Ένα ειλικρινές ερώτημα στους 53 Πατρινούς που κινητοποιούνται για την συγκρότηση του χώρου της Σοσιαλδημοκρατίας

Και οι 53 πατρινοί υπογράφοντες το άρθρο για την ανασυγκρότηση του χώρου της σοσιαλδημοκρατίας, ίσως είναι υπέροχοι. Όσους γνωρίζω προσωπικά τουλάχιστον, την Γιώτα, τον κύριο Δημήτρη Σαρδελιάνο τους εκτιμώ ιδιαίτερα. Θα μου επιτρέψουν όμως να διατυπώσω ένα βασικό ερώτημα στηριζόμενος σε κάποιες γενικές διαπιστώσεις.

Οι ανησυχίες και οι αγωνίες που εκφράζουν στο άρθρο τους, αν δεν αποτελούν και κάποιο είδος αυτοκριτικής, τότε κακώς διατυπώνονται.

Η οικονομική, πολιτική και κοινωνική κρίση δεν κορυφώθηκε τα έξι τελευταία χρόνια και δεν αφορά αποκλειστικά την Ελλάδα. Το κυρίαρχο μοντέλο ανάπτυξης της Ευρώπης αλλά και το φαινόμενο της αύξησης του Ευρωσκεπτικισμού, δεν μπορούν παρά να οφείλονται σε δυο συνιστώσες, που από την δεκαετία του 2000 και μετά, έχουν κοινή συνισταμένη.

Οι συνιστώσες φυσικά έχουν όνομα. Νεοφιλελεύθερες και σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις. Η κοινή συνισταμένη είναι η ίδια ακριβώς πολιτική που ακολούθησαν.

Τα όρια μεταξύ του ''τρίτου δρόμου'' της σοσιαλδημοκρατίας και του νεοφιλελευθερισμού είναι πλέον τόσο δυσδιάκριτα που κοντεύουν να εξαφανιστούν. Η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία αδιαμφισβήτητα αποτέλεσε κάποτε τον κοινωνικό θεμέλιο λίθο του ευρωπαϊκού οικοδομήματος μετρώντας κάποιες νίκες για τις δυνάμεις της εργασίας ανά την Ευρώπη. Η απροθυμία της όμως να διαφοροποιηθεί με την ίδια την δομή του αστικού κράτους αλλά και εν γένει με την παραγωγική κατεύθυνση και το κυρίαρχο παραγωγικό πρότυπο του καπιταλισμού την οδήγησαν στα σημερινά πολιτικά και ιδεολογικά της αδιέξοδα.

Σε περίοδο παγκόσμιας οικονομικής κρίσης η σοσιαλδημοκρατία αρνήθηκε να εντοπίσει την λύση, στο δομικό αδιέξοδο του καπιταλισμού, με αποτέλεσμα να υιοθετήσει πλήρως τις πολιτικές του συντηρητικού και νεοφιλελεύθερου χώρου. Σε πολλές χώρες ήταν η ίδια που συρρίκνωσε και εξαφάνισε το κοινωνικό κράτος, η ίδια που πήρε πίσω κοινωνικές και εργατικές κατακτήσεις δεκαετιών. Η Σοσιαλδημοκρατία υπηρέτησε το πολιτικό σχέδιο του μαφιόζικου και άκρως επιθετικού καπιταλισμού, συνομολογώντας μνημόνια που συγκεντρώνουν περισσότερο πλούτο σε όλο και λιγότερους και καταργούν κάθε εργατικό δικαίωμα καθιστώντας την κυρίαρχη οικονομική ολιγαρχία απόλυτα ηγεμονική.

Φυσικά πέρα από την πολιτική και οικονομική ταύτιση της σοσιαλδημοκρατίας με τον νεοφιλελευθερισμό ένας ακόμα σημαντικός παράγοντας πολιτικής φθοράς, υπήρξε η μετατροπή αυτών των κομμάτων σε αστικά και πλήρως κρατικά. Θυμάμαι πάντα  βασική ανησυχία των κομμάτων της αριστεράς και της σοσιαλδημοκρατίας μπροστά στην προοπτική της διακυβέρνησης, ήταν να μην κομματικοποιηθεί το κράτος και να μην κρατικοποιηθεί το κόμμα. Μια ανησυχία, που στην πορεία των σοσιαλδημοκρατικών κυβερνήσεων, επιβεβαιώθηκε πλήρως. Το κράτος έγινε η κύρια δεξαμενή πολιτικών, οικονομικών και ιδεολογικών πόρων, οι σχέσεις εξάρτησης και διαπλοκής οξύνθηκαν και η σοσιαλδημοκρατία πια δεν είχε καμμία ουσιώδη διαφορά από τον συντηρητικό χώρο

Φίλοι 53, περίμενα οι τελευταίες δυο δεκαετίες να σας έχουν διδάξει περισσότερα. Το αφήγημα ότι η σοσιαλδημοκρατία είναι πάντα επίκαιρη αποτελώντας μια ισχυρή εναλλακτική στην σημερινή πραγματικότητα, κατέρρευσε ολοκληρωτικά. Δεν συνέβη μόνο λόγω της πολιτικής και ιδεολογικής μεταμόρφωσης του ευρύτερου χώρου, αλλά ήρθε ως αποτέλεσμα της λανθασμένης στάσης σε ένα αιώνιο δίλημμα. Είναι δυνατό εν τέλει ένα ''κοινωνικό συμβόλαιο'' μεταξύ εργασίας και κεφαλαίου; Και αν η απάντηση είναι ναι, πως αυτό θα επιτευχθεί;

Ίσως όταν ο καπιταλισμός ανακάμψει και ξεφύγει από την σημερινή του ιστορική φάση, μια νέα σοσιαλδημοκρατία να αναλάβει πάλι την υλοποίηση του νέου ''κοινωνικού συμβολαίου'' να επανιδρύσει ένα νέο κοινωνικό κράτος και να πετάξει κάποια ψίχουλα από τα υπερκέρδη του κεφαλαίου στην εργατική τάξη. Και πάλι όμως σύντομα θα βρεθεί αντιμέτωπη με τα δομικά αδιέξοδα της πολιτικής της και ο...''κακός λαϊκισμός'' που η ίδια γεννά θα μας ξαναχτυπήσει την πόρτα.

Και οι 53 λοιπόν ίσως είναι υπέροχοι. Ίσως βρεθούν και άλλοι 1000, εξίσου υπέροχοι. Το βασικό μου ερώτημα όμως είναι αν μπορούν 53, 1000 ή και περισσότεροι να αναστήσουν ένα πτώμα.

Στην πραγματικότητα  ακόμα και ο καλύτερος γιατρός δεν μπορεί να αναστήσει ένα πτώμα. Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να βρει μια άλλη θεραπεία για να μην πεθάνει και ο επόμενος. Γιατί αποδεδειγμένα αυτή ήταν λανθασμένη. Ο ασθενής πέθανε!