Εμείς ταξίδια, ποτάρες και καφέδες και οι γονείς-χορηγοί μας του... "πεταματού";

Οι προτεραιότητες και η βαρύτητα που δίνουμε σε καθεμια, ορίζουν την αξιοπρέπειά μας. 

Αναλωνόμαστε σε ποτάρες και οι γονείς μας μιζεριάζουν. Υποφέρουν για να τα φέρουν βόλτα. Για να στείλουν στα παιδιά τους λεφτά για να σπουδάσουν στην πόλη όπου πέρασαν Πανεπιστήμιο ή ΤΕΙ. Δίνουμε προτεραιότητες σε όλους και όλα τα άλλα και οι άνθρωποι στους οποίους τα χρωστάμε όλα, βουλιάζουν στη ρουτίνα και στην ανέχεια της καθημερινότητας γιατί άλλωστε είναι υποχρεωμένοι να μας ταΐζουν για πάντα. Ποιος το λέει αυτό;

Κι όμως αυτή είναι η σύγχρονη πραγματικότητα στην Ελλάδα -και του 2014- με μικρούς και μεγαλύτερους να εκτιμούν ως λογικό να τυγχάνουν χορηγίας εφαπαξ για τις αιώνιες σπουδές τους. Όπου σπουδές.. ποτάκια, καφέδες, κλπ, κλπ. Ολοι και όλα τα άλλα είναι προτεραιότητες, αλλα η μάνα μας κι ο πατέρας μας δεν είναι. Σημασία έχει να πάμε εμείς στο Bansko για Χριστούγεννα, να κλείσουμε εμείς ρεβεγιόν στο πρώτο -άντε δεύτερο- τραπέζι πίστα. Η μαμά κι ο μπαμπάς δεν έχουν ανάγκη. Ξέρουν αυτοί. Αυτοί παντρεύτηκαν, έκαναν οικογένεια, τελείωσαν! Δεν πρέπει να πάνε ένα ταξιδάκι κι αυτοί. Είναι κακό να βγουν και να χαλάσουν ενα βράδυ, τα μισά απο όσα χαλάμε εμείς σε μια μέρα!

Οταν καταλάβετε ποιες είναι οι πραγματικές αξίες στη ζωή, πόσο σπουδαίο είναι να μοιράζεσαι με ανθρώπους που πρωτίστως έχουν ρόλο και αξία στη ζωή, τότε ίσως θα έχει γίνει μια καλή αρχή. Που θα μας επιτρέπει, δικαιωματικά να χρησιμοποιούμε στο λεξιλόγιό μας την λέξη ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ!