Το Success Story της Αριστεράς είναι η υλική ενίσχυση των δυνάμεων της εργασίας

Η δεύτερη αξιολόγηση έκλεισε και λέγεται από ορισμένους ότι  η ελληνική κοινωνία θα μπει σιγά σιγά σε ρυθμούς "κανονικότητας". Επειδή ποτέ μου δεν κατάλαβα τι ορίζεται ως κανονικότητα στην εκάστοτε χρονική συγκυρία, η  κανονικότητα τα τελευταία μνημονιακά χρόνια είναι αδιαμφισβήτητα μια συνθήκη ιδιαίτερα δυσάρεστη και βίαιη για την πλειοψηφία του ελληνικού λαού.

Για να διατυπωθεί λοιπόν ορθότερα, σε περίοδο κανονικότητας μπαίνει η κυβέρνηση και όχι η ελληνική κοινωνία. Σε μια χώρα με 23% ανεργία και την συντριπτική πλειοψηφία των μικρομεσαίων υπερχρεωμένους, βρισκόμαστε σε συνεχή ανωμαλία. Στην προκειμένη περίπτωση λοιπόν κανονικότητα σημαίνει κερδισμένος πολιτικός χρόνος για την κυβέρνηση, απαλλαγμένος από συνεχείς διαπραγματεύσεις, εκβιασμούς και ανοιχτά μέτωπα.

Το αποτέλεσμα της δεύτερης αξιολόγησης συνεχίζει να αντανακλά τον συσχετισμό δύναμης σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο. Μια συμφωνία με αμοιβαίες υποχωρήσεις μεταξύ της  ελληνικής κυβέρνησης και των δανειστών, που παρά την μηδενική δημοσιονομική επιβάρυνση θα πλήξει αναμφίβολα αυτούς που χρόνια τώρα πληρώνουν αποκλειστικά  χρέη που δεν δημιούργησαν. Τα αντίμετρα σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις φαίνεται ότι θα ενεργοποιηθούν, την τελική αποτίμηση της συμφωνίας θα την κάνει ωστόσο ο ελληνικός λαός κοιτώντας απλά την τσέπη του.

Είναι δεδομένο πως δεν χρειάζεται να οικοδομήσει η κυβέρνηση της Αριστεράς κανένα αφήγημα τύπου success story ακόμα και αν καταφέρει να διευθετήσει το χρέος και να ενταχθεί στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ. Οι δείκτες, οι αριθμοί και οι τεχνοκρατικοί όροι έρχονται πολύ συχνά σε αναντιστοιχία με την πραγματικότητα που βιώνουν οι άνθρωποι και ορθώς τους δημιουργούν μια αποστροφή. Η Κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου κατέρρευσε μέσα στο ίδιο της το αφήγημα, ακριβώς επειδή αυτό το αφήγημα δεν χωρούσε κανέναν άλλον πέρα από τους χαρτογιακάδες των Βρυξελλών και του ΣΕΒ.

Η Κυβέρνηση τώρα θα κριθεί πολύ πιο αυστηρά από τον ελληνικό λαό. Πρέπει όμως να κριθεί πολύ πιο αυστηρά και από τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό που οφείλει να κάνει από αύριο η κυβέρνηση της Αριστεράς είναι να αποδείξει ότι υπάρχουν ακόμα και σε αυτό το ασφυκτικό πλαίσιο επιτήρησης, ξεκάθαρες διαχωριστικές μεταξύ Αριστεράς και νεοφιλελευθερισμού. Δυο πράγματα χρειάζονται λοιπόν. Ένα νέο ύφος εξουσίας και μια παραγωγική ανασυγκρότηση που θα βασίζεται κυρίαρχα στην αναδιανομή πλούτου αλλά και στην οργανωμένη και αποτελεσματική επίθεση στις δυνάμεις του κεφαλαίου.

Το ύψος του αφορολόγητου της βουλευτικής αποζημίωσης πρέπει να πάει εχθές ακριβώς εκεί που είναι για όλους τους υπόλοιπους πολίτες. Η βουλευτική σύνταξη καθώς και η βουλευτική αποζημίωση πρέπει να μειωθούν εχθές σε επίπεδα που δεν θα προκαλούν το κοινό αίσθημα περί δικαίου σφυρηλατώντας την αντίληψη της ύπαρξης μιας πολιτικής νομενκλατούρας  και της απαξίωσης της πολιτικής στο σύνολο της. Η μείωση των οικονομικών απολαβών και των προνομίων του πολιτικού συστήματος δεν είναι ένα λαϊκίστικο αίτημα κενό πολιτικού περιεχομένου. Πρόκειται για μια βαθιά πολιτική πράξη η οποία μπορεί να παράξει υλικό αποτέλεσμα για την ελληνική κοινωνία.  Και  10 εκατομμύρια ευρώ ετησίως να εξοικονομηθούν μπορούν να δημιουργήσουν 1.000 νέες σταθερές και αξιοπρεπώς αμειβόμενες θέσεις εργασίας που θα καλύψουν κενά σε νοσοκομεία αλλά και ελεγκτικές αρχές όπως το ΣΕΠΕ.

Νέο ύφος εξουσίας ασκείται ωστόσο και με τις θεσμικές εκείνες αλλαγές που με αφετηρία την αναθεώρηση του Συντάγματος και την μεταρρύθμιση στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, θα μειώνουν αφενός την απόσταση των πολιτών από το πολιτικό σύστημα με ότι αυτό συνεπάγεται και αφετέρου θα ενισχύουν τις μορφές άμεσης δημοκρατίας και συμμετοχής των πολιτών στην παραγωγή πολιτικής. Πρόκειται για αυτό που σχηματικά έλεγε ο ΣΥΡΙΖΑ από τον Ιανουάριο του 15’ "να επιστρέψουμε την εξουσία σε αυτούς που μας την έδωσαν".

Η παραγωγική ανασυγκρότηση πρέπει να έχει αναμφίβολα την κατεύθυνση της αναδιανομής του πλούτου. Η επιτροπεία και ο συσχετισμός δύναμης μπορεί να είναι απαγορευτικές για τη θεσμική κατοχύρωση της αλλαγής των παραγωγικών σχέσεων, αφού φαντάζει αδύνατον για την ώρα να νομοθετηθούν μια σειρά φιλεργατικών μέτρων που θα ενισχύουν την θέση των εργαζομένων στην παραγωγική διαδικασία, υπάρχουν ωστόσο εναλλακτικές διέξοδοι για αυτές τις πρωτοβουλίες. Η κυβέρνηση εκκινώντας από την επαρκή στελέχωση των ελεγκτικών μηχανισμών οφείλει να ξεκινήσει άμεσα ένα "κυνηγητό άνευ προηγουμένου" στην αδήλωτη ή υποδηλωμένη εργασία και στην όποια μορφή εργοδοτικής αυθαιρεσίας εν γένει, ενισχύοντας έτσι τα κατοχυρωμένα δικαιώματα των εργαζομένων που τίθενται υπό διακύβευση και γεμίζοντας τα ασφαλιστικά και δημόσια ταμεία με τα  υπερκέρδη της εργοδοσίας .

Χρειάζεται ένα ολοκληρωμένο σχέδιο επίθεσης στις δυνάμεις του κεφαλαίου προς όφελος  των δυνάμεων της εργασίας που παρά τους μνημονιακούς περιορισμούς θα παράγει υλικά αποτελέσματα. Πρόκειται για ένα σχέδιο που πέρα από οργάνωση και πολιτική βούληση δεν προϋποθέτει τίποτα περισσότερο. Εκεί θα κριθεί λοιπόν από εδώ και στο εξής η επιτυχία και το όποιο success story της κυβέρνησης της Αριστεράς. Στην συνεχώς μειούμενη ανεργία αλλά και στην συνεχώς αυξανόμενη συμμετοχή των εργαζομένων στην ανάπτυξη και τα κέρδη των επιχειρήσεων.

Y.Γ Η φωτογραφία είναι από τις 11 Μαϊου του 2015 τη μέρα που οι απολυμένες καθαρίστριες του Υπουργείου Οικονομικών, γιόρταζαν την επιστροφή στη δουλειά τους. Ένα μικρό success story από έναν μεγάλο και σπουδαίο αγώνα που δικαιώθηκε δυο χρόνια πριν.