Θα τους ακούσω, αλλά φέρνουν κάτι καινούργιο;

Την Κυριακή θα διεξαχθεί η εκδήλωση της πρωτοβουλίας των τριών (Διαμαντοπούλου, Ραγκούσης, Φλωρίδης). Μια πρωτοβουλία αμφιλεγόμενη για κάποιους, πολλά υποσχόμενη για άλλους.

Ως εθελοντής του Ποταμιού, το οποίο κοιτάζει την πρωτοβουλία με... ενδιαφέρον, αλλά πάνω απ όλα ως ενεργός πολίτης, σκοπεύω να παραστώ. Θα παραστώ για να ακούσω τους πρώην υπουργούς και βουλευτές του ΠΑΣΟΚ αλλά και να εκφράσω τους προβληματισμούς μου, οι οποίοι αποτελούν και προβληματισμούς ενός τμήματος της κοινωνίας που ελπίζει στον «προοδευτικό» χώρο των μεταρρυθμιστών προκειμένου να βγούμε από τον φαύλο κύκλο της κρίσης.

Ως Ποτάμι προτείναμε στην κοινωνία μια ανανέωση του πολιτικού χώρου, της πολιτικής νοοτροπίας, του πολιτικού προσωπικού. Αρνηθήκαμε να τοποθετηθούμε, παρόλες τις πιέσεις, στον κλασσικό αριστερό-δεξιό άξονα. Είπαμε ότι δεν γίνεται να χτίσεις το νέο με παλιά υλικά, είπαμε όμως επίσης, ότι υπάρχουν και υγιή κομμάτια του παλαιού. Τι είναι λοιπόν η περίπτωση των τριών? Αποτελούν υγιές κομμάτι του παλαιού ή τα παλιά υλικά με τα οποία δεν μπορείς να χτίσεις το καινούργιο?

Πιστεύω ότι εξαρτάται από το πως σκοπεύουν να το χειριστούν. Γιατί ενώ αναγνωρίζω θετικές ιδιαιτερότητες στην προσωπική πορεία τους, δεν μπορώ να προσπεράσω ασχολίαστα την πλήρη συμμετοχή τους σε κόμματα και κυβερνήσεις των οποίων οι πρακτικές και νοοτροπίες έφεραν την χώρα στο σημείο που βρίσκεται. Κατανοώ ότι κομίζουν πολύτιμη πείρα, η οποία είναι ευπρόσδεκτη, όμως ξυπνούν και αναμνήσεις εποχών βασισμένες στο πελατειακό κράτος, στην φρούδα υπόσχεση και την τακτοποίηση ημετέρων!

Άρα αν η επανεμφάνιση τους δεν έχει ως σκοπό την υποστήριξη νέων ανθρώπων αλλά την διεκδίκηση της ηγεσίας του χώρου ή την επανεκλογή τους, ανησυχώ και προβληματίζομαι για την απήχηση που θα έχει στην κοινωνία αλλά και για την χρησιμότητα στην πατρίδα.

Μην με παρεξηγήστε. Κατανοώ ότι το πολιτικό μου βιογραφικό, όπως και άλλων «νέων» στην πολιτική, ωχριά μπροστά στα δικά τους. Δεν είμαι, ούτε «πλασαρίστηκα» ποτέ στην σύντομη μου εμπλοκή με την πολιτική, ως σωτήρας. Δεν πιστεύω ότι υπάρχουν σωτήρες. Πάντα πίστευα στην σκληρή δουλειά και στην προσήλωση σε αρχές και ιδανικά. Να θέτεις στόχους που τιμούν τα ιδανικά σου και να παλεύεις να τους επιτύχεις ακούραστα αλλά χωρίς να προδίδεις τις αρχές σου! Αυτό πιστεύω ότι έχει ανάγκη η χώρα! Ελπίζω λοιπόν οι τρεις πρώην υπουργοί και βουλευτές, όπως επίσης και όποιοι άλλοι «πρώην» συμπορεύονται μαζί τους να μην είναι άλλη μια περίπτωση του «είδαμε ανοιχτά και μπήκαμε», αλλά να επιθυμούν ειλικρινά και γνήσια να βοηθήσουν να τα αλλάξουμε όλα χωρίς να γκρεμίσουμε την χώρα!