Back to Top
#TAGS Αιγιάλεια Κορωνοϊός Η Επόμενη Μέρα Νάσος Νασόπουλος
Αγγελίες
Μην ψάχνεις, βρες στο
THE BEST

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

/

"Έμαθα πώς είναι να μην αφήνεις σταγόνα βρόχινο νερό να πάει χαμένη" -Ένα ταξίδι, Πάτρα- Κένυα

 "Έμαθα πώς είναι να μην αφήνεις στ...
Τσίχλα Κωνσταντίνα
[email protected] , Facebook Page

Η πατρινή Χαρά Λαμπροπούλου μιλάει στο thebest.gr για την εμπειρία της

Ένα μεγάλο ταξίδι στην Κένυα έκανε η πατρινή Χαρά Λαμπροπούλου που έχει ταξιδέψει με εθελοντικές οργανώσεις σε αρκετές χώρες προκειμένου να προσφέρει βοήθεια.

Αυτή τη φορά ταξίδεψε, κάτω από την "ομπρέλα" της Sadhana Forest Kenya μίας διεθνούς μη κερδοσκοπικής οργάνωσης που δραστηριοποιείται με σκοπό να διασφαλίσει την εξασφάλιση φαγητού μέσα από ιθαγενή συστήματα “food forests’’ ή forest gardens και επίσης την εξασφάλιση νερού για τους ανθρώπους της περιοχής, τους Σαμπούρου.

Επιστρέφοντας, μίλησε στο thebest.gr για όσα είδε, για όσα έκανε, για όσα την "άγγιξαν" και που δε θα ξεχάσει ποτέ. 

Έμαθα πώς είναι να μην αφήνεις ούτε μία σταγόνα από το βρόχινο νερό να πάει χαμένη

Ποιος ήταν ο σκοπός του ταξιδιού στην Κένυα;

Αυτή τη φορά είμαστε φιλοξενούμενοι της Sadhana Forest Kenya.

Η Sadhana Forest Kenya είναι μία διεθνής μη κερδοσκοπική οργάνωση που δραστηριοποιείται με σκοπό να διασφαλίσει την εξασφάλιση φαγητού μέσα από ιθαγενή συστήματα “food forests’’ ή forest gardens και επίσης την εξασφάλιση νερού για τους ανθρώπους της περιοχής, τους Σαμπούρου. Το έργο μας είχε να κάνει με το να  βοηθήσουμε στα παραπάνω φυτεύοντας πολλά σε αριθμό δέντρα με την τεχνική “dry-planting” και φτιάχνοντας συστήματα συγκράτησης του νερού της βροχής.

(Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα για την οργάνωση και το έργο τους στην Κένυα εδώ https://sadhanaforest.org/kenya/.)

Τι ήξερες πηγαίνοντας εκεί και τι έμαθες μέχρι να επιστρέψεις;

Ήξερα ότι πάω σε μία μακρινή χώρα να κάνω δενδροφύτευση, προκειμένου να βοηθήσω σημαντικά τους κατοίκους της περιοχής. Γύρισα έχοντας μάθει τόσα πολλά για την καλλιέργεια με την μέθοδο της περμακουλτούρας Έμαθα πως είναι να μην αφήνεις ούτε μία σταγόνα από το βρόχινο νερό να πάει χαμένη, να μην πετάς ούτε ένα σπόρο, που μπορεί να σου δώσει έστω και το παραμικρό για τροφή. Έμαθα πως είναι να εκτιμάς κάθε τι στην φύση.

Σε αυτό συνέβαλε σημαντικά ένας εθελοντής από το Βερολίνο που έχει αναλάβει το project, o Kai Lime-leaf, και πιστεύω αξίζει όλοι να ρίξουμε μία ματιά στο fb «makers of permaculture», όλο και κάποια εφαρμογή της θα βρούμε να μας ταιριάζει.

Έμαθα πώς είναι να μην πετάς τίποτα από τα σκουπίδια αφού όλα μπορούν να χρησιμεύσουν με τον δικό τους τρόπο, σε κάποια άλλη μορφή τους ίσως.

Παρακολούθησα ένα σεμινάριο από μία Ινδή εθελόντρια την Harshita, πώς να φτιάχνουμε επαναχρησιμοποιούμενες σερβιέτες και πόσο σημαντικό είναι αυτό και για τον πλανήτη μας αλλά και για τις γυναίκες ειδικά, σε αυτά τα μέρη αφού τις δύσκολες ημέρες του μήνα οι γυναίκες αυτές κλείνονταν σπίτι, τα κορίτσια δεν πήγαιναν σχολείο και διάφορα άλλα.

 

Μου έκανε εντύπωση ότι τα αγόρια στα 15 τους, με μία συγκεκριμένη ιεροτελεστία της φυλής γίνονται για 15 χρόνια warriors, δεν παντρεύονται και είναι πολεμιστές. Βασική τροφή τους το αίμα ζώων με γάλα καρύδας...εξωπραγματικά για εμάς, τρόπος ζωής για αυτούς

Έχεις κάνει αντίστοιχα ταξίδια, υπήρξε κάτι διαφορετικό σε αυτό;

Κάθε τέτοιο ταξίδι έχει να σου δώσει πολλά… κάθε ταξίδι που επιλέγω έχει να μου δώσει κάτι παραπάνω, σαν να ανεβαίνω «επίπεδο» στο παιχνίδι που λέγεται ζωή. Προσφέρεις λίγο από τον χρόνο σου και παίρνεις πίσω ένα μάθημα ζωής.

Αυτό το ταξίδι ήταν ακόμα πιο δύσκολο από τα προηγούμενα στις συνθήκες της διαμονής μας.. είχε όμως καθημερινή επαφή με παιδιά, αυτά τα παιδιά που γελάνε, που τα μάτια τους πετάνε σπίθες από την θέληση που έχουν για την ζωή.

Κάθε τέτοιο ταξίδι είναι διαφορετικό, γιατί εγώ είμαι κάθε φορά διαφορετική.

Τι σε εντυπωσίασε από τον τρόπο ζωής των ανθρώπων σε αυτό το μέρος;

Η Αφρική είναι από μόνη της μαγική.  Ο ήλιος της σε φωτίζει με ελπίδα και ο ουρανός της βρέχει αγάπη. Ο τρόπος ζωής τους είναι απλός αφού τα μέσα που έχουν είναι ελάχιστα. Η φυλή των Samburu είναι σαν να ζει σε μία άλλη εποχή,  έχουν έναν δικό τους τρόπο να ζουν, να ντύνονται, να αντιμετωπίζουν την καθημερινότητα τους..

Μου έκανε εντύπωση ότι τα αγόρια στα 15 τους, με μία συγκεκριμένη ιεροτελεστία της φυλής γίνονται για 15 χρόνια warriors, δεν παντρεύονται  και είναι πολεμιστές. Βασική τροφή τους το αίμα ζώων με γάλα καρύδας, εξωπραγματικά για εμάς, τρόπος ζωής για αυτούς.

Είδα παιδιά στο Ναϊρόμπι έχουν ζήσει χρόνια στον δρόμο και την παραβατικότητα από πολύ μικρή ηλικία, όντας μέλη σε συμμορίες, αφού αυτό κάποιες φορές αυτό είναι μονόδρομος, γιατί αν είσαι μόνος το πιο πιθανό είναι να πεθάνεις

Ποια μέρη επισκέφθηκες;

Πρώτη επαφή με την Κένυα, ήταν το Ναϊρόμπι, η πρωτεύουσα. Μία πόλη που απαγορεύονται παντού το τσιγάρο και οι φωτογραφίες. Εκεί πήγαμε ένα tour με τα street boys στην down town, εκεί που μόνος σου, δεν πας. Τα παιδιά αυτά έχουν ζήσει χρόνια στον δρόμο και την παραβατικότητα από πολύ μικρή ηλικία, όντας μέλη σε συμμορίες, αφού αυτό κάποιες φορές αυτό είναι μονόδρομος, γιατί αν είσαι μόνος το πιο πιθανό είναι να πεθάνεις.

Περπατώντας τρεις ώρες μαζί τους και λέγοντας μας, ιστορίες από την ζωή τους, αναθεώρησα πολλά από όσα έχω στο μυαλό μου. Παιδιά που παίρνουν την ζωή στα χέρια τους και την φέρνουν τούμπα όταν πια έχουν πιάσει πάτο.

Την επόμενη μπήκαμε σε ένα matatoo και  μετά από 8-9 ώρες δρόμο φθάσαμε στο χωριό και στην κατασκήνωση που θα μας φιλοξενούσε, ένας τόπος με πράσινο, πολλά ζώα και έναν γαλανό ουρανό.

Πήγαμε στην Kisima, σε μία λαική αγορά.. και περάσαμε από τον Ισημερινό.Κάθε μέρος πολλές εικόνες, όμορφες αναμνήσεις…

 

 

Η έλλειψη των φαρμάκων και των γιατρών αλλά και η μεγάλη απόσταση που βρισκόταν το νοσοκομείο έβαλε σε κίνδυνο ένα παιδί που είχε σπα΄σει το χέρι του- Έπαθε σηψαιμία

Υπήρξε κάποιο περιστατικό ή συνάντηση που δυσκολεύτηκες να διαχειριστείς;

Ένα μεσημέρι έχοντας τελειώσει την δουλειά, κάνουμε μία στάση κάτω από ένα δένδρο και σαν μια μεγάλη παρέα γελάμε και σχολιάζουμε διάφορα.

Ένας ντόπιος πλησιάζει και ρωτάει αν υπάρχει γιατρός ανάμεσα μας. Είχαμε...

Πήγε μαζί του και βρέθηκε μπροστά σε ένα παιδάκι που πριν λίγες μέρες είχε σπάσει το χέρι του. Η έλλειψη των φαρμάκων και των γιατρών, και η μεγάλη απόσταση που βρισκόταν το νοσοκομείο (αφού μεταφορικό μέσο δεν υπήρχε), ήταν σημαντική… Η διάγνωση; Η σηψαιμία είχε αρχίσει..

Ο υπεύθυνος της κατασκήνωσης μας, η γιατρός, και δύο ακόμα εθελοντές, χωρίς να το σκεφτούν, πήραν το παιδί και ξεκίνησαν για το κοντινότερο νοσοκομείο και πέρασαν ώρες εκεί, μαζί με το παιδάκι παλεύοντας να αποφύγει τον ακρωτηριασμό.

Ένα περιστατικό που δεν έφυγε στιγμή από το μυαλό μου, σκεφτόμουν το εδώ, το εκεί.. παιδιά εδώ, παιδιά εκεί.. θεός εδώ, θεός εκεί.

Πώς ήταν συνύπαρξη με τους ντόπιους;

Πόσο όμορφοι άνθρωποι.. μέσα στο τίποτα, ήταν πλούσιοι από συναισθήματα με όρεξη για ζωή, ευγενικοί, πρόθυμοι να βοηθήσουν, ήρθαν και έσκαβαν μαζί μας και καταλάβαιναν ότι αυτό είναι για το δικό τους καλό, άνθρωποι φωτεινοί.

Μου φάνηκε περίεργο που είχαμε φύλακες με γεμάτα όπλα να μας προστατεύουν από τυχόν επιθέσεις κάποιας ύαινας εκεί, ή κάποιου άλλου ζώου

Ποιες είναι οι εικόνες που «χαράχτηκαν» πιο έντονα στη μνήμη σου;

Κυριακή, ημέρα εκκλησίας, όλη η κοινότητα εκεί... και η πίστη τους ακλόνητη (Παντού βλέπαμε πινακίδες, επιγραφές κλπ, για τον Θεό, στο Ναϊρόμπι στις στολές εργασίας, σε τοίχους, σε πινακίδες, στα αυτοκίνητα, παντού) Και το κήρυγμα του πάστορα στο τέλος, τέτοιο πάθος και πίστη, δεν θυμάμαι να έχω δει πάλι.

Εντυπωσιακό επίσης ήταν ότι όλο το έργο που κάνουμε, έγινε στον χώρο της εκκλησίας. Όταν ρώτησα για ποιο λόγο, μου είπαν ότι ακριβώς επειδή έχουν τόση πίστη, το γεγονός ότι αυτό θα βρίσκεται σε αυτόν τον ιερό χώρο θα τους κάνει να το προσέχουν, δεν θα το καταπατήσουν.

Ποιες ήταν οι δυσκολίες κατά την παραμονή εκεί;

Δεν νομίζω ότι είναι άξιο να αναφερθώ στα αντίσκηνα που μέναμε ή στην διατροφή μας εκεί. Θα αναφερθώ στο πόσο περίεργο μου φάνηκε, που είχαμε φύλακες με γεμάτα όπλα να μας προστατεύουν από τυχόν επιθέσεις κάποιας ύαινας ή κάποιου άλλου ζώου. Η ζέστη, η υγρασία, το φαγητό, κάθε τι είχε δυσκολία και ενδιαφέρον μαζί.

Ποιο ήταν το μεγαλύτερο «δώρο» που σου έδωσε αυτό το ταξίδι;

Τι να πρωτοπώ σε αυτήν την ερώτηση, δεν ξέρω. Μαθήματα πολλά.

Σε αυτά τα ταξίδια συνειδητοποιείς ότι χάνεται μόνο όποιος χάσει τα όνειρα του που λέει και ο φίλος μου ο Μένιος ο Σακελλαρόπουλος.

«Δώρο» είναι ο διαφορετικός τρόπος να βλέπεις και να αντιμετωπίζεις την καθημερινότητα, «δώρο» είναι η αληθινή αγάπη που εισπράττεις, «δώρο» είναι οι εικόνες που βλέπεις, «δώρο» είναι η κάθε πετρούλα που κουβαλάς και ξέρεις ότι έχει βοηθήσει κάποιον άνθρωπο. Από την στιγμή που θα κουβαλήσεις το νερό σου, καταλαβαίνεις την αξία της κάθε σταγόνας.

Και αναρωτιέμαι πάντα όταν γυρίζω αν μπορεί  ένα παιδί που ζει στο δρόμο, έχοντας το απόλυτο τίποτα, να βρει την χαρά και την αισιοδοξία, γιατί είναι τόσο δύσκολο σε εμάς που ζούμε σε καλύτερες συνθήκες να χαμογελάμε; Είναι αυτό που βλέπω κάθε φορά σε αυτά τα μέρη, πως είναι να μην περιμένεις τίποτα, και να εκτιμάς τα πάντα.

Δεν ξέρω αν στην ζωή μου έχω δώσει πολλά ή λίγα, ξέρω όμως ότι δίνω με την καρδιά μου, πιστεύω σε αυτό που λένε «να είσαι η αλλαγή που θέλεις να δεις στον κόσμο».

Να ταξιδεύεις μακριά, να ξεφεύγει το μυαλό, να βλέπεις νέους κόσμους, νέα μέρη, γιατί έτσι εξασφαλίζεις έναν όμορφο κόσμο στην ψυχή σου, που θα τον κουβαλάς πάντα μέσα σου… όσο περισσότερα ταξίδια, τόσο περισσότεροι προορισμοί, τόσο περισσότεροι γυρισμοί, κάθε φορά που γυρίζεις δεν θα είσαι ποτέ ίδιος, και αυτό είναι ΔΩΡΟ.

Κάθε ταξίδι αποτελεί μία ανάμνηση ζωής. Γιατί άραγε επιτρέπουμε στην πραγματικότητα να αλλάζει τα όνειρα μας, και δεν φροντίζουμε τα όνειρα μας να αλλάξουν την πραγματικότητα; Η ζωή μας πρέπει να περιλαμβάνει περισσότερα ΕΖΗΣΑ από ότι ΘΑ ΗΘΕΛΑ.

ΔΩΡΟ είναι και οι συνταξιδιώτες, φίλοι ζωής που πάντα κάτι θα σε ενώνει.. μια αγκαλιά, μια ματιά, μια κουβέντα που πάντα θα έχεις στην καρδιά να σου θυμίζει.

Όλα αυτά είναι δώρο, ευλογία και θησαυρός μαζι. «Με έναν ήρεμο και ευγενικό τρόπο, μπορείς να ταρακουνήσεις τον κόσμο» Μαχάτμα Γκάντι

Ειδήσεις