Back to Top
#TAGS Αιγιάλεια Κορωνοϊός 200 Χρόνια Από Την Ελληνική Επανάσταση Νάσος Νασόπουλος ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ
Αγγελίες
Μην ψάχνεις, βρες στο
THE BEST

ΒΙΒΛΙΟ

/

Η Σόνια Σαουλίδου μιλάει στο thebest.gr για το «αμάρτημά» της- Το αστυνομικό θρίλερ γίνεται... γυναικεία υπόθεση

Η Σόνια Σαουλίδου μιλάει στο thebest.gr ...
Κοντογεωργοπούλου Γιώτα

Μια αγαπημένη συγγραφέας, ένα αγαπημένο βιβλίο

Η Σόνια Σαουλίδου είναι μια συγγραφέας- δυναμίτης στο δύσκολο είδος του αστυνομικού θρίλερ το οποίο απαιτεί λεπτές ισορροπίες, κοφτερό μυαλό, φαντασία, γνώση της ψυχολογίας και φυσικά έμπνευση. Στην περίπτωση της Θεσσαλονικιάς που καταπιάνεται με φόνους και καταφέρνει με τους «χειρουργικούς» χειρισμούς της  να ανεβάζει την αδρεναλίνη στα ύψη, ισχύει το ρητό «η καλή μέρα φαίνεται από το πρωί».

Στη συγκεκριμένη περίπτωση το… πρωί, ήταν ηλιόλουστο.

Από το «Ακρωτήρι των κοραλλιών», το πρώτο της μυθιστόρημα, ήταν ευδιάκριτο ένα ταλέντο που είχε βρει το σωστό timing για να αποκαλυφθεί. Διότι και στους συγγραφείς όπως και στα έργα τους, το σωστό timing είναι το ήμισυ του παντός. Είναι η στιγμή που αισθάνεσαι ότι έχεις κάτι να πεις. Κάτι το οποίο θέλεις και τολμάς να μοιραστείς, να το ... συνομιλήσεις. Η μαγεία του βιβλίου άλλωστε κρύβεται ακριβώς σε αυτή την «συνταγή»: στο μοίρασμα, στους συνοδοιπόρους του ταξιδιού. 

Το δεύτερο μυθιστόρημα της Σαουλίδου, το «Αμάρτημα της κυρίας Ρέμικ» από τις εκδόσεις BELL είχε υπ΄αυτή την έννοια πολλούς «συνεπιβάτες». Αγαπήθηκε από το εξώφυλλο και κατέληξε-καθόλου τυχαία- να γίνει ένα από τα αγαπημένα της χρονιάς κατοχυρώνοντάς τη στο χώρο του βιβλίου. Είναι ένα μυθιστόρημα ταχύ, σκοτεινό, μυστηριώδες, έξυπνο και ταυτόχρονα λυτρωτικό και σε κάποια σημεία του εφαπτόμενο με ένα λεπτό σαρκαστικό χιούμορ, χωρίς ευκολίες και εύπεπτες λύσεις, με ένα δικό του ευδιάκριτο ύφος και προσωπικό αποτύπωμα που σε κάνει από τις πρώτες γραμμές να αναγνωρίζεις τη συγγραφέα.

Το ευφυές του στοιχείο είναι η ίδια η ηρωίδα του, η Άγκα Ρέμικ που δεν υπάρχει περίπτωση να ξεχάσετε. Ένα πλάσμα φερμένο από έναν άλλο κόσμο, στον οποίο ο αναγνώστης διεισδύσει με προσοχή, με περιέργεια και με λίγο φόβο, μιας και o ανθρώπινος ψυχισμός, αυτή η μικρή άβυσσος, μπορεί να κρύβει την κόλαση, τον παράδεισο ή και τα δυο μαζί, την ίδια ώρα.

Η  Σόνια Σαουλίδου μας γνωρίζει μέσα από τα βιβλία της μιαν άλλη Αμερική. Μια κοινωνία σε κρίση, που αδυνατεί να διαχειριστεί τα πάθη και τους φόβους της. Το γεγονός ότι έχει επιλέξει τις ΗΠΑ ως χώρα υποδοχής των ιστοριών της, δεν είναι τυχαίο. Σπούδασε Διοίκηση Επιχειρήσεων και Επικοινωνία στην Πενσυλβάνια. Για μία πενταετία, έως το 2017 ζούσε στο Κέιπ Κόραλ της Φλόριντα όπου εκτυλίσσεται η πλοκή του πρώτου αλλά και του δεύτερου  αστυνομικού της  θρίλερ. Το «Ακρωτήρι των κοραλλιών» από τις εκδόσεις Ωκεανίδα κυκλοφόρησε και  στα αγγλικά τον Μάιο του 2020

 Η Σαουλίδου εργάστηκε ως δημοσιογράφος και παρουσιάστρια στην τηλεόραση για μία δεκαετία αρχικά στη Θεσσαλονίκη και αργότερα στην Αθήνα. Επίσης ασχολήθηκε με το ραδιόφωνο, τη Διαφήμιση και συνεργάστηκε με διάφορα περιοδικά. Έχει παρακολουθήσει το πρόγραμμα δημιουργικής γραφής του Jerry Jenkins και συμμετέχει στο πρόγραμμα εγκληματολογίας του ΕΚΠΑ.

 -Συνέντευξη στη Γιώτα Κοντογεωργοπούλου-

 

Δεύτερο βιβλίο, δεύτερη επιτυχία. Ποια είναι τα μηνύματα που λαμβάνεις από τους αναγνώστες για το «Αμάρτημα της κυρίας Ρέμικ»;

   Το Αμάρτημα της κυρίας Ρέμικ έχει πάρει εξαιρετικές κριτικές. Είναι ένα βιβλίο που κάνει τους περισσότερους αναγνώστες να μου υπόσχονται ότι ανυπομονούν για το επόμενο και ξέρω πόσο σημαντικό είναι αυτό. Σημαίνει ότι σιγά-σιγά μπαίνουν οι βάσεις για ένα πιστό αναγνωστικό κοινό. Η κυρία Ρέμικ μπαίνει στην καρδιά του αναγνώστη ο οποίος ταυτίζεται μαζί της κι ας του περνάει από το μυαλό κάποιες στιγμές ότι μπορεί να νιώσει εξαπατημένος στο τέλος. Αυτό είναι το έντονο στοιχείο του ψυχολογικού παιχνιδιού της υπόθεσης. Πολλοί αναγνώστες μου λένε πως το βιβλίο το σκέφτονται για μέρες αφότου το έχουν ολοκληρώσει. Είναι κι αυτό ένα πολύ καλό σημάδι.

 Ποια είναι η πιο θερμή κριτική που δέχθηκες για αυτό το βιβλίο;

 Είναι πολλές ειλικρινά. Αν μπει κανείς στο Goodreads μπορεί να το διαπιστώσει. Αυτό που με αγγίζει στην καρδιά είναι όταν οι αναγνώστες μου δείχνουν πως πιστεύουν ότι έχω μέλλον. Αυτή η δύναμη της πίστης τους σε μένα με τιμάει τόσο πολύ. Με εμψυχώνουν. Καλή η τωρινή επιτυχία αλλά η μελλοντική ακόμα καλύτερη.

Η κυρία Ρέμικ είναι ένας χαρακτήρας με πολύ ιδιαίτερο αποτύπωμα που σε ακολουθεί μετά το τέλος της ανάγνωσης. Τι είναι αυτό που την καθιστά τόσο έντονη κατά τη γνώμη της συγγραφέα που τη δημιούργησε;

 Όταν την έγραφα δε σκεφτόμουν τι θα αρέσει στο κοινό. Δε σκεφτόμουν κανόνες της δημιουργικής γραφής. Ήμουν η ίδια η Ρέμικ. Έγραφα αυτό που ζούσα χωρίς να σκέφτομαι πως γράφω βιβλίο. Έτσι λοιπόν γεννήθηκε μια ηρωίδα καθόλου επιτηδευμένη και πολύ ιδιαίτερη. Μία ηρωίδα που όσο αφηνόταν στην ιστορία της τόσο αυτή έπαιρνε καρμική μορφή. Η συγγραφή αυτού του βιβλίου δεν ήταν καταγραφή γεγονότων με ανάλυση των ηρώων. Ήταν ένας δρόμος στο σκοτάδι κρατώντας έναν φακό κι όσο προχωρούσα, ανακάλυπτα. Η Ρέμικ είναι μία πολύ αληθινή ύπαρξη… κι ο αναγνώστης την αγκαλιάζει γιατί έχει ανάγκη από το αληθινό που είναι ακόμα πιο αληθινό στην αλλόκοτή του μορφή. 

Πώς γεννήθηκε η ιδέα για αυτή τη μυθιστορηματική φιγούρα; Υπήρχε κάποιο ερέθισμα, ή είναι απόλυτα προϊόν της φαντασίας;

 Είναι απόλυτα προϊόν της φαντασίας μου που όμως αποτελεί μόνιμο κάτοικο στη γειτονιά των εσώψυχων εδώ και χρόνια υπό την μορφή των εμπειριών και των συναισθημάτων. Άρα τι είναι;

Η δολοφονία ενός παιδιού είναι ένα θέμα που «καίει» γιατί αγγίζει βαθιά το συναίσθημα. Το φοβήθηκες στον χειρισμό του;

Τίποτα δε φοβήθηκα. Το θέμα το άγγιξα πολύ λίγο από δική μου ανάγκη. Δεν μπορώ αυτή τη σκέψη. Έχω παιδί. Δε θέλω να γράφω για άσχημα πράγματα που συμβαίνουν σε παιδιά. Αγαπημένη μου Γιώτα και σε αυτό το βιβλίο που γράφω υπάρχει το στοιχείο των παιδιών και ακροβατώ με το δράμα. Δεν αντέχω στη σκέψη παιδιού να υποφέρει αλλά πάλι κάτι με κάνει να αγγίζω το θέμα. Είναι από το φόβο που νιώθω. Είναι σαν τα όνειρα που βλέπουμε καμιά φορά οι γονείς και το παιδί μας έχει χαθεί και ψάχνουμε μέχρι που ξυπνάμε παραλυμένοι. Το βιβλίο είναι ένα ονειρικό ταξίδι για μένα, είναι εντελώς αυθόρμητο. Αγγίζω κάτι που με τρομάζει και μετά το αποβάλλω.

Πόσο μέσα στο βιβλίο του μπαίνει ένας συγγραφέας και πόσο αυτό το βιβλίο αυτονομείται κάποια στιγμή από τις αρχικές του προθέσεις;  Για να το πω απλά, υπάρχει κάποιο σημείο που μπορεί να εκπλήσσει ή να αιφνιδιάζει ακόμη και τον ίδιο τον άνθρωπο που γράφει ένα μυθιστόρημα; Και αν ναι, ποιο ήταν αυτό στο «Αμάρτημα της κυρίας Ρέμικ;»

Όλο το βιβλίο ήταν για μένα ένας αιφνιδιασμός. Θεωρώ ότι είχα έμπνευση και να εξηγήσω γιατί το λέω… Δεν κάθισα να το προσχεδιάσω. Είχα έμπνευση γιατί ακριβώς χωρίς να έχω στο μυαλό μου την υπόθεση, έγραφα για να την ανακαλύψω και ξετυλίγονταν η πλοκή μπροστά μου αφήνοντας και μένα πολλές φορές έκπληκτη. Δεν ήταν λοιπόν προμελετημένο το έγκλημα. Ήταν έμπνευση της στιγμής από την αρχή έως το τέλος χωρίς κομπιάσματα.

 Από την Ωκεανίδα στις εκδόσεις Bell. Mίλησέ μου για το νέο σου εκδοτικό σπίτι. 

 Είμαι πολύ χαρούμενη που βρίσκομαι στην BELL, σε έναν εκδοτικό που επιλέγει πολύ αυστηρά τους συγγραφείς του αστυνομικού μυθιστορήματος, σε έναν εκδοτικό που έχει τεράστια ιστορία στο αστυνομικό μυθιστόρημα και που πιστεύει στους συγγραφείς του.

Η αστυνομική λογοτεχνία και ειδικότερα το είδος του αστυνομικού θρίλερ κερδίζει συνεχώς νέο κοινό και στη χώρα μας. Ποιο είναι το μυστικό; Γιατί οι αναγνώστες, ιδίως οι νεότεροι την προτιμούν;

Είναι ένα έξυπνο είδος με γρίφους, με ψυχολογία και τεχνογνωσία στο εγκληματολογικό. Όταν αυτό συνδυάζεται και με κοινωνικά μηνύματα κατά τη γνώμη μου γίνεται ακόμη πιο ισχυρό. Η αστυνομική λογοτεχνία βάζει τον αναγνώστη στο παιχνίδι και αυτό εξιτάρει το ενδιαφέρον του. Ο αναγνώστης προσπαθεί να ανακαλύψει που κρύβεται ο συγγραφέας στο παιχνίδι και θα τον εκτιμήσει μόνον αν δεν καταφέρει να τον βρει. Είναι όλο πολύ συναρπαστικό.

Πότε έκανε μέσα σου «κλικ» αυτή η επιλογή; Εννοώ την επιλογή του είδους του αστυνομικού θρίλερ ως τρόπου έκφρασης;

Από μικρή θυμάμαι να μου λένε όλοι «πάλι αυτά τα σκιαχτικά θα δεις;» Από πολύ μικρή μου άρεσε ο τρόμος, αυτή η αδρεναλίνη που σε εξιτάρει. Πάντα το μυστήριο με μάγευε. Μέχρι πριν από δύο χρόνια έβλεπα κάθε μέρα για μία με δύο ώρες πραγματικές υποθέσεις εξαφανίσεων ή δολοφονιών. Κάποια στιγμή διερωτήθηκα κι εγώ αν ήταν φυσιολογικό να το κάνω αυτό με τόση δίψα; Τελικά μου τελείωσε για τώρα… Αυτό θεωρώ και το φυσιολογικό. Έμαθα αρκετά από το εγκληματολογικό κομμάτι αλλά το κομμάτι-ανθρώπινο δράμα δεν μπορώ να το αντέξω ως ‘μόνιμη ψυχαγωγία’. Όχι δεν μπορώ να παρακολουθώ συνέχεια ανθρώπινες τραγωδίες. Πονάω. Δεν είναι υγιεινό. Δε διαβάζω συνέχεια βιβλία με φόνους. Υπάρχει μέτρο. Μπορεί να διαβάσω μυστηρίου για αλλαγή. Οτιδήποτε φτάνει στην υπερβολή για μένα φτάνει και στο τέλος του ή κάνω διάλλειμα. Αυτό που γράφω τώρα εστιάζει στα πνεύματα. Ορίστε ένα ωραιότατο μήνυμα. Ζούμε και μετά το φευγιό από τη Γη. Και τι ωραία ατμόσφαιρα που κάνουν τα καλά πνεύματα αυτού του κόσμου!

 

Η μεγαλύτερη δυσκολία για έναν συγγραφέα σε αυτό το είδος λογοτεχνίας;  Η λεπτή γραμμή που κάνει τη διαφορά; 

Η λεπτή γραμμή που κάνει τη διαφορά είναι το τέλος. Μπορείς να φτιάξεις μία πολύ ενδιαφέρουσα υπόθεση, έναν γρίφο που εξιτάρει αλλά σημασία έχει όταν φτάνεις στο τέλος να τους πέφτουν τα σαγόνια κι όχι να μην έχεις ούτε εσύ ο ίδιος μία έξυπνη λύση του γρίφου σου.

 Πλοκή, ψυχολογία, μήνυμα, γλώσσα. Τιβαραίνει περισσότερο;

 Όλα. Η συγγραφή είναι υπόθεση λεπτών χειρισμών και υψηλών απαιτήσεων χωρίς σκόντο πουθενά.

Στο οπισθόφυλλο διαβάζουμε: «Ποια είμαι; Τι είμαι; Απεγνωσμένα, πλέον, σας ζητάω να με βοηθήσετε να το ανακαλύψω». Μοιάζει κατά κάποιο τρόπο με  το υπαρξιακό ερώτημα του σύγχρονου ανθρώπου. Πρέπει να απαντάει με κάποιο τρόπο ένα βιβλίο σε αυτό σήμερα ώστε να αγγίξει τον αναγνώστη; 

Μπορεί να θέτει τέτοια ερωτήματα ένα βιβλίο αλλά δεν είναι απαραίτητο.

 Στο «Αμάρτημα της κυρίας Ρέμικ» βλέπουμε ένα εντυπωσιακό εξώφυλλο που δίνει ευθύς εξαρχής το στίγμα του περιεχομένου. Πόσο σημαντικό είναι το εξώφυλλο στην επιλογή ενός βιβλίου;

Το εξώφυλλο αποτελεί την υπέροχη δουλειά της Άννας Σταθοπούλου. Σε μένα παίζει πολύ σημαντικό ρόλο. Τρελαίνομαι για τις μορφές των βιβλίων. Με συναρπάζουν. 

Δύο βιβλία με πεδίο δράσης την Αμερική. Πόσο σε βοήθησε αυτό να διαφοροποιηθείς από τους άλλους Έλληνες συγγραφείς της αστυνομικής λογοτεχνίας;

 Δε νομίζω ότι αυτό το στοιχείο με διαφοροποιεί ουσιαστικά. Είμαι σίγουρη πως κάποιοι με αντιπαθούν που γράφω ιστορίες που εκτυλίσσονται εκτός του τόπου μας. Εγώ πάλι έγραψα με φόντο τη Φλόριντα γιατί εκεί ζούσα όταν έγραψα το πρώτο. Μετά συνέχισα και με το δεύτερο γιατί μου αρέσει η Αμερική για ιστορίες εγκλήματος. Ό,τι έχω δει από πραγματικές ιστορίες συνέβη εκεί. Έζησα εκεί. Είναι μία χώρα που έχει μεγάλη εγκληματικότητα και ιδιαίτερα σοκαριστική, οπότε κάπου μου βγαίνει πιο αληθινό.

 Το επόμενο; Θα έχει και αυτό πεδίο δράσης την Αμερική;

 Ε μπορώ τώρα να γυρίσω πίσω; Η ιστορία εκτυλίσσεται και πάλι στην Αμερική αλλά σε ένα πολύ πολύ ιδιαίτερο μέρος.

 Να μαντέψω; Αστυνομικό Θρίλερ και πάλι; 

Καθαρόαιμο ψυχολογικό με λίγα πνευματάκια και κάνα δυο φόνους για ποικιλία.

 

 

 

Ακολουθήστε το thebest.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν, στο thebest.gr

Culture