Ο Δήμαρχος δεν μπορεί να βρίσκεται έξω και πάνω από την κοινωνία

Ο Δήμαρχος δεν μπορεί να βρίσκεται έξω και πάνω από την κοινωνία

Διαχρονικά ο κοινωνικός πολιτισμός ήταν και είναι συνδεδεμένος με την αυτοπεποίθηση, την αξιοπρέπεια , τον σεβασμό, την εμπιστοσύνη μεταξύ των μελών της κοινωνίας και του επικεφαλής των, τον  Δήμαρχο. Στην χώρα μας  η κεντρική εξουσία εδώ και χρόνια έχει απλώσει «το μακρύ της χέρι» και στο θεσμό αυτό, δημιουργώντας για πολλά χρόνια Δημάρχους που εξέφραζαν τα πιστεύω του κόμματος και όχι τις ανησυχίες των συμπολιτών τους. Έτσι ο Δήμαρχος παρότι  γέννημα θρέμμα της τοπικής κοινωνίας, από άνθρωπος της διπλανής πόρτας έγινε εκπρόσωπος κόμματος  με τα γνωστά ανά τοπική κοινωνία αποτελέσματα.  Αδικήθηκε αλλά και ο ίδιος με τις πράξεις του αδίκησε πολλές φορές τον εαυτό του. Εκείνοι όμως που αδικήθηκαν κατάφορα ήταν τα μέλη της κοινωνίας που εκπροσωπούσε, με τα γνωστά παρακμιακά αποτελέσματα. Η Πάτρα δεν ξέφυγε, ήταν κι αυτή θύμα αυτής της λογικής…

Σήμερα οι δύσκολες καταστάσεις που έτσι κι αλλιώς βιώνουμε μας οδηγούν εκ των πραγμάτων σε αλλαγές.  Θυμίζω  το Σωκράτη που όταν τον ρωτούσαν  ποιο είναι το μυστικό της αλλαγής απαντούσε… «Να ασχολείστε με το καινούριο που έρχεται και όχι με το παλιό που φεύγει». Το  παλιό και όσοι το υπηρέτησαν δεν συμβαδίζει με το καινούριο. Η εξωστρέφεια δεν συμβαδίζει με τους τακτικισμούς και την αδιαφάνεια. Ο ευθύς και ειλικρινής λόγος δεν μπορεί να συμβαδίζει με τον ξύλινο, γεμάτο υπονοούμενα και κακοπροαίρετο λόγο.

Σε άλλες χώρες, σαφώς καλύτερα οργανωμένες, ο Δήμαρχος και το Δημοτικό Συμβούλιο χαίρουν της ανάλογης αναγνώρισης και εκτίμησης από τους συμπολίτες τους. Αντιλαμβανόμενοι πως ουσιαστικά ο Δήμαρχος είναι αυτός που φροντίζει για την καθημερινότητα τους αλλά και που κρατά ψηλά το ηθικό τους με δράσεις που δίνουν σαφώς την εικόνα μιας πολιτισμένης κοινωνίας. Ας μην ξεχνάμε πως ο άνθρωπος είναι εκ φύσεως ρατσιστής απέναντι σε καθετί διαφορετικό από εκείνον, απόλυτα διεκδικητικός ακόμα και εκδικητικός. Ο κοινωνικός πολιτισμός είναι αυτός που διαμορφώνει έναν αντίθετο με όσα αναφέραμε άνθρωπο.

Γι αυτό ο Δήμαρχος, όχι όμως καιροσκοπικά, οφείλει να γίνει ξανά ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας. Να πάψει να μονολογεί την ανεξάρτητη υπόσταση του καλύπτοντας έτσι άλλες αδυναμίες του ή προσδοκώντας άλλα οφέλη. Να είναι παρών και να φροντίζει με δράσεις κοινωνικού πολιτισμού να δώσει μια άλλη νοοτροπία στους συμπολίτες του, όταν διαπιστώνει ότι η χαλαρότητα οδηγεί την κοινωνία σε πρωτόγονες και χαοτικές συμπεριφορές.

Ειδικά υπό τις τρέχουσες οικονομικές συνθήκες η κοινωνική κρίση γιγαντώνεται μέρα με τη μέρα. Δεν θέλουμε έναν αδύναμο - φλύαρο - ακοινώνητο Δήμαρχο.  θέλουμε έναν δυνατό- συγκεκριμένο- εξωστρεφή και υπερκομματικό Δήμαρχο, που η στάση ζωής του (πολιτική, επαγγελματική, κοινωνική) θα το αποδεικνύει.

Ο Δήμαρχος δεν μπορεί να βρίσκεται έξω και πάνω από την κοινωνία. Οφείλει να είναι μέσα σ’ αυτή ώστε να την κατανοεί και να την εκπροσωπεί αδιακρίτως.

Αυτό τον Δήμαρχο έχει ανάγκη η πόλη!