"Να ακολουθηθεί ένας δρόμος που θα καταλήξει σε μια αμοιβαία επωφελή με τους θεσμούς συμφωνία"

Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ήταν ένα ηχηρό ΟΧΙ. Κατά τη γνώμη μου θετικές εξελίξεις θα μπορούσαμε να έχουμε μόνο με ένα ηχηρό ΟΧΙ ή ένα ηχηρό ΝΑΙ.

Η μικρή διαφορά που έδειχναν οι δημοσκοπήσεις της περασμένης εβδομάδας, αν έβγαιναν αληθινές θα ήταν ότι χειρότερο για ευνόητους λόγους.

Οι εξελίξεις που πυροδότησε το ΟΧΙ ήταν κατ’ αρχήν θετικές. Παραίτηση Σαμαρά, παραίτηση Βαρουφάκη και σύγκλιση του συμβουλίου των πολιτικών αρχηγών.

Άρα, με τον κο Σαμαρά βγαίνει από το πολιτικό κάδρο και ο τελευταίος παλαιάς κοπής πολιτικός, που συνέδεσε το όνομα του με τη πτώχευση της χώρας.

Με τον κο Βαρουφάκη, απομακρύνεται ένα σημείο προστριβής με τους θεσμούς, κυρίως λόγω ιδεών, συμπεριφοράς και της έλλειψης εμπιστοσύνης που απόπνεε.

Με το συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών δίνεται για πρώτη φορά μήνυμα συναίνεσης και χάραξης κοινής πολιτικής, κάτι που μετά επιτάσεως ζητούσε το ΠΟΤΑΜΙ μήνες τώρα.

Συνολικά αποτιμώντας τη σημερινή κατάσταση…και τονίζω το σημερινή, διότι είμαστε σε σημείο όπου κάθε μέρα μπορεί να φέρει εντελώς άλλα δεδομένα, ο πρωθυπουργός βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι.

Μπορεί από εδώ, να ακολουθήσει ένα δρόμο που θα καταλήξει σε μια αμοιβαία επωφελής με τους θεσμούς συμφωνία, η οποία θα περιέχει πρόνοια για το χρέος της χώρας.

Επίσης όμως, μπορεί να μας βάλει στη περιπέτεια της εξόδου από την ευρωζώνη και σε ένα μέλλον που κανείς δε μπορεί να προβλέψει.

Και από τα δύο σενάρια ο πρωθυπουργός  απέχει το ίδιο, οι περαιτέρω κινήσεις του θα δείξουν και τη κατεύθυνση.

Σε κάθε περίπτωση, θέλω να τονίσω πως η χώρα έχει πάψει να κυβερνείται από το Μάιο του 2014, όπου μετά τις ευρωεκλογές η συγκυβέρνηση άφησε τα μολύβια κάτω και σταμάτησαν οι μεταρρυθμίσεις.

Συνεχίστηκε η ακυβερνησία μέχρι το Δεκέμβριο λόγω των εκλογών και τραβάει μέχρι και σήμερα, όπου όλοι είναι σε στάση αναμονής μέχρι να γίνει ή όχι κάποια συμφωνία με τους θεσμούς (συν το χρόνο που η νέα κυβέρνηση χρειάζεται για να «πιάσει» όλα τα πόστα στο κρατικό μηχανισμό).

Κάθε μέρα που περνάει είναι εις βάρος της χώρας και επιβαρύνει και τη δημοσιονομική της κατάσταση.

Αυτό που περιγράφω, θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί, εάν είχε υιοθετηθεί η πρόταση του ΠΟΤΑΜΙΟΥ για γραμματείς και διευθυντές  που διορίζονται και αξιολογούνται ανεξάρτητα από την εκάστοτε κυβέρνηση, με αποτέλεσμα το κράτος να λειτουργεί απρόσκοπτα.

Εν ολίγοις, υπάρχει η παιδεία, η υγεία, ο πολιτισμός, το δημόσιο και ένα σωρό άλλοι τομείς που περιμένουν ένα χρόνο τώρα κάποια κυβέρνηση…. να κυβερνήσει!

Ελπίζω να λυθεί σύντομα το πολύ σοβαρό δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας, διότι παίρνει πολιτικό χρόνο εις βάρος άλλων εξίσου σημαντικών προβλημάτων που μπορεί να αποδειχθούν σε βάθος χρόνου πιο «καταστροφικά» για τη κοινωνία μας.