Θερμής υποδοχής από το αναγνωστικό κοινό τυγχάνει το νέο βιβλίο του Πατρινού λογοτέχνη Κώστα Λογαρά

Ιδιαίτερη αίσθηση έχει ήδη κάνει το ολοκαίνουριο βιβλίο του γνωστού και αγαπητού Πατρινού συγγραφέα και καθηγητή φιλόλογου Κώστα Λογαρά με τίτλο «Ιστορίες του Δρόμου» που κυκλοφόρησε εδώ και περίπου ένα μήνα, από τις Αθηναικές εκδόσεις Γαβριηλίδης.

Το συγκεκριμένο βιβλίο που είναι εύχρηστο και σε μικρό σχήμα (εντάσσεται στην σειρά Ελληνικής πεζογραφίας του Γαβριηλίδη με ανάλογες εκδόσεις όπως «Η Αθήνα της μιας διαδρομής» του Πέτρου Μάρκαρη) φιγουράρει στις προθήκες των Πατρινών βιβλιοπωλείων όπως στην «Γωνιά του βιβλίου» ενώ η πρώτη εκδήλωση παρουσίασης του προγραμματίζεται για μέσα στον Ιανουάριο του 2014 στην Πάτρα.

Το βιβλίο του Κώστα Λογαρά αξίζει να σημειωθεί ότι αποτελεί και μία ιδανική επιλογή δώρου τις γιορτινές αυτές μέρες της Πρωτοχρονιάς, για έναν βιβλιόφιλο μιας και κοστίζει μόλις 9,5 ευρώ!

Ο Κώστας Λογαράς με την ιδιαίτερη, χαρισματική και άμεση, συχνά «συναισθηματική» γραφή του, εδώ ακόμα πιο τολμηρός και βαθιά ανθρώπινος και διεισδυτικός, παρουσιάζει 10 διηγήματα με ήρωες ηττημένους από τη ζωή.

Όπως αναγράφεται στο οπισθόφυλλο του βιβλίου, πρόκειται για ήρωες που όμως καταφέρνουν να διατηρούν ακόμη τα ίχνη της ανθρωπιάς και της ευαισθησίας τους. Πρόσωπα που κινούνται στα όρια του φωτός και του σκότους, με επιθυμίες και επιλογές έξω απ' τις συμβάσεις και τις νόρμες. Με πάθη ασίγαστα που τους ορίζουν. Ιστορίες ανθρώπων που ζουν ανάμεσά μας, ισορροπούν ή χάνονται και κανείς δεν τους θυμάται. Μέχρι να τους ανασύρει απ' το σκοτάδι η γραφή.

Το βιβλίο ξεκινά με το διήγημα «Ο Κανονιέρης, ο Μάγος και ο σκοτεινός Πρίγκηπας» που κάνει αναφορά σε πραγματικά πρόσωπα της Πάτρας όπως οι ποδοσφαιριστές θρύλοι της Παναχαικής Κώστας Δαβουρλής, Θέμης Ρήγας και Βασίλης Στραβοπόδης. Το διήγημα αυτό όπως και η «Συνοικία των Ιταλών» είχαν πρωτοδημοσιευτεί στο λογοτεχνικό περιοδικό «Το Δέντρο».

Ακόμα το διήγημα «Επίσκεψη» με φόντο τον προσφυγικό συνοικισμό της πλατείας Ελευθερίας στην Πάτρα, είχε πρωτοπαρουσιαστεί στο περιοδικό «Εντευκτήριο».

Από τα πιο ευαίσθητα και συγκινητικά διηγήματα του βιβλίου «Ιστορίες του Δρόμου» είναι «Η τελευταία επιθυμία» ενώ μεγάλο ενδιαφέρον έχει και το «Μαχάλ Γιουνανία» για την ερωτική σχέση ενός νεαρού Αιγύπτιου μετανάστη του Γκάμπελ με μία κατά είκοσι τρία χρόνια μεγαλύτερη του γυναίκα, την Μαρίνα.

Όσο για τα 2 τελευταία διηγήματα που ολοκληρώνουν και ην συλλογή «Ιστορίες του Δρόμου», εκτυλίσσονται σε δύο οίκους ανοχής. Ο λόγος την «Γυναίκα του Βλάση» και την «Ρομίνα, η τελευταία γυναίκα της ζωής του».

Ο Κώστας Λογαράς έχει γεννηθεί στην Πάτρα το 1950 και από τα μέσα της δεκαετίας του ’70 έχει μία σταθερή και συνεπή παρουσία στον χώρο των γραμμάτων και της λογοτεχνίας με την Πάτρα να πρωτοστατεί σε πολλά από τα βιβλία του. Τα βιβλία του «Σάββατα δίχως μύθο» και «Παλιές Αμαρτίες» θεωρούνται από τα καλύτερα και πιο αντιπροσωπευτικά του ενώ το 2008 είχε κυκλοφορήσει από το Μεταίχμιο το μυθιστόρημα του «Ερημιά στο βλέμμα τους». Ο κ. Λογαράς είναι μέλος της εταιρείας Συγγραφέων ενώ έργα του έχουν μεταφραστεί και στα αγγλικά, γαλλικά και γερμανικά.

Τέλος να αναφέρουμε ότι ο κ. Λογαράς αφιερώνει τις «Ιστορίες του Δρόμου» στους δύο Μάριους, τον μεγάλο και τον μικρό εννοώντας τον γιο του αλλά και τον εγγονό του.

Στο μεταξύ ήδη το βιβλίο «Ιστορίες του Δρόμου» έχει αρχίσει να τυγχάνει θερμής υποδοχής από τους κριτικούς λογοτεχνίας. Στο ηλεκτρονικό λογοτεχνικό – πολιτιστικό portal diastixo.gr, ο Χρίστος Παπαγεωργίου γράφει στην κριτική του μεταξύ άλλων τα εξής.

«Το βασικό χαρακτηριστικό των διηγημάτων του πολύ καλού συγγραφέα Κώστα Λογαρά είναι ο βαθύς ανθρώπινος πόνος, η οδύνη της ύπαρξης, το πάθος μιας δραματικής βίωσης, εντέλει ο ρεαλισμός μιας καθημερινότητας, που όντως υπαρκτή, χρωματίζει εικόνες, βίτσια και πάθη, λάθη και ανείπωτες πράξεις.

Αν, δηλαδή, οι αντιήρωες των συγκεκριμένων ιστοριών προσδοκούν κάτι περισσότερο απ' αυτό που η μοίρα τούς πρόσφερε, αν οι αναχωρήσαντες, οι άρρωστοι, οι μετανάστες, οι εξαθλιωμένοι, τα νόθα, οι ψυχασθενείς, οι απλοί εργάτες, τα παροπλισμένα καμάκια, οι ναρκομανείς, οι πόρνες και οι εραστές του γυναικείου φύλου μπορούσαν να χαθούν στη λήθη, θα ερχόταν πάντα ο συγγραφέας να τους ανασύρει στην επιφάνεια, θα ερχόταν να τους δώσει λόγο και να τους εμφυσήσει ζωή.

Η απόπειρα του Κώστα Λογαρά στέφεται από πλήρη επιτυχία, τα μάτια μας βουρκώνουν απ' την τραγικότητα των καταστάσεων, το συναίσθημα ρέει απίστευτα υγρό, το μελό πάει περίπατο, ενώ η αληθοφάνεια όλων όσα λαμβάνουν μέρος σε αυτή την τελετουργία και την ιεροτελεστία είναι τόσο μεγάλη, ώστε σχεδόν γινόμαστε συμμέτοχοι, ταυτιζόμαστε πλήρως και συμπάσχουμε, ακόμη και αν, όπως στο διήγημα “Η γυναίκα του Βλάση”, μια νότα χιουμοριστική μάς βγάζει από το αδιέξοδο…

Κλείνοντας, μια μικρή ακόμα θετική επισήμανση: ο Λογαράς με τα ειδικά θέματα, τους περιθωριακούς μύθους και την καθαρή ματιά πάνω στα γεγονότα, επιχειρεί να αποδείξει ότι πράγματι είναι δυνατόν να υπάρχουν διαμάντια ακόμη και στη λάσπη, ότι το γκρίζο είναι πάντα επικάλυμμα ευαισθησίας, ότι το μαύρο είναι επίτευγμα και των δικών μας πεζογράφων, ότι η λογοτεχνία θα έχει πάντα το προνόμιο να εξάπτει τη φαντασία, να ορίζει το όνειρο, να επιβλέπει και να αντιγράφει τα πράγματα. Και όλα αυτά, όπως και τα δικά του προσόντα, αποτελούν την προσωπική του υστεροφημία, την ατομική του σφραγίδα, την αυτοαναφορική του ισορροπία».