Συμβολή στο διάλογο περί ανασύστασης του ΠΑΣΟΚ

Κοινωνικός εθελοντισμός, κοινωνία συνοχής, κοινωνία αναδιανομής, συμμαχία της αλληλεγγύης. Λέξεις με μεγάλο περιεχόμενο, αγαπητοί σύντροφοι, μα τι κρύβουν μέσα τους πια αυτές οι λέξεις;

Πολύ φοβάμαι σύντροφοι ότι μόνοι μας, με κάκιστη διαχείριση της εξουσίας, δημιουργώντας μια πολύ χαμηλής ποιότητας κομματική νομενκλατούρα, φροντίσαμε να χρησιμοποιούμε αυτές τις λέξεις και να τις ακυρώνουμε. Κατάντησαν ιδεολογήματα χωρίς πραγματικό περιεχόμενο.

Είναι και αυτός ένας από τους λόγους που ο λαός μας γύρισε την πλάτη; Μιλάμε για κοινωνική δικαιοσύνη και αφήσαμε αβοήθητα τα φτωχά στρώματα. Μιλάμε για συμμαχία αλληλεγγύης και αφήσαμε και δικούς μας συνδικαλιστές να δημιουργούν μικρά φέουδα σ’ όλες τις δημόσιες υπηρεσίες κάνοντας μικρορουσφέτια. Παντού αναξιοκρατία, παντού απουσία κανόνων. Πάνω απ’ όλα το βόλεμα.

Εμείς δυστυχώς καλλιεργήσαμε αυτές τις νοοτροπίες έχοντας πάντα ως προπέτασμα καπνού τις λέξεις «κοινωνική δικαιοσύνη», «αλληλεγγύη», «κοινωνική συνοχή». Έτσι, όμως σύντροφοι ξεκινήσαμε τη δεκαετία του ’80 όταν πραγματικά ήμασταν αποκλεισμένοι από το κράτος της Δεξιάς. Το ζητούμενο μας ήταν να βολευτούμε σε κρατικές καρέκλες ή να φτιάξουμε πραγματικά μια κοινωνία αλληλεγγύης;

Δυστυχώς, πολύ εύκολα και γρήγορα συμβιβαστήκαμε με αυτά που μας κληρονόμησε το κράτος της δεξιάς, γευτήκαμε λαίμαργα τον λωτό της εξουσίας και ξεχάσαμε την ιδεολογία και τα πιστεύω μας. Πολλοί από μας δυστυχώς (ονόματα μη λέμε, αλλά ο κόσμος γνωρίζει) προχώρησαν πολύ παρά κάτω. Επιδίωξαν τον εύκολο και προκλητικό πλουτισμό με αποτέλεσμα κάθε φορά που χρησιμοποιούμε αυτές τις λέξεις όλοι να γελάνε, καθώς στα μάτια του κόσμου όλοι μπαίνουν στο ίδιο τσουβάλι. Συνεπώς, αγαπητοί φίλοι είναι πολύ αργά να δώσουμε εμείς νόημα σε αυτές τις λέξεις. Η Χρυσή Αυγή που αναφέρεται ως παράδειγμα δεν σχετίζεται με τον κοινωνικό εθελοντισμό. Βρίσκει απήχηση γιατί καλύπτει υπαρκτές ανάγκες των πιο αδύναμων στρωμάτων, τα οποία εμείς εγκαταλείψαμε στη σπουδή μας για καλή ζωή. Αλλά η Χρυσή Αυγή δεν είναι το θέμα μας.

Το πρόβλημα είναι η επανοικοδόμηση μιας νέας σχέσης εμπιστοσύνης με την κοινωνία που περνάει από τις λέξεις ουμανιστική κοινωνία, κοινωνική συνοχή, κοινωνική ευθύνη, κοινωνική συνευθύνη. Μπορούμε όμως όπως είμαστε να ξαναδώσουμε περιεχόμενο σ’ αυτές τις λέξεις; Μάλλον δεν μπορούμε, γιατί ξεκινάμε από λάθος αφετηρία. Καταρχήν όσες συγνώμες και αν πούμε τα φτωχά και κατώτερα στρώματα, οι μη προνομιούχοι δεν πρόκειται να τις δεχτούν. Τους πουλήσαμε και μας πούλησαν. Το γυαλί έχει ραγίσει. Με το ίδιο «κουστούμι», τα ίδια πρόσωπα και τα ίδια λόγια τα κατώτερα και μεσαία στρώματα δεν «τσιμπάνε»… Το παραμύθι τελείωσε και μη βαυκαλιζόμαστε με ανούσιες συζητήσεις έτσι απλά για να μιλάμε…

Σύντροφοι είμαι σκληρή. Το ΠΑΣΟΚ τελείωσε, η χώρα όμως δεν πρέπει να τελειώσει. Η χώρα έχει ανάγκη τους ανθρώπους που δεν πρόδωσαν τις αξίες τους και είμαστε πολλοί σ’ αυτή τη μεγάλη Δημοκρατική Παράταξη. Κοιτάξτε αριστερά σ’ αυτούς που θέλουν να μας υποκαταστήσουν, να γίνουν το νέο ΠΑΣΟΚ με νύχια και δόντια προσπαθούν να μην αλλάξει τίποτα στο κρατικό έκτρωμα που παραλάβαμε από τη δεξιά και φροντίσαμε να το γιγαντώσουμε ισοπεδώνοντας κάθε αξία και ιδανικό. Κι όμως. Αυτοί που μας κατηγορούν (και δικαίως) για τα αίσχη μας κάνουν ό,τι μπορούν για να μην αλλάξει τίποτα σ’ αυτή τη χώρα. Επομένως, κι αυτοί φλερτάρουν με την εξουσία χρησιμοποιώντας λέξεις, αλλά λένε ψέματα. Δεν μπορεί οι άνθρωποι αυτοί να προσφέρουν λύσεις και να ηγηθούν της χώρας. Θα επιταχύνουν την καταστροφή…

Μοιραία λοιπόν το μπαλάκι πέφτει πάλι πάνω σε εμάς. Να βρούμε τις εφεδρείες μας. Να κινητοποιήσουμε τους ανθρώπους που μας πίστεψαν, που στάθηκαν πιστοί στις αρχές μας και αυτοί είναι πολλοί. Δεν ξέρω πλέον αν αποτελούν τη πλειοψηφία του λαού, ξέρω όμως πως είναι οι «άριστοι», γιατί δεν άπλωσαν το χέρι τους να πάρουν κάτι για το οποίο δεν κόπιασαν, γιατί δεν επεδίωξαν δημόσιες θέσεις, γιατί κράτησαν ζωντανές όλες αυτές τις λέξεις που τώρα προσπαθούμε να τους δώσουμε πνοή. Σ’ αυτούς τους ανθρώπους πρέπει να στηριχτεί η μεγάλη Κεντροαριστερή Παράταξη και να τους εμπνεύσει να βγουν ξανά στο προσκήνιο. Αυτοί μπορούν να δώσουν νόημα στα λόγια γιατί ποτέ δεν αποκόπηκαν από την κοινωνία. Ήταν και παραμένουν εργάτες.

Για να συστρατευτούν πάλι όμως μαζί μας απαιτούνται δύο πράγματα:  αναβάπτιστη στις παλιές μας αξίες με νέα νοοτροπία, νέα πρόσωπα, νέα σύμβολα και κληρονομιά τα θετικά που το ΠΑΣΟΚ δημιούργησε στην ελληνική κοινωνία, τα οποία δεν πρέπει να τα ξεχνάμε, γιατί είναι κόποι του λαού που μας πίστεψε. Δεύτερο και πιο σημαντικό είναι το σχέδιο, να δημιουργήσουμε ένα απλό, καθαρό σχέδιο για τη χώρα και αυτό να αποτελέσει το νέο κοινωνικό συμβόλαιο. Λίγα λόγια, όχι πομφόλυγες και καθαρές κουβέντες. Απ’ αυτό θα ξεκινήσουμε και μετά θα μιλήσουμε για όλα τα άλλα. Μόνο έτσι θα ξαναχτίσουμε γέφυρες με την κοινωνία. Διαφορετικά κινδυνεύουμε να γίνουμε γραφικοί.

Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να σχεδιάσουμε την Ελλάδα του 2050 και να κοιτάξουμε κατάματα τους Έλληνες θέτοντας τώρα  τα καίρια ερωτήματα, που αφορούν το αύριο. Χωρίς στρογγυλέματα, κουτοπονηριά και εξυπνακισμούς να χαράξουμε ξεκάθαρη πορεία για το «καράβι» με ό,τι αυτό συνεπάγεται, θυσίες κεκτημένων, ξεβόλεμα και φυσικά δουλειά, δουλειά, δουλειά. Αντί λοιπόν να θέτουμε ανούσια ερωτήματα, να αρχίσουμε να συζητάμε για το όραμα.

Η δική μου πρόταση είναι η με πάση θυσία παραμονή στην Ευρωπαϊκή Οικογένεια και η αποκατάσταση του ονόματός μας ως ισότιμων εταίρων. Προτείνω λοιπόν συμμαχία με τις δυνάμεις εκείνες που θέλουν την περαιτέρω ομοσπονδιοποίηση της Ευρώπης, κοινή εξωτερική πολιτική και άμυνα, ενιαίο οικονομικό κέντρο και έλεγχο της οικονομικής πολιτικής κεντρικά. Αυτά ας τα δώσουμε. Οι επιμέρους πολιτικές ας είναι διαφορετικές μια και οι λαοί της Ευρώπης είναι διαφορετικοί και είναι πλούτος να κρατήσουν τη διαφορετικότητά τους. Απέναντι στους εθνοπατέρες της Χρυσής Αυγής και του Καμμένου να αντιτάξουμε το ευρωπαϊκό μας όραμα.

Αλλά και το όραμα ενός κράτους που θα είναι φιλικό για τον Πολίτη, που θα συναρτα την ευημερία του με την ευημερία όλων των πολιτών. Αυτό το κράτος δεν μπορεί:

• · να είναι μεγάλο και σπάταλο
• · να είναι αυταρχικό χωρίς μηχανισμούς ελέγχους
• · να καταναλώνει περισσότερα απ’ όσα παράγει
• · να φορτώνει τα βάρη σ’ αυτούς που είναι οι πιο αδύναμοι, οι μη προνομιούχοι, αυτοί που πάντα βρίσκονται σε μόνιμη κρίση
• · να είναι δίκαιο και αξιοκρατικό
• · να παράγει αξίες στο κοινωνικό γίγνεσθαι και όχι καταναλωτισμό

Θα μπορούσα να βάλω και μια σειρά άλλων θεμάτων, αλλά θα κούραζα. Άλλωστε, υπάρχουν ειδικοί που μπορούν να εξειδικεύσουν τις παραπάνω κατευθυντήριες γραμμές σ’ όλους τους επιμέρους τομείς

. Ζητούμενο είναι λοιπόν το ΣΧΕΔΙΟ. Καλώς ή κακώς εμείς είμαστε η εφεδρεία της χώρας και δεν μπορούμε να φανούμε δισταχτικοί, «λίγοι και μοιραίοι»… Μπορούμε να ξαναχτίσουμε τη χώρα αρκεί να τολμήσουμε να συγκρουστούμε με τον ίδιο μας τον εαυτό. Αν το κάνουμε θα νοηματοδοτήσουμε πάλι τη ζωή μας και θα ξαναβρούμε πραγματικά, όχι στο επίπεδο των λεκτικών αναζητήσεων, τον κοινωνικό εθελοντισμό, την κοινωνία συνοχής, τη κοινωνική δικαιοσύνη, την κοινωνική ευθύνη και συνευθύνη. Η πρόκληση είναι μπροστά μας…