Ψαρεύοντας έρχεται η θάλασσα (Οδυσσέας Ελύτης)

Ενθυμούμενος εν πρώτοις ένα κεφάλαιο του Νίκου Θέμελη στο βιβλίο του «Ανατροπή» , όπου οι αθηναίοι πήγαιναν για μπάνιο στην παραλία του Άγιου Κοσμά και κατά δεύτερον στο βιβλίο «Πριμαρόλια» της Αθηνάς Κακούρη, όπως επίσης και στο «Κάτοικος Πατρών» του Βασίλη Χριστόπουλου, οι πατρινοί έβρισκαν διέξοδο τους καλοκαιρινούς μήνες  στις παραλίες της Αβεξ, της  Εύας, του Μουρτά, του Ακταίου, των Βραχναϊκων, της Πλαζ, του Ρίου.

Οι δε υπόλοιπες που πάμε σήμερα, τότε θεωρούνταν απρόσιτες, αφού δεν υπήρχαν και τα μέσα μαζικής ή ατομικής μεταφοράς.

Πέρασαν χρόνια και ξαφνικά «Μάλτα γιοκ». Όλοι βρίζουν την θάλασσαν, ενώ πταιει ο άνεμος. Ο άνεμος που παλαιότερα ανεμοτούρλιζε τη γαλάζια σημαία μια προς Κορινθιακό, μια προς τον Πατραϊκό κι αν ο αέρας ήταν ισχυρός έφευγε η γαλάζια σημαία από τον ιστό της και άγνωστο που θα αποφάσιζε ο άνεμος να τη καρφώσει.

Από τη δύναμη του ανέμου δεν γλύτωσαν ούτε οι επιστημονικοί φορείς, που μονίμως αφήνουν τα παράθυρα τους ανοιχτά και ο αέρας…, αχ αυτός ο αέρας τους παίρνει τα μυαλά, και σαν την αμαρτία ο περιβόητος λουόμενος, τι επιμονή, πάει και κάνει μπάνιο εκεί που του λένε ότι δεν πρέπει να κάνει και αφού βγαίνει στην ακτή λέει: «Αυτή τη θάλασσα την έβγαλαν ακατάλληλη, τι ακατάλληλη, μια χαρά είναι.  Αυτό σημαίνει εμπιστοσύνη στον επαΐοντα.

Τι ωραία ατμόσφαιρα! Τι επιστημονική πληροφόρηση! Όλοι σέβονται το αποτέλεσμα των ερευνών. Το επόμενο βήμα θα είναι να λουόμαστε στο νέο λιμάνι γιατί τα νερά θα καθαρίσουν, ενόψει της μεταφοράς του λιμανιού στο Παναχαϊκό. Είχαμε και έχουμε τη διαφωνία ανάμεσα στους σεισμολόγους, τώρα έχουμε και τη διαφωνία ανάμεσα στους «θαλασσολόγους».

Ανέκαθεν, θέλω να πιστεύω ότι το πανεπιστήμιο, αποτελούσε τον ανεξάρτητο φορέα επιστημονικής τεκμηρίωσης για θέματα που αφορούν όχι μόνο τη πόλη που εδρεύει, άλλα και τις επιστήμες που υπηρετεί. Το έμψυχο διδακτικό δυναμικό του ας αποδείξει την οντότητά του λαμβάνοντας υπόψη του την ιστορία του και τη θέση του στην παγκόσμια κοινότητα, δίνοντας μία λύση στο θέμα των διαφορετικών μετρήσεων, των ανύπαρκτων μετρήσεων, των μετρήσεων που θα πιστοποιούνται όχι μόνο με τη γαλάζια σημαία, αλλά με την παιδεία των πολιτών στο να αποδέχονται το αποτέλεσμα, επειδή αυτό θα είναι αναμφισβήτητο, ανεξάρτητο, και τεκμηριωμένο. Μπορεί!

Δηλαδή, ας τοποθετηθούν μετρητές (όπως αντίστοιχοι υπάρχουν για τη επιστήμη της σεισμολογίας), και να έχουμε μετρήσεις καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου για το αν τα θαλασσόνερά μας είναι κατάλληλα ή όχι για κολύμπι. Έτσι ώστε αν είναι κατάλληλα θα ξέρουμε ποιος στο μέλλον θα τα κάνει ακατάλληλα και αν είναι ακατάλληλα, τι πρέπει να κάνουμε για να γίνουν κατάλληλα.

Υπενθυμίζω επίσης, ότι μια μέτρηση θα πρέπει να λάβει υπόψη της ότι: «Η μοναξιά που αισθάνεσαι στη θάλασσα είναι προσωπική και ζωντανή. Δεν σε καταβάλλει ούτε σε αποθαρρύνει. Είναι μια διεγερτική μοναξιά», όπως επίσης ότι η θεραπεία όλων είναι η αλμύρα, δηλαδή, ο ιδρώτας, τα δάκρυα…, η θάλασσα.

Πιστεύω δε ότι κάποιος, κάποια, ή πολλοί από τους αρμοδίους θα έχουν: «προφέρει καθαρά τη λέξη θάλασσα έτσι που να γυαλίσουν μέσα της όλα τα δελφίνια.

Κι η ερημιά πολλή που να χωρά ο θεός»1. Αν πάλι δυσκολευτούν εμείς θα καταλάβουμε ότι: «τα μυστικά της θάλασσας, ξεχνιούνται στο ακρογιάλι»2.

Υπ.: 1. Παράθεση στίχων του Οδυσσέα Ελύτη. – 2. Παράθεση στίχων του Γεωργίου Σεφέρη.