Στον Δήμο της Πάτρας ποτέ τόσο λίγοι δεν έκαναν τόσα πολλά για τόσους πολλούς...

Η εποχή που αναλάβαμε ως δημοτική Αρχή τα ηνία της Πάτρας ήταν η δυσκολότερη που έχει κληθεί ποτέ να αναλάβει την καθοδήγηση της πόλης μια παράταξη.

Με την οικονομική κρίση να κορυφώνεται και με την έκταση του δήμου να είναι πια πολλαπλάσια, σε σύγκριση με το παρελθόν, η αντιμετώπιση ακόμη και των μικρών προβλημάτων της καθημερινότητας ήταν ένας πραγματικός Γολγοθάς. Ιδίως για έναν αντιδήμαρχο που έχει επιφορτιστεί με το μείζον έργο της διαχείρισης της καθημερινότητας.

Το καταθέτω αυτό μετά λόγου γνώσεως και μέσα από την προσωπική μου εμπειρία, βιώνοντας παράλληλα την τιτάνια προσπάθεια των λιγοστών υπαλλήλων που είχα κι έχω την τιμή να συνεργάζομαι  μαζί τους.

Τα τελευταία χρόνια ο δήμος απώλεσε σημαντικό μέρος του προσωπικού του, καθώς περίπου 500 υπάλληλοι του συνταξιοδοτήθηκαν, με τη σχετική τάση να είναι μάλιστα συνεχόμενα αυξητική.

Καθημερινά, δημοτικοί υπάλληλοι που θεμελιώνουν ή μπορούν να θεμελιώσουν συνταξιοδοτικό δικαίωμα αποχωρούν σε μια απέλπιδα προσπάθεια να περισώσουν για τους ίδιους και τις οικογένειες τους ό, τι μπορούν, εν μέσω της πολύ δύσκολης οικονομικής συγκυρίας που βιώνουμε.

Οι υπάλληλοι φεύγουν, αλλά οι ανάγκες του δήμου όχι μόνο δεν μειώνονται, αλλά αυξάνονται διαρκώς σε ένα δυσμενές περιβάλλον, το οποίο γίνεται όλο και πιο αντίξοο, και περιστασιακά, λόγω των κακών καιρικών συνθηκών.

Με μια χούφτα υπαλλήλων, που εργάζονται με αυταπάρνηση και χωρίς να πληρώνονται υπερωριακά, δώσαμε και δίνουμε μεγάλες και μικρές μάχες για να αντιμετωπίσουμε και να αμβλύνουμε τα προβλήματα της καθημερινότητας, αλλά και τις επιπτώσεις των ακραίων καιρικών φαινομένων.

Κατανοώ και συμμερίζομαι απολύτως τη φωνή διαμαρτυρίας ή και απόγνωσης των συνδημοτών μας, που ζητούν την επίλυση του προβλήματος που αντιμετωπίζουν, είτε αυτό αφορά το κλείσιμο μιας λακκούβας στο δρόμο της γειτονιάς τους είτε την απομάκρυνση ενός πεσμένου δέντρου μπροστά από το σπίτι τους.

Κοιτάζοντας τους, όμως, στα μάτια τους διαβεβαιώνω ότι η διατήρηση μιας ανεκτούς και αξιοπρεπούς εικόνας της πόλης, εν μέσω της πολύ δύσκολης οικονομικής συγκυρίας που διανύουμε, δεν ήταν καθόλου εύκολη υπόθεση με τα λιγοστά μέσα και το αποδεκατισμένο προσωπικό που έχει ο δήμος στη διάθεσή του.

Και όπου αυτό έγινε και γίνεται εφικτό, οφείλεται αποκλειστικά στην ευσυνειδησία των αποδεκατισμένων υπαλλήλων που «λιώνουν» στην κυριολεξία υπό την επίβλεψή μου καθημερινά, υπερβάλλοντας εαυτούς.

Δεν είναι υπερβολή, δεν είναι ότι έχω πρόθεση εν μέσω προεκλογικής περιόδου να τους χαϊδέψω τα αυτιά, οφείλω ωστόσο να αναγνωρίσω την καθοριστική συμβολή τους στον αγώνα που δίνουμε καθημερινά για την Πάτρα και τους δημότες της.

Τώρα που μπαίνουμε στην τελική ευθεία των επικείμενων δημοτικών εκλογών, και μην γνωρίζοντας εάν θα είμαι στη θέση που βρίσκομαι σήμερα και μετά από αυτές, αισθάνομαι την ανάγκη να τους ευχαριστήσω δημοσίως και να προσθέσω ότι και στη δική τους περίπτωση ταιριάζει, πάει γάντι, μια ιστορική φράση του Ουίνστον Τσόρτσιλ.

Παραφράζοντας την, θα αναφέρω ότι στο δήμο της Πάτρας ποτέ τόσο λίγοι δεν έκαναν τόσα πολλά για τόσους πολλούς….