Η Ηρώ Γκίζα τον συνάντησε και γράφει για το thebest.gr
Κάθεται υπομονετικά στο καρεκλάκι του, περιμένοντας τον επόμενο πελάτη… Οι βούρτσες και τα βερνίκια, επιμελώς τακτοποιημένα δίπλα από την κασέλα. Τα χέρια του ξηρά και ξεφλουδισμένα,φανερώνουν την ταλαιπωρία της δουλειά του, καθώς η φιγούρα του μπαίνει στο οπτικό σου πεδίο, ξαφνικά σα να γίνονται όλα ασπρόμαυρα… σα να μεταφέρεσαι στο παρελθόν.
Η γραφική εικόνα του κ. Ηλία, του τελευταίου λουστραδόρου στην Πάτρα, μας ταξιδεύει σε άλλες εποχές που πιθανόν να μην έχουμε ζήσει, είναι όμως αποτυπωμένες σε δεκάδες ελληνικές ταινίες και βιβλία που έχουνχαρακτηρίσειπροηγούμενες γενιές. Εν έτει όμως 2012, τι κοινό έχει αυτή η εικόνα με τα σημερινά δεδομένα; Την επιβίωση; Την οικονομική δυσχέρεια ή μήπως την τελευταία «πνοή» μιας εποχής;
«Μένω σε κλινική»
«Μόνο αυτό ξέρω να κάνω και το κάνω σωστά εδώ και τριάντα χρόνια τώρα» αναφέρει ο κ. Ηλίας και τονίζει ότι πλέον η ζωή του είναι πολύ δύσκολη.
« Είμαι 65 ετών, χωρίς σύνταξη και χωρίς απολαβές. Τα χρήματα που βγάζω από τη δουλειά, καλύπτουν μόνο τα τσιγάρα μου. Μόνο αυτά έχω για φάρμακο. Με κάνουν και ξεχνώ. Νοιώθω πολύ μόνος… για παρέα έχω το ραδιοφωνάκι μου. Με συντροφεύει με παλιά καλά τραγούδια και μου θυμίζει άλλες εποχές. Εποχές που ήμουν χαρούμενος, που είχα στο πλάι τη γυναίκα και το παιδί μου. Τώρα δεν μου έχει μένει τίποτα. Νοιώθω σαν απομεινάρι του παλιού μου εαυτού. Σπίτι δεν έχω. Χρόνια τώρα με φιλοξενεί μία ιδιωτική κλινική. Εκεί φροντίζουν και τα προβλήματα υγείας που έχω και με ταλαιπωρούν (σ.σ.: ο κ. Ηλίας πάσχει από νεφρική ανεπάρκειαβαριάς μορφής). Είναι οι μοναδικοί άνθρωποι που νοιάζονται για μένα. Αν δεν υπήρχαν θα είχα πεθάνει».
«Μη με ξεχάσεις»
Οι ελάχιστοι πελάτες που περνούν είναι συνήθως φαντάροι. Επιβάλλεται να έχουν καθαρά και καλογυαλισμένα παπούτσια…» λέει χαμογελώντας.
«Είναι όμως πικραμένοι. Όλοι οι νέοι είναι πικραμένοι. Περνούν από μπροστά μου και κοιτώντας με «συννεφιάζουν»… Μπορεί να νομίζουν ότι βλέπουν εικόνα από το μέλλον τους. Προβληματίζονται και θλίβονται… Εγώ όμως στα μάτια τους βλέπω το γιό μου. Έχει χρόνια να μου μιλήσει. Ντρέπεται για μένα. Έμαθα πρόσφατα ότι έκανε οικογένεια… Τα εγγόνια μου δεν τα έχω δει. Στη σκέψη ότι μπορεί κάποια μέρα να τα δω και να τα πάρω αγκαλιά, κρατιέμαι ζωντανός» λέει με λυγμό και η φωνή του κόβεται. Οι λίγες λέξεις που κατάφερε να αρθρώσει πριν με χαιρετίσει… «Μη με ξεχάσεις. Να έρχεσαι να με βλέπεις...».
Ακολουθήστε το thebest.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν, στο thebest.gr
