Τέλος της Μεταπολίτευσης ή τέλος της Χώρας?

Το πολιτικό σκηνικό της μεταπολίτευσης είχε κατά την γνώμη μου τρία κυρίαρχα χαρακτηριστικά.

• Τον εκδημοκρατισμό της χώρας με κύριους εκφραστές σε επίπεδο εξουσίας τον  Κωνσταντίνο Καραμανλή και τον Ανδρέα Παπανδρέου. Δεν χρειάζεται νομίζω περαιτέρω ανάλυση.

• Την κατάρρευση των ιδεολογιών και την επικράτηση της ρητορικής δημαγωγίας ή χειρότερα του λαϊκισμού με κύριο εκφραστή της τον Ανδρέα Παπανδρέου. Εδώ θα δώσω ορισμένες εξηγήσεις. Σε όλη την περίοδο κυριαρχίας του ΠΑΣΟΚ τον κυριότερο υποτίθεται εκφραστή της Σοσιαλδημοκρατίας στην Ελλάδα επικράτησε  ο σοβιετικού τύπου κρατισμός και η διαπλοκή. Οι καθαροί σοσιαλδημοκράτες – μεταρρυθμιστές διεγράφησαν ή αποχώρησαν από το ΠΑΣΟΚ (Αρσένης, Μπένος, Αλέκος Παπαδόπουλος, Γιαννίτσης είναι μερικά ενδεικτικά ονόματα.) Δεν είναι τυχαίο ότι σήμερα στην Ελλάδα δεν υπάρχει η αντίστοιχη με όλα τα ευρωπαϊκά κράτη έκφραση της σοσιαλδημοκρατίας. Την ίδια στιγμή παρόλο που η δεξιά σε εκείνη την περίοδο είχε καθαρό ιδεολογικό στίγμα (Μητσοτάκης, Μάνος, Ανδριανόπουλος, Μπακογιάννη κ.λ.π.) η κυριαρχία του Κων/νου Καραμανλή του νεότερου στην ΝΔ (λάτρη του Ανδρέα Παπανδρέου στον τρόπο άσκησης πολιτικής), παρακολουθήσαμε ακριβώς το ίδιο σκηνικό. Όλες οι βασικές ιδεολογικές αναφορές εξασθένησαν και οι βασικοί εκφραστές της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας ή έφυγαν ή διαγράφησαν από την ΝΔ. Ακόμα και σήμερα δεν μπορεί να αντιστοιχήσεις την πολιτική της ΝΔ με τα αντίστοιχα νεοφιλελεύθερα κόμματα στην Ευρώπη. Η υιοθέτηση του κρατισμού για παράδειγμα λόγω των πελατειακών σχέσεων είναι μία κυρίαρχη διαφορά.

• Την διαρκή προσπάθεια για ενότητα της αριστεράς με κύριους εκφραστές τον Χαρίλαο Φλωράκη και τον Λεωνίδα Κύρκο που ευοδώθηκε με την δημιουργία του Συνασπισμού. Παρόλο που εκείνο το εγχείρημα κράτησε πολύ λίγο αποτέλεσε την κύρια στρατηγική για την δημιουργία του ΣΥΡΙΖΑ που σε συνδυασμό με την ρητορική (λαϊκίστικη κατά την γνώμη μου) του στυλ όποιος δεν είναι ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι αριστερά, αποτέλεσε την πυλώνα ανάδειξης του Τσίπρα ως ηγέτη αυτής της λογικής και τώρα μετά το Δημοψήφισμα την ανάδειξή του ως του απόλυτου νικητή στο πολιτικό σκηνικό της χώρας.

Όμως μόλις σε 48 ώρες το σκηνικό έχει αλλάξει δραματικά.

Ένα είναι σίγουρο. Το όνειρο του Τσίπρα για την ενιαία αριστερά με την δημιουργία του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει μέλλον. Το οικοδόμημα του θα καταρρεύσει. Είτε με την μία επιλογή είτε με την άλλη. Είναι η δεύτερη φορά που ο Τσίπρας καλείται να κάνει αυτήν την επιλογή. Η πρώτη φορά ήταν τότε με την αποχώρηση του μεγαλύτερου μέρους της ανανεωτικής πτέρυγας που όμως ήταν ανώδυνη και γι' αυτόν και για την χώρα.

Τώρα βρίσκεται μπροστά σε ένα τεράστιο δίλημμα.

Το Grexit από μία μεριά για μία μερίδα των στελεχών του δεν αποτελεί επιλογή (ο καθένας ίσως για διαφορετικούς λόγους). Στο Ευρωκοινοβούλιο ακούσαμε τον Παπαδημούλη να στηρίζεται στο ποσοστό των δημοσκοπήσεων και όχι του δημοψηφίσματος και να μιλά για το 80% του λαού που θέλει Ευρώπη. Τελείως αντίθετα δηλαδή από τις δηλώσεις του Λαφαζάνη και Στρατούλη κ.α. που μέχρι σήμερα μιλούν για την ύπαρξη και εναλλακτικών δρόμων.

Από την άλλη, η υπογραφή μιας συμφωνίας που ακόμα και αν υποθέσουμε ότι περιέχει πραγματικές μεταρρυθμίσεις, όπως αυτές που στην ρητορική του λέει ο Τσίπρας, ένα πράγμα θα έχει σίγουρα ως αδιαπραγμάτευτη προϋπόθεση. Τον αυστηρότατο έλεγχο της εφαρμογής της από τους “θεσμούς” με διαρκή και καθόλου ελαστική αξιολόγηση. Μιλάμε δηλαδή για ένα Μνημόνιο πολύ αυστηρό, τουλάχιστον ως προς τον έλεγχο. Δεν μπαίνω σε λεπτομέρειες του στυλ η νέα δανειακή σύμβαση σε πιο δίκαιο θα στηρίζεται κ.λ.π. Θα καταρρεύσει δηλαδή η τριετής ρητορική που στηρίχθηκε σε ιδεολογήματα του στυλ μνημόνιο αντιμνημόνιο και όλες τις κραυγές για προδότες κ.λ.π.

Η επιλογή (αναγκαστική ή όχι) του Grexit εκτός από μέρος της αριστερού ρεύματος και της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς όλοι την χαρακτηρίζουν ως το τέλος της χώρας για πολλά χρόνια.

Από την άλλη μεριά, η επίτευξη μιας συμφωνίας δηλαδή ενός νέου Μνημονίου που προϋποθέτει να ξεφύγει οριστικά ο Τσίπρας από την προσπάθεια ισορροπιών εντός του κόμματος του αλλά κυρίαρχα να αλλάξει και την ρητορική του, θα αλλάξει ουσιαστικά το τρόπο άσκησης της πολιτικής στην χώρα. Αυτομάτως σημαίνει και το οριστικό τέλος της μεταπολίτευσης.

Μπορεί ήδη να έχει αποφασίσει.