Μια άλλη "Χρυσή Αυγή" στη θέση της Χρυσής Αυγής- Εκτός κι αν...

Γράφτηκε κατά κόρον. Μπορεί, ως φαίνεται, να τελειώνουμε με την Χρυσή Αυγή, δεν τελειώσαμε, όμως, με το φάντασμα του φασισμού. Όσο η ελληνική κοινωνία θα στραγγαλίζεται από τις ολέθριες συνέπειες της κρίσης, όσο θα πολλαπλασιάζονται τα αδιέξοδα, τόσο το υπόβαθρο του ναζισμού και των παραφυάδων του θα παραμένει ενεργό.

Όσο η πολιτική και οι θεσμικές εκφράσεις της, ως μέσα εξισορρόπησης των κοινωνικών αδικιών, ως φορείς στήριξης και αλληλεγγύης των ασθενέστερων, θα νοσούν βαθύτατα και θ’ αφήνουν κενά, τόσο κάποιοι, επιτηδείως, θα αναζητούν τρόπο να «εξαργυρώσουν» την οργή, την απελπισία, την απόγνωση του πολίτη.

Για να μην δημιουργηθεί μια καινούργια Χρυσή Αυγή στη θέση της παλιάς, οι πολιτικοί μας εκπρόσωποι, σε κάθε βαθμίδα διοίκησης και αυτοδιοίκησης, σε κάθε πόστο ευθύνης, οφείλουν να ανακαλύψουν ξανά την έννοια της συνείδησης και της αταλάντευτης προσήλωσης στο καθήκον. Να ξαναβρούν, δηλαδή, την ψυχική τους επαφή με τον πολίτη και τις ανάγκες του.

Σε διαφορετική περίπτωση, στο όχι μακρινό μέλλον μια άλλη «Χρυσή Αυγή» θα συνοδεύει γριούλες στις Τράπεζες, μια άλλη «Χρυσή Αυγή» θα μοιράζει συσσίτια σε φτωχογειτονιές, μια άλλη «Χρυσή Αυγή» θα παίρνει «τον νόμο στα χέρια της», μια άλλη «Χρυσή Αυγή» θα θελήσει να εκφράσει τον μπαρουτοκαπνισμένο τσαμπουκά των πιτσιρικάδων που βλέπουν άδηλο το μέλλον τους, ζοφερό, «κλεμμένο», υποθηκευμένο, έρμαιο στις διαθέσεις μερικών κουστουμαρισμένων μικρομεσαίων στελεχών ξένων οργανισμών που παρελαύνουν από Υπουργείο σε Υπουργείο και κουνούν αυστηρά το δάκτυλο.

Για να μην ξανάρθει η Χρυσή Αυγή, η συντεταγμένη Πολιτεία δεν έχει παρά να κάνει το καθήκον της. Χωρίς εκπτώσεις και χωρίς δικαιολογίες.

Η κοινή λογική λέει ότι ένα ισχυρό κοινωνικό κράτος είναι αναγκαίο όταν ο πολίτης δοκιμάζεται. Σαν την ομπρέλα. Τι να την κάνεις στην ξαστεριά; Την χρειάζεσαι, όμως, στο μπουρίνι… Στο σημερινό μπουρίνι, λοιπόν, όσοι μας κυβερνούν, όσοι μας διοικούν, ας αφήσουν κατά μέρος τις δηλώσεις συμπόνιας, ας πάψουν να φιλοτεχνούν μια εικονική πραγματικότητα, όπου όλα «βαίνουν καλώς», και ας ανοίξουν πάνω από τον πολίτη που συνθλίβεται ένα πραγματικό δίχτυ προστασίας και υποστήριξης.

Είναι ευκαιρία, τώρα που όλη η Ευρώπη συζητά για την αποφασιστικότητα της ελληνικής Πολιτείας να συγκρουστεί με το νεοναζιστικό μόρφωμα, να βάλουμε – επιτέλους- τους όρους μας. Να παίξουμε το «χαρτί» της θωράκισης της κοινωνίας, της ενίσχυσης της με συγκεκριμένα μέτρα, της ανακούφισης του πολίτη από τον οικονομικό «Αρμαγεδδώνα» που τον έφερε στο τελευταίο σκαλί της εξαθλίωσης.

Σε διαφορετική περίπτωση ας μην εκπλαγούμε – και ας μην εκπλαγούν και οι Ευρωπαίοι- αν στο πολύ εγγύς μέλλον εμφανισθούν νέες στρατιές μελανοχιτώνων.