Τι κρύβεται πίσω από τις δικαιολογημένες και μη αντιδράσεις για το ασφαλιστικό και το φορολογικό;

Πριν εκφράσω την άποψή μου, θα ήθελα να παραθέσω κάποια στοιχεία.

1. Στους μισθωτούς οι ασφαλιστικές εισφορές υπολογίζονται πάντα με βάση το εισόδημα, ενώ στους ελεύθερους επαγγελματίες, αγρότες και επιστήμονες με βάση ασφαλιστικές κλάσεις (χρόνια ασφάλισης), με αποτέλεσμα όσα περισσότερα βγάζει κάποιος, τόσο μικρότερο γίνεται το ποσοστό της ασφαλιστικής του επιβάρυνσης. Όσον αφορά τους αγρότες οι ασφαλιστικές εισφορές που καταβάλλονται, 340 εκ. περίπου, καλύπτουν το 10% του κόστους του ΟΓΑ, εφόσον το κράτος συμμετέχει με 3 δις.

2. Το 63% των φορολογουμένων είναι μισθωτοί και συνταξιούχοι αλλά συμμετέχουν στο 80% των φορολογικών εσόδων του κράτους από φορολογία ειοδήματος, άρα πληρώνουν 17% περισσότερο από όσα τους αναλογούν. Το υπόλοιπο 37% συμμετέχοντας στο 20% των εσόδων  επιβιώνει ή πλουτίζει μέσω φοροδιαφυγής.

Συμπληρωματικά αξίζει να τονιστεί ότι 300 δις καταθέσεων έχουν κάνει φτερά τα τελευταία χρόνια για τράπεζες του εξωτερικού και 42 δις τον τελευταίο 1,5 χρόνο βρίσκονται σε θυρίδες και μαξιλάρια.

Παραδοσιακά στην Ελλάδα η φοροδιαφυγή θεωρείται όρος για την «επιβίωση» επαγγελματιών κάθε κατηγορίας, αν και ο πλουτισμός πάντα καταγγελλόταν, παρόλο που η μέθοδος αντίδρασης περιοριζόταν μόνο στον εξορκισμό.
Όσο η ανεργία δεν ξεπερνούσε το 10% και όσο η οικονομία δεν είχε μπει στο φαύλο κύκλο της ύφεσης, το πρόβλημα κρυβόταν κάτω από το χαλί και οι θεωρητικές καταγγελίες θεωρούνταν αρκετές για να ισορροπούν το περί δικαίου αίσθημα.

Σήμερα όμως μετά από 6 χρόνια κρίσης και σκληρής λιτότητας κανένας δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από το δάκτυλό του.

Καμιά κοινωνική τάξη δεν πρόκειται να σωθεί από μόνη της σε μια κοινωνία αν διαρραγεί πλήρως ο κοινωνικός ιστός, αν όλοι δεν βάλουμε πλάτη να ξεφύγουμε από τα μνημόνια και την επιτροπεία.

Αν δεν βρεθεί τρόπος να συμμετέχουν όλοι ανάλογα με το εισόδημά τους και στην φορολογία και στα ασφαλιστικά ταμεία, αν δεν βρεθεί λύση για θεαματική μείωση της ανεργίας, ούτε κοινωνικό κράτος που θα περιφρουρεί τους αδύναμους μπορεί να υπάρξει, ούτε συντάξεις μικρές ή μεγάλες μπορούν να συνεχίσουν να καταβάλλονται.

Η πρόταση της κυβέρνησης για το ασφαλιστικό παίρνει υπόψιν της πρώτα από όλα το συνολικό μέγεθος της πίτας και τη συγκυρία (1,7 εργαζόμενοι προς 1 συνταξιούχο) το μέγεθος των περικοπών στις καταβαλλόμενες συντάξεις και την παντελή έλλειψη ισονομίας στην απονομή των συντάξεων. Βάση της πρότασης αποτελούν δύο αρχές:

Α. Όπως ακριβώς συμβαίνει στους μισθωτούς, δηλ καταβολή ασφαλίστρων με βάση το εισόδημα, το ίδιο πρέπει να υπάρξει και για τις άλλες κατηγορίες ασφαλισμένων. Δηλ. τα ποσοστά εισφοράς που αναλογούν στην σύνταξη και υγειονομική περίθαλψη πρέπει να είναι ίδια για όλους, προβλέποντας κάποια περίοδο μεταβατικότητας για όσους μέχρι σήμερα πλήρωναν πολύ λιγότερο π.χ. αγρότες.

Β. Η αναπλήρωση για όσους βγαίνουν στη σύνταξη με λίγα χρόνια 15-20 (συνήθως χωρίς δική τους ευθύνη αλλά εξ αιτίας της απορρύθμισης στο εργασιακό περιβάλλον τα τελευταία 15 χρόνια) και χαμηλά εισοδήματα πρέπει να είναι μεγαλύτερη από όσους είχαν την τύχη της σταθερής εργασίας και ψηλότερο μέσο όρο εισοδημάτων.

Για πιο λόγο λοιπόν η κυβέρνηση βάζει τις παραπάνω αρχές, ενώ γνωρίζει ότι η προσπάθειά της θα συναντήσει αντιδράσεις από όσους «θίγονται»; Πολιτική είναι η απόφαση.

Για να μην διαρραγεί ο κοινωνικός ιστός πρέπει πάση θυσία να στηριχτούν όσοι βρίσκονται στην πιο δύσκολη θέση (νέοι, συνταξιούχοι και χαμηλά αμειβόμενοι) και μόνο το μεγάλωμα της πίτας θα αποκαταστήσει την πλήρη ισονομία με τους ψηλότερα αμειβόμενους. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο ότι όλοι όσοι δηλώνουν εισόδημα μέχρι 12000€ (και με την νέα πρόταση μέχρι 20000€) έχουν μεγαλύτερες ή μικρότερες ελαφρύνσεις και οι υπόλοιποι αναλόγως εισοδήματος μικρότερες ή μεγαλύτερες επιβαρύνσεις.

Ο διάλογος με όλους τους κοινωνικούς φορείς αν δεν λάβει υπόψιν του ότι πρέπει να γίνουν αποδεκτές κάποιες αρχές για να μην διαλυθεί ολόκληρη η κοινωνία, δεν μπορεί να οδηγήσει σε βελτιώσεις που είναι αναγκαίες.

Μηδενική βάση δεν υπάρχει αφού η κατάσταση είναι δεδομένη και γνωστό από πού προήλθε.Κυβέρνηση χωρίς προτάσεις εκ μέρους της δεν συνιστά υπεύθυνη στάση.

Ο καθένας έχει δικαίωμα να περιφρουρεί τα συμφέροντα του χώρου του, αλλά η κυβέρνηση έχει την υποχρέωση να περιφρουρήσει το δικαίωμα ολόκληρης της κοινωνίας να μην  διαλυθεί, ευνοώντας τους πιο αδύναμους, αυτούς που την επέλεξαν με την ψήφο τους να ξεκολλήσει το κάρο από τη λάσπη, στην οποία το βούτηξαν επί χρόνια όλοι όσοι πλούτισαν πατώντας πάνω στην ασυλία που τους εξασφάλιζε η κάλυψη της φοροδιαφυγής και εισφοροδιαφυγής που εφάρμοσαν οι κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ επί δεκαετίες.

Δεν υπάρχουν αταξικές πολιτικές. Κάθε κυβέρνηση εκπροσωπεί συμφέροντα. Η σημερινή λοιπόν κυβέρνηση της Αριστεράς εκπροσωπεί τα συμφέροντα όλων όσων δεν έχουν «δυνατή φωνή». Των συνταξιούχων που στηρίζουν τις οικογένειες των παιδιών τους, αυτούς που είδαν το τζίρο τους να μειώνεται δραματικά, τους επαγγελματίες αγρότες που ξέρουν ότι δεν θα επιβιώσουν αν δεν συμμετέχουν σε υγιείς συνεταιρισμούς, αν οι επιδοτήσεις ΕΣΠΑ δεν οδηγηθούν στην καθετοποιημένη παραγωγή, που θα τους απαλλάξει από τα τρωκτικά και τους μεσάζοντες.

Στα χρόνια μου στη αριστερά έμαθα ότι τα συμφέροντα των εργοδοτών και των εργαζομένων, των πλουσίων και των φτωχών δεν συμπίπτουν. Όσοι μας ζητούσαν να υπογράψουμε ότι μας δίνουν και μας κατήγγελλαν γιατί αντιδρούσαμε, δεν μπορούν να βρίσκονται μαζί στις διαδηλώσεις με όσους μας ζητούσαν να μην  υπογράψουμε με όποιο κόστος.

Η στάση όλων μας κρίνει το μέλλον μιας κοινωνίας και όχι μιας κυβέρνησης ή ενός κόμματος.