Σήμερα θα γινόταν 51 χρονών. Αν το γέλιο της, αυτό για το οποίο μιλούν όλοι ακόμη και σήμερα 35 χρόνια μετά, δεν είχε σταματήσει απότομα στις 23 Φεβρουαρίου του 1983. Έντεκα μέρες νωρίτερα, στις 9 το βράδυ, φεύγοντας με τον ξάδελφό της από το σπίτι του συμμαθητή τους Τάκη Παπαδόπουλου, δεν πρόλαβαν να φθάσουν ποτέ στην ντίσκο της εποχής «Rallys».

Το πάρτυ τελείωσε πολύ νωρίς. Στα 16 της μόλις χρόνια.

Γεννήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου του 1967. Κόρη του Ανδρέα και της Αθανασίας Πανταζάτου. Αδελφή της Σάντης, της Χαράς και της Μαρίας.

Έφυγε από τη ζωή από ένα …χαζό τρακάρισμα… 35 χρόνια πριν.

Κανείς δεν την ξέχασε.

Πώς να ξεχαστεί αυτό το γέλιο…

Άντα Μαυροειδή, Κωνστάτζα Φραγκοπαναγιώτη, Άρσινόη Πανταζάτου

Άντα Μαυροειδή

«Δεν δε θα μπω στη διαδικασία να ''μιλήσω'' για εσένα μέσα από περιστατικά, πάρτυ, σχολικές αναμνήσεις, εκδρομές, γέλια, ανησυχίες και μυστικά που μοιραστήκαμε.... Αυτό σίγουρα θα το κάνουν άλλοι και πιθανολογώ οι περισσότεροι.... Χαίρομαι που έστω και 34 χρόνια μετά μου δίνεται η ευκαιρία να μιλήσω για την ουσία που άφησε το πέρασμά σου στη ζωή μου... Εμείς τα λέγαμε συχνά τα χρόνια αυτά που πέρασαν. Βλέπεις ''έτυχε'' οι γήινες γειτονιές μας να είναι κοντά… Από διαφορετική θέση όμως....

Κάθε φορά που έβλεπα τη φωτογραφία σου (ξέρεις εσύ...αυτή που παίζεις πιάνο με το τσάρλεστον φόρεμα) ...να ξεθωριάζει με το πέρασμα του χρόνου και τα σημάδια των συνθηκών του καιρού...ένιωθα θυμό!!!!!!!!!!!!!

Άκου λοιπόν φιλενάδα...

Ξέρω πολύ καλά πως με βλέπεις και γελάς...σκέφτεσαι πως ίσως κάτι δεν πάει καλά με εμένα...Δεν προλάβαμε όμως να μιλήσουμε ποτέ σοβαρά γιατί βιάστηκες... Προσπάθησε όμως να με ανεχτείς για λίγο και σταμάτα να γελάς...

Τελικά η ζωή δεν είναι μόνο χαρές και γέλια όπως νομίζαμε τότε...Δεν είναι αυτό που ''ευτυχώς'' μόνο πρόλαβες να ζήσεις...

Τελικά δε με έκανες καθόλου χαρούμενη με την τελευταία ''αταξία'' σου. Δεν γέλασα καθόλου… Απορώ μαζί σου.. Πώς μπορείς να συνεχίζεις να γελάς;

Η απώλεια ξέρεις είναι πολύ σημαντική κατάσταση. Πρώτα για τους γονείς. Δεν ξεπερνιέται ποτέ. Για μένα ήσουν η πρώτη απώλεια στη ζωή μου και με έμαθες πώς να αντιμετωπίσω τις υπόλοιπες που ήρθαν αργότερα. Θυμάμαι πως μερικούς μήνες μετά από εσένα ''έφυγε'' η γιαγιά μου. Με μεγάλωνε 16 συνεχόμενα χρόνια...

Δεν μπόρεσα να βγάλω ούτε ένα δάκρυ...τα είχες πάρει όλα εσύ...

Με έμαθες πώς να αντιμετωπίζω με περισσότερη κατανόηση τις ανησυχίες των γονιών μου. Να δικαιολογώ τις αγωνίες τους... Έφερνα πάντα αυτή τη ''φατσούλα'' στη μνήμη μου και πάντα μου δημιουργούσε αισιοδοξία.

Δεν ξεχνώ ποτέ τους γονείς σου... Θυμάμαι πως τους απέφευγα ακόμα και τυχαία στο δρόμο. Εξαφανιζόμουν...

Τώρα στα 50 μας ντρέπομαι ειλικρινά ...αλλά νόμιζα πως μόνο κακό τους προκαλούσα... Έκλαιγαν ασταμάτητα μόλις έβλεπαν κάποια από εμάς τις ''κολλητές'' σου.. Η Σάντη έχασε τη γη κάτω από τα πόδια της. Ήταν η ηχώ σου. Πάντα της λείπεις.

Έχω όμως και ευχάριστα...

Τα δίδυμα, αυτά που εσύ μεγάλωσες ως 3 χρονών, τα δίδυμα που όπως έλεγες ''μπέρδευες'' όταν τα τάιζες και κάποιες φορές τάιζες την ίδια 2 φορές. Η Χαρούλα (η σοβαρή όπως έλεγες) και η Μαρία (η πιο τσαχπίνα) ήταν όλη σου η ζωή και πάντα το έλεγες... Για την πορεία τους γνωρίζεις καλυτέρα από εμένα. Άλλωστε είμαι σίγουρη πως ''έβαλες'' το χεράκι σου...τις βλέπεις και γελάς με ικανοποίηση. Άρα σίγουρα γνωρίζεις πολύ καλά πως σε αυτές δε λείπεις απλά. Σε ψάχνουν συνεχώς μέσα από μνήμες, φίλους, συμμαθητές, μέσα από φωτογραφίες, αντικείμενα. Μέσα από την ''όση ζωή'' πρόλαβες να αφήσεις πίσω σου στη μνήμη τους και στην καρδιά τους. Μια φιγούρα σαν από όνειρο. Στην ψυχή τους όμως;

Προσπάθησε λοιπόν να τους γεμίσεις αυτό το κενό. Συνέχισε να ''υπάρχεις'' γύρω τους όπως τοοοοοσα χρόνια ξέρεις τόσο καλά να κάνεις. Άνοιξε τις πόρτες για να σε μάθουν περισσότερο. Να καταλάβουν γιατί ''βιάστηκες'' και να τους εξηγήσεις πως αν ήσουν δίπλα τους όλα θα ήταν το ίδιο ακριβώς. Γιατί πολύ απλά εσύ ξέρεις πολύ καλά πως ''φεύγουν'' ουσιαστικά μόνο όσοι ξεχνιούνταν. Και εσύ φιλενάδα δεν είσαι και δε θα είσαι ποτέ μέσα σε αυτούς...

Σε ευχαριστώ που υπάρχεις ακόμα. Σε ευχαριστώ που μου δίνεις δείγματα για το ότι υπάρχεις. Και σταμάτα επιτέλους να γελάς...!!!!!!!!!!!!!! με εκνευρίζεις....

Σε αγαπώ πάντα.... Άντα"

Με την Κωνστάντζα Φραγκοπαναγιώτη

Κωνστάντζα Φραγκοπαναγιώτη

"Το γλυκό σου χαμόγελο, το ζεστό σου βλέμμα, ο αυθορμητισμός και η ζωντάνια σου, έρχονται στο νου κάθε φορά που σκέφτομαι τα χρόνια της εφηβείας. Γι αυτό και σε θυμάμαι πάντα με χαρά. Είσαι κομμάτι του παζλ της ζωής μου, σε ευχαριστώ…"

Στις σκάλες του Αρσακείου με συμμαθήτριες (δεύτερη από το τέλος)

Νατάσα Μπιλάλη

«Η Άρση των παιδικών μας χρόνων. Η Άρση που ήταν πάντα γελαστή και γεμάτη ζωντάνια. Μαζί της μοιραστήκαμε όλα εκείνα τα όμορφα σχολικά πρωινά, που θεωρούσαμε απόλυτα ανιαρά τότε, αλλά και τα διαλείμματα παίζοντας λαστιχάκι και μέλισσα κοφτή στους μακριούς διαδρόμους του Αρσακείου. Για να ήταν όμως η ομάδα δυνατή έπρεπε να έχει τους καλούς παίχτες. 
-Εμείς πήραμε την Άρση, θα τις κερδίσουμε… άκουγες.
Τελειώνοντας το γυμνάσιο, το γλυκό ψηλόλιγνο κορίτσι άλλαξε σχολείο. Πήγε με μια παρέα άλλες συμμαθήτριες στο Πρότυπο το Κλασσικό.
Η εφηβεία είχε αρχίσει να εισβάλλει πια έντονα στις ζωές μας και μας έκανε πιο ανήσυχες και διψασμένες για ζωή. Τα βράδια είχαν αρχίσει να γίνονται πηγή χαράς για όλους μας. Μια τέτοια όμορφη και ανέμελη βραδιά το κορίτσι μας, η φίλη μας, η συμμαθήτριά μας, η Άρση μας φτερούγισε μακριά μας και όλες εμείς οι παιδικές της φίλες ξαφνικά βιώσαμε ένα συναίσθημα που μας έδειξε μια άλλη πλευρά της ζωής. Αυτήν της απώλειας.
Όταν μου ζήτησε η Χαρά, η αδελφή της Άρσης, να γράψω κάτι γι’ αυτήν θυμήθηκα κάτι πολύ αστείο και παιδικό. Νομίζω πηγαίναμε στην Β’ Γυμνασίου και όλες κάναμε σαν τρελές για την ταινία «Γαλάζια Λίμνη». Αποφασίσαμε λοιπόν κάποια μέρα σε ένα κενό από το μάθημα να κάνουμε αναπαράσταση της ταινίας.

Οι ρόλοι μοιράστηκαν ως εξής: η Χριστιάνα Παναγιωτοπούλου έκανε την Μπρουκ Σηλντς, εγώ έκανα τον Κρις Άτκινς και η Άρση αποφασίσαμε να κάνει το μωρό μας. Δεν ξέρω πώς να σας μεταφέρω το αστείο αυτής της σκηνής αλλά κλαίγαμε από τα γέλια και το μωρό αφού γεννήθηκε, του δίναμε χαστουκάκια για να πάρει αναπνοές και τότε η Άρση άρχισε να κλαίει δυνατά.
Αυτές οι όμορφες στιγμές γέλιου θα μου θυμίζουν πάντα την Άρση. Την Άρση που έμεινε μικρή και παιδική στη μνήμη μου χωρίς να αλλοιωθεί ποτέ από τη φθορά που ο χρόνος φέρνει σε όλους εμάς".

Σε σχολική εκδρομή η Αρσινόη (όρθια δεξιά) και δίπλα της η Άντα Μαυροειδή. Καθιστοί : Ανθούλα Μέντη, Νατάσα Μπιλάλη, Κωνστάτζα Φραγκοπαναγιώτη

Αλεξάνδρα Π. Φραίμη-Καραπάνου

«Συχνά, το Μεγάλο Σχολείο που είχα την τύχη να φοιτήσω, το Πρότυπον Ελληνικόν Κλασσικόν Λύκειον Πατρών, έχει γίνει αφορμή να ανασύρω μνήμες και γεγονότα που έζησα σε αυτό και σημάδεψαν ή καθόρισαν τη ζωή μου.
Μνήμες όμορφες, μνήμες διδακτικές, στιγμές άβολες, αστείες, συνταρακτικές...
Στιγμές στριμωγμένες στους Λαβυρίνθους των αναμνήσεων και της ελαφριάς σκόνης που καλύπτει αναπόφευκτα τα πάντα στο πέρασμα των χρόνων...
Ένα από τα τραγικότερα συμβάντα που ζήσαμε όσοι φοιτούσαμε στις τάξεις του Προτύπου Κλασσικού Σχολείου Πατρών, ήταν και το τραγικό ατύχημα που συνέβη στη συμμαθήτριά μας, την Αρσινόη Ανδρέα Πανταζάτου... 
Ένα ατύχημα μοιραίο, που στοίχησε τη ζωή σε ένα πλάσμα χαρούμενο, ένα πνεύμα ανήσυχο...
Με έντονη προσωπικότητα και ισχυρή θέληση και επιμονή...
Με στιγμές αστείρευτου χιούμορ... 
Λάτρης της φάρσας και της κωμικής πλευράς των πραγμάτων...
Ένας ατίθασος χαρακτήρας, με εμφανή τα ερωτηματικά στο βλέμμα της... 
Είχε αναζητήσεις και δίψα για ζωή...
Ανέβαινε το δικό της ανηφορικό δρόμο και ήθελε λες, να προλάβει να ζήσει όσο πιο πολλά μπορούσε... Όμορφα, δύσκολα, σύνθετα, απλά, πιο μπροστά από την ήδη μικρή ηλικία της...
Μετά από σύντομο, αλλά μαρτυρικό διάστημα νοσηλείας κατέληξε, κάνοντας τους συμμαθητές να βιώσουν ένα βαθύ πένθος για το γελαστό κορίτσι που πρόωρα άφησε τη θέση στο θρανίο κενή και την καρδιά μας κομματιασμένη... 
Ήταν τέλη Φλεβάρη του 1983... Μια κρύα ημέρα του χειμώνα, όπου όλοι οι συμμαθητές κρατώντας από ένα λευκό τριαντάφυλλο στο χέρι, αποχαιρετούσαν το γελαστό κορίτσι και ένα κομμάτι της αθώας πλευράς της παιδικότητάς μας, μαζί...
Κανένα κενό στη ζωή όμως, δεν αφήνεται δίχως κάπως, να αναπληρώνεται... Κάπως να μετριάζεται ο πόνος του χαμού και της απώλειας...
Το 1980, τρία χρόνια πριν το τραγικό συμβάν, είχαν ήδη γεννηθεί οι δύο δίδυμες αδελφές της Αρσινόης...
Το κορίτσι «χαρά του θεού», 
άφησε πίσω της,
τη Χαρά και τη Μαρία...
Και ασφαλώς την μεγαλύτερη των διδύμων, Σάντυ...
Αυτή η ανώτερη δύναμη πάνωθέν μας, 
εξακολουθεί και θα εξακολουθεί, 
«τα πάντα εν σοφία να ποιεί...»

In memoriam Αρσινόης Αν. Πανταζάτου,
Αλεξάνδρα Π. Φραίμη-Καραπάνου,
Δεκέμβριος 2017

Η Αρσινόη ανάμεσα στην Κωνστάτζα Φραγκοπαναγιώτη και την Ελτίνα Σπυροπούλου

Δήμητρα (Μίτση) Ροδοπούλου

"Ένα κορίτσι ορισμός της χαράς! Πάντα με το χαμόγελο, με πολύ θετική ενέργεια, μέσα στα γέλια και τα πειράγματα!¨Έτσι θυμάμαι την Άρση μας, που ποτέ δεν ξεχνώ και εισβάλλει στην σκέψη μου κατά καιρούς, σε ανύποπτες στιγμές.

Ήταν ένα όμορφο, έξυπνο, ταλαντούχο πλάσμα!! Γρήγορη, εύστροφη με το χαμόγελο πάντα στα χείλη, κοινωνική, ζωηρή με αστείρευτη ενέργεια. Αθλητικός τύπος με υπέροχο κορμί. 'Έτρεχε πολύ γρήγορα. Θυμάμαι παραβγαίναμε στο τρέξιμο και πάντα κέρδιζε τα άλλα κορίτσια. Είχαμε κάνει κι έναν αγώνα μαζί, τερματίσαμε με μικρή διαφορά. Ήταν πάντα πρώτη. Η κρυφή μου ελπίδα ότι θα κατάφερνα να την περάσω διαψεύστηκε. Ήμουν όμως ευχαριστημένη που έφτασα τόσο κοντά, σε ένα κορίτσι ...αέρα που βιαζόταν να ρουφήξει τη ζωή και σαν αέρας έφυγε νωρίς ... Είμαι πολύ συγκινημένη που ζει στις καρδιές των παλιών της συμμαθητριών".

Με αγάπη

η συμμαθήτριά της, Μίτση

Η Άρση με την Ελτίνα Σπυροπούλου Πίσω διακρίνεται η φίλη της Άντα Μαυροειδή

Ελτίνα Σπυροπούλου

"Η δροσιά της νιότης και η καλοσύνη της ψυχής, είναι οι δυο κυρίαρχες σκέψεις που βγαίνουν από το μυαλό μου όταν σκέφτομαι την Άρση, την πρώτη καλύτερή μου φίλη, παιδική, όμορφη και γελαστή, την φίλη μου που με σημάδεψε, με ωρίμασε μέσα σε μια νύχτα..."

Με την Ιωάννα Σταμούλη

Ιωάννα Σταμούλη

"Αυτό που θυμάμαι πιο έντονα από την Άρση είναι το γέλιο της… Ήταν πολύ χαρούμενο πλάσμα και στο μετέδιδε. Ήταν πολύ δοτική, ό,τι είχε το μοιραζόταν και άκουγε πάντα ό,τι της εκμυστηρευόσουν χωρίς να το μεταφέρει.

Απλά αγαπούσε τις φίλες της και έδινε από την καλοσύνη της πάντα. Ήταν πολύ κοινωνική και αγαπητή. Δεν χάναμε πάρτυ, Απόκριες, εκδρομές, βόλτες.

Αγαπούσε την οικογένειά της και πιο πολύ τα δίδυμα γιατί ήταν μια ευχάριστη έκπληξη όταν γεννήθηκαν και περνούσε πολλές ώρες μαζί τους.
Θα ήθελα να μην έχει συμβεί, ό,τι συνέβη, από την άλλη είμαι τυχερή που την είχα φίλη γιατί με γέμισε μόνο με θετικά συναισθήματα γη αυτό την κρατάω στην ψυχή και στο μυαλό μου".

Με την αδερφή της Σάντη

Μαρία Σιώτου

"Πόσο δύσκολο να γράψεις, να μιλήσεις, να εκφραστείς για την πρώτη μεγάλη απώλεια της ζωής σου. Για την απώλεια ενός παιδιού, μιας φίλης, μιας σχεδόν συνομήλικης. Η παιδική ηλικία συνδέεται με το άτρωτο, το αθάνατο. Όμως…

Το χαμόγελό σου, Αρσινόη, δεν προμήνυε ποτέ την πρόωρη φυγή σου. Η λαχτάρα σου για παιχνίδι, κουβέντα, πείραγμα, σκανταλιά ήταν έντονη και έδειχνε δίψα για ζωή, δίψα για το αύριο.

Αυτό ζήλεψαν οι άγγελοι, άραγε;

Γι αυτό σε πήραν κοντά τους; Για να τους ομορφαίνεις την ζωή, για να τους φωτίζεις με το ξανθό μαλλί σου; Για να τους πειράζεις και να γελάς;

Μήπως ήθελες να φροντίζεις όλους τους αγαπημένους από ψηλά, να είσαι εσύ ο φύλακας άγγελος;

Έτσι το νιώθω, έτσι πάντα συνέχιζες να είσαι στις ζωές μας. Σημάδεψες τις ψυχές όλων όσων σε γνώρισαν, σημάδεψες αποφάσεις μας, σημάδεψες την μνήμη μας... Μνήμη, εικόνες από ατελείωτα μεσημέρια με παιχνίδια και γέλια…

Τέσσερα κορίτσια κάνουν φασαρία και ονειρεύονται. Τρία κορίτσια σε θυμούνται και δυο μικρές αδερφές σε αναζητούν…

Είσαι εδώ μικρή μου ή ήταν η ιδέα μου;

Με την αδελφή της Σάντη, μαθήτριες στην Αθήνα, πριν επιστρέψουν οικογενειακώς στην Πάτρα

Ιάσωνας Φωτήλας

"Υπάρχουν στιγμές στη ζωή μας που μας σημαδεύουν. Τέτοια ήταν η απώλεια της αγαπημένης μου φίλης Αρσινόης, της κοπέλας με το αστραφτερό χαμόγελο. Έφυγε από κοντά μας πάνω στο άνθος της ηλικίας της. Εξαιρετική μαθήτρια, καταπληκτικός άνθρωπος, σε κέρδιζε με την πρώτη επαφή. Το χαμόγελό της μοίραζε αισιοδοξία. Αστείρευτη η καλοσύνη της. Απορούσαμε, θυμάμαι, όλοι. Γιατί η Άρση; Γιατί να συμβεί αυτό στο καλύτερο παιδί του Κλασσικού; Γιατί Θεέ μου;;; Ξέρω πάντως ότι όταν κάποια στιγμή θα την ανταμώσουμε, πάλι αυτό το τεράστιο χαμόγελο θα έχει! Θα έχει και πάλι δίπλα της την παλιοπαρέα της! Καλή αντάμωση Άρση".

Το γελαστό παιδί

Κωνσταντίνος Φλαμής

Χορέψαμε μαζί εκείνον τον τελευταίο χορό. Στο πάρτι του Τάκη Παπαδόπουλου στα Ψηλαλώνια. Το nice 'n sleazy των Stranglers. "Πάω" μου είπες. "Φεύγω. Πάω στην Rallis". Σε φίλησα στο μάγουλο

Να ξέρεις ότι αυτή η εικόνα μας συνοδεύει. Ο θάνατος δεν δείχνει έλεος. Μπαίνει στο σπίτι σου και παίρνει την αδελφή σου, τον αδελφό, τον πατέρα τη μάνα. Και σε πήρε και εσένα. Οσα χρόνια κι αν περάσουν η εικόνα σου έρχεται κάθε φορά που ακούω το nice 'n sleazy.

Κάθε φορά που σκέπτομαι τις δίδυμες που κρατούσα αγκαλιά στην Πλατεία Αγίας Λαύρας μία από τις ημέρες που ήσουν στο Νοσοκομείο. Κάθε φορά που τις βλέπω σήμερα μεγαλωμένες και με παιδιά.

Σε σχολική εκδρομή

Θανάσης Καφέζας

"Ήταν Κυριακή πρωί, όταν χτύπησε το τηλέφωνο. Τα νέα δυσάρεστα. Η Άρση, είχε τραυματιστεί σε τροχαίο ατύχημα και κινδύνευε η ζωή της. Το δυσάρεστο γεγονός διαδόθηκε αστραπιαία στην Πάτρα. Όλοι οι φίλοι της μαζευτήκαμε και φύγαμε κατευθείαν για το Νοσοκομείο. Ήμασταν όλοι αποσβολωμένοι. Η στενοχώρια μας φανερή. Ούτε λέξη δεν μπορούσαμε να αρθρώσουμε. Το χαμογελαστό κορίτσι έδινε τη σοβαρότερη μάχη για τη ζωή της. Το προηγούμενο βράδυ ήμασταν όλοι μαζί στο πάρτυ γενεθλίων του Τάκη και διασκεδάζαμε. Δεν μπορούσαμε να χωνέψουμε με τίποτα, ότι τα γέλια μας θα μετατρέπονταν μέσα σε λίγες ώρες σε δάκρυα.

Η Άρση έδινε τη μάχη για πολλές ημέρες. Ημέρες τεράστιας αγωνίας και θλίψης. Ημέρες που μέχρι και οι καθηγητές μας φαινόταν ξεκάθαρα, ότι δεν είχαν διάθεση να κάνουν μάθημα. Όλων το μυαλό δεν μπορούσε να ξεφύγει από το κορίτσι με το αστείρευτο κέφι. Αμέτρητα «γιατί» μας συνόδευαν στην καθημερινότητά μας. Τελικά η φίλη μας δεν τα κατάφερε. Έχασε την άνιση μάχη και μαζί της χάσαμε κι εμείς το διαμάντι της τάξης μας. Η θέση της παρέμεινε κενή στην τάξη. Ποτέ δεν αναπληρώθηκε. Κάθε μέρα βάζαμε δακρυσμένοι στο θρανίο της λουλούδια. Δεν το κάναμε τυχαία. Μας θύμιζαν το λουλούδι που χάσαμε. Είμαι σίγουρος, ότι αν υπήρχε λουλούδι με χαμόγελο θα το ονόμαζαν Άρση. Δε θα σε ξεχάσω ποτέ φίλη μου!"

Μαθήτρια

Νίκος Σύφαντος

"Λένε ότι αν θυμάσαι έναν άνθρωπο που έχει φύγει νοιώθει γαλήνια εκεί που βρίσκεται.

Όμως όσο περισσότερο τον θυμάσαι φτάνεις πολύ κοντά του. Και όσο πιο πολύ πλησιάζεις, η αίσθηση ανατρέπεται και νιώθεις πως είναι σαν να μην έφυγε ποτέ.

Και αν δεν έφυγε; Πού βρίσκεται και πόσο κοντά; Υπάρχουν αποστάσεις που η φυσική ύλη μπορεί να τις μετρήσει; Όχι, αλλά υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να ξεπεράσουν την ύλη και να νοιώθουν ότι κοιμούνται και ξυπνούν δίπλα σε κείνον που υλικά έχει φύγει.

Η Αρσινόη Πανταζάτου, η φίλη μας η Αρση, όπως όλοι την φωνάζαμε τότε στα χρόνια της πρώτης μας νιότης, έχει ήδη θέση στην κατηγορία που περιέγραψα πιο πριν. Όχι απλά γιατί την θυμόμαστε όλοι εμείς που ζήσαμε μαζί της κι ας πέρασαν 34 χρόνια από τότε που «έφυγε», αλλά γιατί η θύμησή της είναι διαρκής στις καρδιές των δικών της ανθρώπων.

Και το ίδιο συναίσθημα φούντωσε ακόμη περισσότερο και για εμάς όταν μας ζητήθηκε να την (ξανα)θυμηθούμε και να γράψουμε μερικά λόγια για την μνήμη της. Να θυμηθούμε την παρέα της, την παρέα μας, τις ανησυχίες της και τις ανησυχίες μας και τους κοινούς τόπους μέσα από τους οποίους πέρασαν τα σύνολα της εφηβείας μας.

Ήταν ξεχωριστή η προσωπικότητα της Άρσης. Ένα κράμα αγάπης και στήριξης για την φίλη και τον φίλο, ένας άνθρωπος που σε κέρδιζε προσφέροντας αληθινό συναίσθημα.

Ένα κορίτσι με αρχές αλλά και ένας άνθρωπος με ξεχωριστή στόφα. Με αναζητήσεις και ενδιαφέροντα που σε παρέσερναν και σε έφερναν ακόμη πιο κοντά της. Γι αυτό και ξεχώριζε. Τόσο από τις ανησυχίες της, όσο και από τον τρόπο που σε προσέγγιζε και τις μοιραζόταν μαζί σου.

Άλλες τότε οι εποχές. Αγνές οι φιλίες, ανθρώπινη η επαφή, άγνωστοι οι κόσμοι του διαδικτύου και της απρόσωπης επικοινωνίας. Γι’ αυτό και οι φίλοι ήσαν αληθινοί, τα πειράγματα τίμια και οι ζωές μας γεμάτες.

Από το προαύλιο του Γενικού και του Κλασσικού Προτύπου Λυκείου, μέχρι τους φιλόξενους χώρους των λιγοστών τότε στεκιών της πόλης που συχνάζαμε.

Η Άρση, δεν άφηνε τίποτα «να πέσει κάτω».

Σαν εκείνη τη βραδιά σ’ ένα πάρτι που μου άρπαξε το ποτήρι με την βότκα από το τραπέζι. Αισθάνθηκα άσχημα. Το χαρτζιλίκι δεν έφτανε για δεύτερο ποτό, αλλά η απάντησή της ήρθε γρήγορα: «Από εδώ δεν πίνεις, έπεσε στάχτη από τσιγάρο» Και πριν καλά καλά τελειώσει τη φράση της, είχε φροντίσει να σερβιριστεί άλλο ποτό.

Σαν την άλλη βραδιά, τότε που με καθοδηγούσε με τα μάτια για να διατηρήσω την νεανική αξιοπρέπειά μου απέναντι σε μία από τις πρώτες ερωτικές απογοητεύσεις.

Σαν τότε και τότε και τότε…

Δεν φτάνουν οι λέξεις. Από όσα όμως και να θυμηθώ, τίποτε δεν μου φέρνει λύπη στο νου. Εκτός από εκείνη τη νύχτα του Φλεβάρη, την οποία διέγραψα. Το ξέρω ότι το γεγονός δεν ξεγράφεται. Το χαρτί «έγραψε», οι καρδιές «σκίστηκαν», αλλά τα «μελάνια» της ψυχής μας έγραψαν ανεξίτηλα το όνομά της. ΑΡΣΙΝΟΗ"

Σε εφηβικό πάρτυ, με το ροζ φόρεμα.

ΟΙ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ ΤΗΣ

«Ένα κορίτσι με το παράξενο όνομα Αρσινόη»

"Ψάχνω στα κιτάπια μου, στους σχολικούς μου καταλόγους με τις βαθμολογίες τους, ανάμεσα στις αναμνηστικές φωτογραφίες από εκδρομές, γραπτά και εκθέσεις παλιών μου μαθητών να βρω το όνομά της. Πουθενά. Κανονικά θα έπρεπε να είναι εδώ: Μετά τον Οικονόμου Γρηγόρη του Βασιλείου και την Παναγιωταρά Ξένη του Χρίστου· πριν τους τρεις Παπαδόπουλους (τον Ανδρέα του Πλουτάρχου, τον Παναγιώτη του Λεωνίδα και την Κατερίνα του Γεωργίου). Σ’ α?