Η Θ.Ε.Α στο αίθριο του παλαιού νοσοκομείου Πάτρας με το έργο του Λουίτζι Πιραντέλλο

Η Θεατρική Έκφραση Αιγίου (Θ.Ε.Α) σταθμεύει στο Αίθριο του Παλαιού Νοσοκομείου της Πάτρας την Πέμπτη 15 Σεπτεμβρίου 2011 συνεχίζοντας την περιοδεία της. Θα παρουσιάσει τη μοναδική φάρσα του βραβευμένου με Νόμπελ (1934) Ιταλού δραματουργού Λουίτζι Πιραντέλλο: «Ο Άνθρωπος, το κτήνος και η Αρετή» σε μετάφραση Ερρίκου Μπελιέ και σκηνοθεσία Χρυσούλας Παπαδοπούλου.

Πρόκειται για μία λίγο πολύ μπλεγμένη ερωτική ιστορία. Ένα ερωτικό τρίγωνο και μία παράνομη σχέση, που καταλήγει σε μία εγκυμοσύνη. Συνέπειες ενός καταδικασμένου έρωτα, που οι δύο εραστές πρέπει να καλύψουν με κάθε τίμημα.

Ο Παολίνο  καθηγητής, συνάπτει σχέσεις  με την Αρετή, σύζυγο ναυτικού, μόνη, ευάλωτη και επιρρεπή στις «αμαρτίες».

Η παράνομη ερωτική επαφή τους θα καταλήξει σε μία ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, την οποία θα προσπαθήσουν και θα καταφέρουν να φορτώσουν στο Φραντσέσκο, το σύζυγο της Αρετής, που θα επιστρέψει για μια μόνο βραδιά σπίτι του, προτού ξεμπαρκάρει και πάλι..

Ο  Νόνο ο γιός της, ο οποίος έχει καταλάβει τα πάντα και συμφωνεί να μην αποκαλύψει τίποτα στον πατέρα του... με το αζημίωτο φυσικά!

Τα πράγματα ωστόσο δεν εξελίσσονται όπως έχουν «προγραμματιστεί» να γίνουν.. Ο Φραντσέσκο δεν είναι και τόσο «κτήνος»,  η Αρετή δεν είναι και τόσο ενάρετη και η σκευωρία, που θα στηθεί εις βάρος του, ώστε να φανεί ότι η εγκυμοσύνη της είναι προϊόν δικής τους επαφής, θα φέρει τελικά το ζευγάρι πιο κοντά.

Πρόκειται για ένα έργο, όπου τα τραγελαφικά γεγονότα, που διαδέχονται το ένα το άλλο, δημιουργούν αδιέξοδα για τους ήρωες, διατηρώντας ταυτόχρονα ένα κλίμα ψυχικής ευφορίας.

Ταυτόχρονα, παραμένει το ερώτημα για την υποκειμενικότητα της αλήθειας και το τι κάνει κανείς όταν βρεθεί αντιμέτωπος με το κτήνος που κρύβει μέσα του.. Προσπαθεί να του επιβληθεί; Ή μήπως η δύναμη του κτήνους είναι μεγαλύτερη;

Όπως έχει γράψει σχετικά ο Ερρίκος Μπελιέ, πρωταγωνιστές του έργου, είναι η παρεξήγηση και η συγκυρία, ενώ στην ουσία όλα τα γεγονότα οδηγούν σε μία οργάνωση του μύθου, που στην πραγματικότητα είναι η αποδιοργάνωσή του. Τα πρόσωπα μιλούν και συμπεριφέρονται φυσιολογικά με μία άγρια, ανισόρροπη κίνηση προς την αταξία και το χάος.