Πάτρα: H Αποκριά, η μάσκα και η εποχή της διάβρωσης μέσα από την εικαστική ματιά του Αντώνη Παπαντωνόπουλου

Έκθεση με τη στήριξη της ΕΣΗΕΠΗΝ

Με γλυπτά και επιτοίχια έργα ο Αντώνης Παπαντωνόπουλος επιστρέφει στα εικαστικά με μία έκθεση επίκαιρη. Όχι μόνο χρονικά, γιατί διανύουμε καρναβαλική περίοδο, αλλά και ουσιαστικά. Αντλώντας έμπνευση από ένα άρθρο του Κωνσταντίνου Φιλόπουλου,που δημοσιεύτηκε στις 20 Φεβρουαρίου 1881, στην εφημερίδα της Πάτρας «Φορολογούμενος» δημιούργησε έργα,με σαφείς ωςπρος το περιεχόμενό τους αναφορές , όχι αισθητικά όμορφα, αλλά διαβρωμένα, με σκοπό να αναδείξει την αντιστοιχία που υπάρχει με τη σημερινή κοινωνία.

Ο τίτλος του άρθρου, από το άντλησε την έμπνευση ο κ. Παπαντωνόπουλος, είναι «Η απόκρεως και η προσωπιδοφορία» και αυτόν κράτησε και για την έκθεσή του προσθέτοντας τον υπότιτλο «…την εποχής της διαβρώσεως».

Στο άρθρο του ο Κ. Φιλόπουλος συνδέει την αποκριά και τη μάσκα με την καθημερινή υποκρισία των ανθρώπων και αυτός είναι ένας από τους άξονες της έκθεσης, η οποία πραγματοποιείται με τη στήριξη της Ένωσης Συντακτών Ημερήσιων Εφημερίδων Πελοποννήσου Ηπείρου Νήσων,. Θα φιλοξενηθεί στην αίθουσα Τέχνης Παλλίσανδρος (Ερμού 8), εκεί που παλιότερα λειτουργούσε το τυπογραφείο του Χρήστου Αναστασάκη και θα διαρκέσει από τις 19 Φεβρουαρίου, έως τις 13 Μαρτίου.

Στη διάρκεια συνέντευξης τύπου ο Αντώνης Παπαντωνόπουλος και ο Πρόεδρος της ΕΣΗΠΗΝ Κυριάκος Κορτέσης μίλησαν για την έκθεση.

«Είμαι κι εγώ ένα μέρος της τυπογραφίας, 48 χρόνια, και πολλούς τυπογράφους εφημερίδων γνωρίζω. Το άρθρο του Κ. Φιλόπουλου, από το οποίο αντλεί το περιεχόμενό της η έκθεση, μου παρουσίασε από το αρχείο του Κωστή Στεφανόπουλου, η κ. Νίκη Παπανδρέου –Πετσάλη, πριν μερικά χρόνια. Εγώ πρόσθεσα τον υπότιτλο στον οποίο βασίζεται η έκθεση, δηλαδή στη σημερινή κατάσταση που επικρατεί, που έχουμε πρόβλημα αξιών και ηθικής. Τα έργα δεν είναι όμορφα. Είναι διαβρωμένα, όπως και η κοινωνία. Έτσι το εκλαμβάνω εγώ . Αλλά και το άρθρο λέει αυτό. Ουσιαστικά ξεκινά λέγοντας ότι η μάσκα δεν είναι μόνο το προσωπείο που φοράμε την αποκριά, αλλά είναι και η υποκρισία της καθημερινότητάς μας. Και το μπλέκει αυτό με το κοινωνικό σύνολο. Στη συνέχεια αναφέρεται στην αρχαία εποχή, στα ήθη και τα έθιμα του λαού μας, μέχρι και τη Γαλλική Επανάσταση μπερδεύει , αλλά με ένα τρόπο που θέλει να μας δείξει ότι σε αυτό τον τόπο υπάρχουν αξίες, ήθη και έθιμα ενός λαού, τα οποία κάποια στιγμή άρχισαν να επηρεάζονται από τον Δυτικό πολιτισμό και που σήμερα έχει επηρεάσει απολύτως το έθιμό μας. Γιατί κατά τη δική μου τη γνώμη το καρναβάλι δεν είναι θεσμός. Θεσμός είναι κάτι που επιβάλλεται. Το καρναβάλι είναι έθιμο γιατί είναι κάτι που γίνεται χωρίς να επιβάλλεται».

Στο πλαίσιο της έκθεσης ο κ.Παπαντωνόπουλος αναδεικνύει τους δύο χαρακτήρες του καρναβαλιού. Τον αστικό και τον λαϊκό, ενώ σε κάποια έργα του «συναντάμε» ανθρώπους του καρναβαλιού, οι οποίοι δε βρίσκονται πια στη ζωή.

«Είναι για παράδειγμα ένα έργο που δείχνω για συναισθηματικούς λόγους, ένα πλήρωμα στο οποίο συμμετέχω χρόνια με την παρέα μου, ο Κλαυσίγελος ή Άσπρο μαύρο και αποτελείται από γλυπτά. Και είναι το λαϊκό καρναβάλι. Υπάρχει άλλο έργο με 5- 6 γλυπτά, που είναι το αστικό καρναβάλι. Είναι κάποια πληρώματα που κάναμε με τον Γιώργο τον Μπογδανόπουλο με πιερότους κλπ. Αυτά τα δύο στοιχεία συνυπάρχουν για μένα στο Καρναβάλι της Πάτρας και λειτουργούν αμφίδρομα. Υπάρχουν επίσης κάποιες ενότητες έργων που τιτλοφορούνται, οι Απρόσωποι, οι Διπρόσωποι, οι Προσωπιδοφόροι, οι Υποκριτές και άλλα ,που είναι ίσως τα πιο πολλά λέγονται Διαβρωμένα Προσωπεία. Όλη η έκθεση είναι βασισμένη σε αυτή τη σαθρότητα».

Η έκθεση είναι αφιερωμένη στους αείμνηστους δημοσιογράφους και συγγραφείς Γιάννη Βουλδή, Γιάννη Καραλή και Νίκο Πολίτη.

«Η δράση ίσως για μερικούς να ξεφεύγει από τα συνδικαλιστικά όρια της Ένωσης Συντακτών, αλλά στην πραγματικότητα έχει άμεση σχέση με το ρόλο και τη λειτουργία της, γιατί η ΕΣΗΕΠΗΝ εκτός από συνδικαλιστικό σωματείο είναι και πνευματικό και μέσα στους σκοπούς της είναι να προάγει και την πενυματικότητα, αλλά και να αναδεικνύει ότι οι δημοσιογράφοι πέρα από το καθημερινό ρεπορτάζ έχουν και ανησυχίες, τις οποίες εκφράζουν με τη συμμετοχή τους σε εκδηλώσεις , όπως αυτή. Αισθανθήκαμε ότι ήταν υποχρέωσή μας να συμμετέχουμε, όχι μόνο γιατί θα μνημονευτούν και με ένα τρόπο θα τιμηθούν άνθρωποι που έκαναν την Ένωση Συντακτών αυτό που είναι σήμερα οι αείμνηστοι Γιάννης Βουλδής, Γιάννης Καραλής και Νίκος Πολίτης, αλλά γιατί θεωρούμε ότι η Ένωση πρέπει να προάγει τέτοιες πολιτιστικές δράσεις» σημείωσε ο Πρόεδρος της ΕΣΗΕΠΗΝ Κυριάκος Κορτέσης.

Στο πλαίσιο της έκθεση τυπώθηκε ένας κατάλογος, που επιμελήθηκε ο ιστορικός Βασίλης Λάζαρης, στον οποίο περιλαμβάνεται ένα σύντομο βιογραφικό του Κωνσταντίνου Φιλόπουλου, καθώς και το προαναφερόμενο άρθρο του, το οποίο διατηρήθηκε στην αρχική του μορφή.

« Η συνεργασία με την ΕΣΗΠΕΗΝ με έκανε να αισθανθώ την ανάγκη να αφιερώσω την έκθεση στη μνήμη τριών δικών τους σε τρεις ανθρώπους, δικούς της, από τους κορυφαίους που γνώρισα εγώ στα νιάτα μου, στους οποίους έχω φτιάξει τα βιβλία τους μέσα από το Περί Τεχνών και των Αχαϊκών Εκδόσεων. Είμαι ευτυχής που τους υπηρέτησα και τους γνώρισα από κοντά»., είπε ο κ. Παπαντωνόπουλος και πρόσθεσε:

«Θέλω να ευχαριστήσω εκτός από την ΕΣΗΕΠΗΝ, τον Βασίλη τον Λάζαρη για την επιμέλεια του καταλόγου της έκθεσης και τρεις ανθρώπους που με βοήθησαν.Τον Νίκο Πανουτσόπουλο, τον Τριαντάφυλλο Τριανταφυλλόπουλο και τον Δημήτρη Βήχα, καθώς και την αίθουσα Παλλίσανδρος».

Να σημειωθεί ότι ο Αντώνης Παναντωνόπουλος με τα εικαστικά του έχει περάσει τα σύνορα της Πάτρας και στο περιθώριο της συνέντευξης τύπου ρωτήθηκε για το γεγονός ότι δεν υπάρχει μόνιμα συλλογή του στο Δήμο Πατρέων, σε αντίθεση με την Κρήτη, όπου υπάρχει στο Ίδρυμα της εφημερίδας Χανιώτικα Νέα.

«Απλούστατα εγώ την παραχωρούσα εδώ, αλλά δεν βρέθηκε ο κατάλληλος χώρος.Εδώ δεν ευδοκίμησε» και παρουσίασε μια βασική όπως φαίνεται φιλοσοφία του.

«Νομίζω ότι σε μια πόλη οι άνθρωποι κάτι παίρνουν από αυτή μέσα από την εργασία τους, από τον ιδρώτα τους και θεωρώ ότι είναι υποχρεωμένοι κάτι να γυρίσουν σε αυτή. Αυτό τουλάχιστον μας έχουν διδάξει οι παλιότεροι. Εγώ από τη δουλειά μου εκδίδοντας πολλά βιβλία στα χρόνια της τυπογραφικής ενασχόλησής μου, είδα ότι τα πιο πολλά πράγματα στην πόλη έγιναν από δωρεές ή προσφορές. Κάτι να επιστρέφουμε κι εμείς».