα δύο χρόνια. Δηλαδή αν ξεκινούσαν σήμερα οι διαδικασίες κατασκευής του νέου κυττάρου, θα ήταν έτοιμο το 2012 και ο χρόνος ζωής του θα ολοκληρωνόταν το 2014.

Ανακύπτουν λοιπόν τα εξής ερωτήματα:

Που θα πάνε τα σκουπίδια έως το 2012 που θα είναι έτοιμο το νέο κύτταρο;

Επίσης, που θα πάνε τα σκουπίδια από το 2014 έως το 2015, οπότε και θα αρχίσει να λειτουργεί το εργοστάσιο;

Ακόμα δηλαδή κι αν φτιαχνόταν νέο κύτταρο στη Ξερόλακκα, για δύο ολόκληρα χρόνια (2011-2012 και 2014-2015) η  Πάτρα δεν θα είχε που να πάει τα σκουπίδια.

Αυτός ο κίνδυνος όμως αφήνει παγερά αδιάφορη την Υφυπουργό Εσωτερικών κ. Τζάκρη. Η μόνη της «σκορδοκαϊλα» είναι να φτιαχτεί το εργοστάσιο και μάλιστα με τους όρους που είχαν διαμορφωθεί το Δεκέμβριο του 2010.